Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
276 αναγνώστες
Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017
17:26

Είναι ο αέρας δροσερός και φυσά ανάμεσα  μας , μέσα στην καρδιά μας , γεμίζοντας με  αισιοδοξία τα μεσημέρια μας.

Απαλό ακουμπάει το μαξιλάρι στο ροδαλή μαγουλακι , φωλιάζουν   στον μικρό διάδρομο οι χρυσες ανταυγιες  ζεσταίνοντας στοργικά τα βαμβακερά σεντόνια. Τι ομορφια  είναι κι  αυτή σήμερα !

Καλοκαίρι Ελληνικό !

Θάλασσα , ήλιος , φως μοναδικό κι ανεσπερο ταξιδεύει μέσα στα  αστέρια.. Ζεστο θυμιαμα θαλασσινό  χρωματίζει τον βραδυνο ουρανό με ασβεστο πάθος. Φωτίζεται η καρδιά με άσπρο κι ασημένιο φως . 

Διαβαζω ενα ενα τα γραμματα , αραια  φυσαει ανάμεσα τους το αερακι  , και τότε ολα αποκτουν νοημα καθως το συναισθημα σκαρφαλωνει ανεμποδιστο στο φως δροσιζοντας την διψασμενη γη .

N E B R A S K A !

Σε ενα μοναχικο πλανητη στα βαθη του χρονου ταξιδευει ο λογισμος μου πανω στο χρυσοποικιλτο αρμα του θεου Ηλιου.

Στην Νεμπρασκα ,την άκρη του κόσμου , οι λέξεις αποκτούν νόημα , τα γράμματα αναπνέουν οξυγόνο και το ανθρώπινο πνεύμα χαμογελάει ξανά.

 

 

 

 

Το σχόλιό σας
1337 αναγνώστες
Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017
20:47

Κοκκινο πολυ στις εσχατιες του φθινοπωρου , πισω στο μυαλο ανακατευεται  αργοσαλευει στις σκονισμενες μνημες . Παρ'ολα αυτα σταθερα τα στερεα βηματα οδηγω μεσα στην ομιχλη του βασανισμενου μυαλου . Μια κρυα γαργαρη πηγη αναβλυζει καπου θαρρω. Μεσα απο τις μυρτιες ομορφο και γαληνιο το ηλιοβασιλεμα ξεπροβαλει. Στις φωνες των παιδιων χανονται εφιαλτες , καταχωνιαζονται στον κοσμο του Αδη μετα . 

Παρ'ολα αυτα θελω να σου εξομολογηθω και παλι ποσο πολυ  μετανιωνω.

Το συνηθισα να χανομαι το σουρουπο στα στενα δρομακια της πολης τοτε που ολα ησυχαζουν μεσα στο κοκκινο πολυ του ουρανου. Τριγυρνω ασκοπα με ρυθμο κοιτωντας τους πετρινους κυβολιθους του πεζοδρομου. 

Μετραω τον καθε παλμο κι αναστεναγμο απο την καρδια της πολης.

Κοκκινο πολυ  λουτρο , καμινι  μαυρισμενο με σκουριασμενες σιδερενιες φτερουγες διακοσμημενο.

Ειναι η απολυτη σιωπη της στιγμης , τοτε που το κοκκινο πολυ ξεχυνεται στον ακινητο οριζοντα.

Ειναι ο ρυθμος της ζωης καθως αναπηδαει με καθε ένα ριγος της πολης μεσα απο καθε μια ψυχη.

Ενα λουτρό αίματος , κρυφή επιθυμία των μη προνομιούχων πολιτών. Αυτών των οποίων η ζωή λίγο άξιζε και πολύ λιγότερο αξίζει , σε μια ευνοούμενη Δημοκρατία.

Ειναι ένα λουτρό αίματος ασυγκράτητο το οποίο κοχλάζει μέσα στις φλέβες των μη προνομιούχων ,ζητώντας διέξοδο. Κόκκινο πολύ σαν ένα σπάνιο κρασί , μεθυστικό , ερεθιστικό πολύ , πολλά υποσχόμενο.. .

Ο μη προνομιούχος έρωτας στα καταγώγια φωλιάζει . Έχει το αίμα φωνή , θυμό της στιγμής , ξεθυμαίνει μόνο μέσα  σε ένα λουτρό αίματος. Ο μη προνομιούχος έρωτας  σε κίτρινη επιφυλλίδα καμαρώνει , με αρωστημένη έκφραση , δύστροπη υφή και μεθη  γλαφυρή.

Ειναι κόκκινο πολυ το αίμα κόκκινο σαν το κρασί , το καλό κρασί, τον χυμό των Θεικων ονείρων και ανακατεύεται με πάθος μέσα στις αναμνήσεις . 

Παρ´ολα αυτά εγώ περπατώ μέσα στην βροχή σε ξεχασμένα σοκάκια βαμμένα με το κόκκινο πολύ του ουρανού . Ένα κι ένα περασμένα ξεχασμένα .

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
902 αναγνώστες
Σάββατο, 15 Απριλίου 2017
19:54

Η μνήμη ενσωματώνει την αδράνεια . Χωρις την δυνατότητα ευέλικτης και ολοκληρωμένης αναζήτησης τα αποτελέσματα δεν μπορεί να είναι ικανοποιητικά. Η μνημη διαφευγει εξω απο τον νοητο κοσμο.

Αν αναλογιστούμε τις συνέπειες των λανθασμένων αναζητήσεων στις αποθήκες του παρελθόντος , τότε ίσως προσεγγίσουμε με περισσότερη ευλάβεια , ακριβεια και ιδιαίτερη ευαισθησια την εύθραυστη δομή του κατασκευασμενου  παρελθόντος χρονου.

Μας διαφευγει πως κατασκευαζουμε το παρελθον  νομιζοντας πως εχουμε την δυνατοτητα να το ψηλαφουμε με την σιγουρια των ειδικων .

Η λογικη μας εξαπατα σε αυτη την περιπτωση . 

 

Ενοσω εμείς αδυνατούμε να δημιουργήσουμε το μέλλον , οι εξάρσεις της μνήμης  μας βασανίζουν αδιάκοπα , αντικαθιστώντας διαδοχικως το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.

Στον αγώνα για την αληθεια το ψεμα βλεπει για πρωτη φορα το φως.

Η μνημη μετατρεπει τον φυσικο κοσμο σε ενα αλλοκοτο μυθολογικο πλασμα. 

Οι λετουργιες του πλασματος εξαρτωνται απο μεταφυσικους νομους , αγνωστους , μη προσβασιμους απο την λογικη.

Η λογικη απλα υποκυπτει στην γοητεια του πλασματος και διαμορφωνεται αναλογως , ακολουθωντας  τις απροσμενες συμπεριφορες.

Ομως η μνημη εχει την δικια της ζωη , ολοτελα ρεαλιστικη και πρεπει με καποιο τροπο να αντιδρασει σε ολο αυτο το ψεμα . Το παρελθον και το παρον δεν διαχωριζονται.

Οι εξαρσεις της μνημης ειναι αναποφευκτες , υπερμετρα αγχωτικες ,βασανιστικα  χαοτικες και κατεχουν την δυναμη να καταστρεφουν  . Μια οντοτητα χαμενη σε ενα κοσμο ανυπαρκτο  , χωρις τελος και αρχη , δεν εχει την δυναμη να διαφυγει απο το ψεμα. 

Εναι βολικο να χρησιμοποιουμε την δυναμη του κατασκευασμενου παρελθοντος επικαλυπτωντας τις μνημονικες εξαρσεις με θεωρητικες διατριβες .

Στις απατητες κορυφες των μνημονικων εξαρσεων ζουν μονο φανταστικα οντα , το μυθολογικο μαγμα καιει τους ανθωπινους ιστους.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
873 αναγνώστες
Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017
15:19

Το μικρό εκκλησάκι κρεμασμένο στην άκρη του βράχου έκρυβε με την σκιά του την λεπτή φιγούρα του γέροντα. Κουλουριασμένος στο βαθούλωμα του βράχου έστεκε ακινητος για αρκετή ώρα

Ήταν μεσα στο μικρό κηπακι της εκκλησουλας  και προσπαθούσε με ηρεμια να ξεδιαλύνει τα ασυγκρατητα συναισθήματα που αναδύονταν βίαια μέσα απο τα βάθη της ψυχής του.

Στα λιβάδια πέρα όπου έκαιγε ο ήλιος οι άσπρες ανεμώνες χαρούμενες έγερναν πανω στις όλοκόκκινες παπαρούνες .

Σαν λάβαρο πασχαλινό ντύθηκε η φύση γύρω απο το ξωκλήσι.

Ο γέροντας χαμογέλασε , αυτή η ομορφιά γύρω του ήταν η δίκαια δύναμη του Θεου που συγκρατουσε τον κοσμο  δυνατό . Ο ίδιος μπορούσε να νιώσει την απλοτητα της.

Ξάπλωσε ο γέροντας μέσα στο κουβούκλιο της άνοιξης . Η μυρωδιά απο το λιβανη του έφερε στον νου θύμησες απο τα νιάτα του , τότε που φτερούγιζε η ψυχή του πανω απο τα σύννεφα , μεσα στην γλυκια αγκαλια της μανουλας.

Δακρυσε κι αναστεναξε , τετοια φτερουγισματα πολυ καιρο ειχε να νοιωσει . Η ψυχη του ειχε πετρωσει με τον καιρο. Η δυναμη της προσευχης ειχε σβησει . Η πιστη ειχε χλωμιασει .

Μονο η δροσια του πρωινου ζεσταινε το βασανισμενο του κορμι. Η παγωνια τον θερμαινε . 

Η πιστη κλειστη και η προσευχη σβησμενη , τι ειχε απομεινει αραγε για να τον κρατα ζωντανο ;

Φυσηξε δυνατα ο ανεμος , τα πευκα αναριγησαν , τα καντηλακια τρεμοπαιξαν , τα ματια στυλωθηκαν στο ρυτιδιασμα της χλοης . Κι εκει μεσα στο πρασινο πελαγο βαρκακια ασπρα και κοκκινα ανεμελα γλεντουσαν .

Τι ειναι η ζωη ; Περα απο εκει; 

Στο ταπεινο τεμπλο της μικρης εκκλησουλας ξεχωριζε το ασπροκοκκινο λαβαρο το οποιο κρατουσε ο αναστημενος Χριστος. 

Η ανασταση της ζωης ελαμπε φωτεινοτερα απο ποτε πανω στο ξυλινο , φτωχικο και απλο τεμπλο εμπνεοντας την αγαπη .

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1016 αναγνώστες
Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017
17:58

Ειμαι το υπεροχο οκτω !

Με φωναζουν ολοι οκτω 

ομως εγω δεν ειμαι αυτο 

  Εγω ειμαι το υπεροχο οκτω !

 

Οι ευαισθησιες  δεν πρεπει να μας εμποδιζουνε να βλεπουμε καθαρα.την αληθεια.

Οι ικανοτητες των περισσοτερων στο ψευδος ειναι εντυπωσιακες.

Και η ημιμαθια θριαμβευει  οταν  θεριευουν οι αναισθησιες και περισσευουν οι ανικανοτητες.

Ανθρωποι με ευαισθησιες δεν λειπουν απο την κοινωνια μας αλλα δεν εμφανιζονται  μιας και βρισκονται συνεχως κυνηγημενοι .

Πολιτες με ικανοτητες  παρασυρονται στον φρενηρη ρυθμο της εμπορευματοποιησης ποδοπατωντας αυτες τις ιδιες τις απαραβατες αρχες τους και ακρωτηριαζοντας τις σπανιες ευαισθησιες τους για να παραγουν τελικως μηδαμινες αξιες.

Ευαισθησιες και  ικανοτητες  , τυρκουαζ νερα γεματα ψαροκαικα  .Στην επιφανεια   ξεχωριζει το πετρελαιο να κυλαει αφθονο γυρω-γυρω.

Στις οκτω η ωρα το ρολοι  χτυπαει οκτω φορες .

Ειναι αυτο το υπεροχο οκτω .

Οι ευαισθητες ψυχες ξεχωρισαν ενα κομματι τ´ ουρανου και στραφηκαν προς τα εκει, κατευθυνονται λοιπον στον αγνοτερο κοσμο, χωρις να σκεφτονται τιποτε αλλο.

Μονο οι ικανοτεροι θα περασουν μεσα εκει ...

Βλεπετε , χρειαζονται και εκει ικανοτητες !

Ποιες ικανοτητες εχουνε οσοι απεμειναν στην Ελλαδα ;

Μακραινει η εικονα σαν κοιτας προς το μαγαζι της πλατειας Συνταγματος , σαν να μην θελεις να σκεφτεις  ! 

Απροσβλητη καστροπολιτεια διασπαρτη απο υπεροχα οκτω τα οποια καγχαζουν ατελειωτα χωρις ευαισθησιες . 

Προσωρινα ολα παραμενουν αμεταβλητα , χωρις εννοιολογικες αναταραξεις .

Η μονη μεθοδος ικανη να μας βοηθησει   ειναι  απενεργοποιημενη.

Το μονο το οποιο δουλευει ακομα και προκαλει αισθηση ειναι η θεα του χρηματος.

 

Ακαθαρσιες και ευαισθησιες εσμιξαν .

Ικανοτητες και ανικανοτητες εγιναν ενα.

Μπαινουμε λοιπον στην επωδο  χωρις ευαισθησιες  και  χωρις ικανοτητες.

Σε μια ενωση οπου η μοναδικη χωρα η οποια θα μπορουσε να προσφερει τον συνδυασμο ικανοτητας και ευαισθησιας να αναχωρει. Και να αφηνει πισω της  μιαν αλλη χωρα η οποια σκεφτεται και λειτουργει σαν ενα μεγαλο , περιλαμπρο, υπεροχο οκτω , χωρις ιδιαιτερες  ικανοτητες και χωρις ευαισθησιες αλλα με τσουβαλια γεματα λεφτα !

Τα λεφτα κρινουν την υπαρξη μας και οχι οι ικανοτητες μας .

Η Ευρωπη των χρηματων , η ενωση των πολλων χρηματων  θριαμβευει !

Η Ευρωπη των ικανοτητων καταρρακωνεται και ασφυκτια.

Σε αλλες εποχες αυτος ο ασελγης προσανατολισμος θα προσφερε αφθονη τροφη στους ξενους κατακτητες .

Γιατι οχι και τωρα.

Με το μισος δεν ενηλικιωνονται οι ψυχες των απεγνωσμενων απλα οστεοποιουνται.

Αυτο το μισος δεν εχει ορατο τελος και τρεφεται μονον απο το μισος.

Ειναι υπεροχο και ταιριαζει απολυτα σε ολους αυτους που δεν τους απεμεινε καμια ελξη για  την ζωη  η τον θανατο.

Μονο το μισος ζει μεσα στις καρδιες τους και αναμασαει τις τελευταιες καμμενες ελπιδες τους 

 

Μονο αυτο το μισος το τοσο σκοτεινο ανακουφιζει τις λιγωμενες ψυχες τους.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 103123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
19/6Στην Νεμπρασκα
Σύνδεσμοι