Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
142 αναγνώστες
Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018
13:20

Όταν σιωπά η φύση , τα μάτια δακρύζουν , η καρδιά σφυροκοπά , αγιασμένα συννεφα αχνοπερπατουν στον ουρανό σαν οπτασίες βγαλμένες απο τα χρόνια τα οποία έσταζαν μέλι οι ψυχές μας. Και τώρα τι ; Ποιος νοιάζεται για κάτι τέτοια.   

Πέφτοντας σε έναν λήθαργο , ο χρόνος σταματάει , είναι όμως όλα ασφαλισμένα γύρω ; Μπορώ να σταματήσω να ανησυχώ ; Ίσως η γενναιότητα είναι ακριβώς αυτό . Να είσαι δηλαδή ήρεμος και γεμάτος απο όλη την ενέργεια που άπλοχερα σου χαρίζεται , χωρίς να φοβάσαι το παραμικρό. Είναι αυτή η πραγματικότητα , η μήπως έχω παρεξηγήσει τα φαινόμενα ;

Όπως και ναχει ένα είναι σίγουρο , πως  οι καρδιές μας εχουνε μολυνθεί ακριβώς όπως η θάλασσα και ο αέρας της πρωτεύουσας. Χτυπάνε μα δεν νιώθουνε . Και οι ψυχές μας ειναι ξεθωριασμένα αντίγραφα της αρχικής.

Κακοποιημένες υπάρξεις οι οποίες αισθάνονται όμορφα  μόνο όταν απορροφήσουν και τα τελευταία αποθέματα ...

Ευρισκομαι εδώ στο σημείο μηδέν , ξέρω πως κάτι πρόκειται να συμβεί , θέλω να το ψελλίσω μα δεν μπορώ , δεν έχω το κουράγιο ούτε ένα χέρι να πιαστώ . Όλοι είναι πνιγμένοι στα καθημερινά τους προβλήματα και δεν περισσεύει ούτε λίγος χρόνος για να σκεφτούν σε ποιο μέρος βρισκονται η τι συμβαίνει πραγματικά γύρω τους . Υποθέτουν όμως πως επιθυμούν κατι, οτι κι αν  προσφερεται ,ετσι πορεύονται με μια ακρως ευάλωτη κι επιφανειακή ηρεμία . Σε οποια δυσκολία κι αν βρεθούμε  στον δρόμο αυτο , απλά  χρησιμοποιούμε το φάρμακο της άγνοιας  και λύνονται άμεσα όλα τα προβλήματα  μας , ενστικτωδώς . 

Με αυτη την νοοτροπία εξασφαλιζουμε την ησυχια μας αποφευγοντας την επίπονη διαδικασία της αναζήτησης της αλήθειας . Ακομα και οταν ειναι ευκολα αντιληπτο πως κανουμε τραγικο λαθος και μελλοντικά θα υπάρξουν βαρύτατες συνέπειες.

Μαλιστα με αυτη την αυτοματη συμπεριφορα  ενισχυουμε , και διαμορφωνουμε το συλλογικο υποσυνειδητο αναλογως .

Ειναι αποριας αξιον , ολοκληρη η ανθρωποτητα να παρασυρεται χωρις καμια αντισταση σε αυτο τον δρομο της αγνοιας. Να εφησυχαζει , σαν να μην γνωριζει τι ακριβως συμβαινει.

Ενω ολοι γνωριζουν καθε λεπτομερεια . Εχει αναλυθει το θεμα παρα πολλες φορες και εχει προβλεφθει η καταληξη . Το μονο το οποιο μενει ειναι να αναγνωσουμε το τελος . 

Θα ειναι αραγε αρκετα συνταρακτικο η οχι ;

Θα ειναι σαν να βλεπουμε μια κινηματογραφικη ταινια ;

Χωρις φραγμους ενηλικιωθηκε η καταστρεπτικη μανια . 

Οι δυσαναγνωστες γραφες των προγονων μας φταινε;

Αποκυρηξαμε και εμεις το αιμα μας με ενα φιλημα προδοτικο.

Χωρις τυψεις .

Χωρις φραγμους νιωθουμε λιγο  περισσοτερη δημοκρατια.

Να λοιπον ακομα μια ιδεα φτιαγμενη αποκλειστικα απο την υπερκαταναλωτικη μανια της γονιμης αγνοιας.

Χωρις φραγμους , μονο ο ηλιος θα γλυτωσει απο εμας !

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1023 αναγνώστες
Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018
19:10

Μια πρόταση μόνο ας είχα στο μυαλό μου να πω , μόνο μια .

’δειος ο ουρανός απο σύννεφα κι ο ήλιος καίει δυνατά .

Πόση ηρεμία μπορεί να χαρίσει μια πρόταση αυτή την στιγμή ;

Μοναδικός οδηγός το μονοπάτι μέσα στο πυκνό δάσος . Χωρίς βοήθεια απο την σκέψη . Όλη η δύναμη στα πόδια για να συγκρατηθεί το σώμα ψηλά .

Όπως ο αέρας μαστιγώνει τις ψηλές κορυφές και κόβει την ανάσα , έμεινα εκει ψηλά χωρίς δύναμη για να ολοκληρώσω έστω και μια σκέψη.

Σαν τον αετό με άρπαξε  αυτό το υπερθέαμα των κορυφών και με ταξίδεψε στον απόκρημνο ορίζοντα,τον γεμάτο απο οξυγόνο .  

Έχουνε οι κορυφές μυαλό να σκεφτούν για εμένα , μήπως μπορούνε να αρθρώσουν έστω μια πρόταση , κι αν όχι γιατί σφυρίζουν αδιάκοπα χωρίς τέλος στο λαμπερό πρωινό ;

Εγώ θα σταθώ εδώ πανω και θα συγκεντρωθώ όσο μπορώ περισσότερο μέχρι να έχω την κατάλληλη διαύγεια για να συναντηθω με το υπερθεαμα της ανατολης .

Δεν ειναι απαραιτητο να μιλας αρκει  να βλεπεις με καθαρα ματια ολη αυτη την ομορφια γυρω σου. Ποιος ο λογος να συνθεσω μια προταση . Ακομα και η πιο καλοδουλεμενη προταση δεν εχει την δυναμη που εκπεμπεται απο ολο αυτο το ασυλληπτο φως των κορυφων.

Ας αφησω ελευθερο το μυαλο να καθαρισει απο σκεψεις και να γεμισει απο την ομορφια που με περιβαλλει. Το χρειαζομαο περισσοτερο απο οτιδηποτε αλλο.

Δεν μου χρειαζεται τωρα καμια προταση . 

Ας αφεθω στην δυναμη του βουνου , εως το τελος .

Γιατί εάν συνηθίσουν τα μάτια να μιλούν με το φως των βουνών δύσκολα το στόμα μπορεί να αρθρώσει λέξη. Ποσο μάλλον να συνθέσει μια ολόκληρη πρόταση .

Ίσως μια έτοιμη πρόταση να ενδείκνυται σε τέτοιες περιπτώσεις  όπως  : όλα αρχίζουν με μια ευχή. Κι αν την αλλάξουμε λίγο μπορουμε να πούμε : όλα αρχίζουν σε ένα τέλος. Μια κορυφή είναι ένα τέλος , το τέλος μιας ανάβασης. 

Όλα αρχίζουν λοιπόν επάνω στην κορυφή γιατί εκει συνειδητοποιείται απο τον άνθρωπο πως το ξεπέρασμα των καθορισμένων οριων είναι δυνατόν να επιτευχθεί.

« Ο οδηγός μας είναι η υπέρβαση . «

Επιτέλους έφτιαξα μια μοναδική πρόταση και  τώρα μπορω επιτέλους να ξεκουραστώ ακούγοντας το τραγούδι των κορυφών .

Και εύχομαι  κάθε τέλος να είναι μια ευεργετική αρχή .

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1524 αναγνώστες
Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018
19:16

Τι  είναι  αλήθεια αυτές οι μαυρες σκιές στο σταχτι χώμα ;

 

Μέσα στο γκρι χάραμα ένα φως τρεμοπαίζει , ένα σημάδι ζωής , μια ζωντανή λάμψη ,η μονη υδιασωθείσα .

Ο πόνος καίει βουβός  κι άγρυπνος , κυκλοφορεί σαν φάντασμα μέσα στην καρδιά και την ψυχή και δηλητηριάζει το κάθε τι με την αναπνοη του.

Ποσο φαρμάκι μπορεί να αντέξει μια ανθρώπινη ζωή αραγε πριν πάρει τον κακό δρόμο ο λογισμός ;

 

Ξαφνικά το απροσδιοριστο φως μεσα στο αχνο σκοταδι διεκδικεί το σήμερα απο το χθες 

Ενα καντηλακι σιγοκαιει ακομα μεσα στην κουφαλα του αιωνοβιου πευκου. Σαν προσκυνηταρι της Παναγιας καμωμενο απο ξυλο μοιάζει . Η φλογα αναπηδα μεσα απο την καρδια του πευκου , σβηνει απαλα και ξαναναβει .

Παντου γυρω απλωνεται η  μαυριλα πανω στη γη . Και μονο αυτο το καντηλακι ξεχωριζει μεσα στην παγωμενη απελπισια των μαυρισμενων κορμων. Τα ματια μου με αγωνια αναζητουσαν μια  συντροφια. Κοιταξα μεσα στα ματια το φως και πλημμυρισε η ψυχη μου απο την γλυκυτητα της μικρης φλογας. Εδω ειναι ενα προσκυνηταρι στο κέντρο  του αφανισμενου δασους. Και ειναι σιγουρο πως καποια αγνη ψυχη το αναψε για να φωτισει τα τρεμαμενα βηματα της καρδιας  μεσα στις πυκνες σειρες  των καμμενων πευκων.

Ενα κυμα δροσιας απροσδόκητα γεννημενο  απο μια φλογα ηταν σαν να  φωναζει.

Πως κι εδω !

 

Πως κι εδω !

 

Ξαφνικά  το φως απο το καντηλάκι φώτισε την σκιά μιας ηλικιωμένης γυναίκας να είναι γόνατισμενη  μπροστά στο πευκο

Πως κι εδώ  την ρώτησα με φόβο.

Η σκιά μια χανότανε μαζί με το ελάχιστο φως της φλόγας και μια φαινότανε.

Εδώ ζούσα πολλά χρόνια , μου απάντησε. Και όταν ήρθε ο καιρος μου να πεθάνω είπα στα παιδιά μου πως η ψυχή μου ,όταν φύγω απο την ζωή, θα γυρνάει και παλι εδω  μέσα σε αυτό το καταπρασινο δάσος.

Ήρθα εδώ να ανάψω ένα καντηλάκι για το αγαπημενο μου μεγάλο δέντρο που χάθηκε.

Η ψυχη του δασους καηκε τι να κανω τωρα εδω ; 

 

Με  νανούριζε όσο ζούσα  με το γλυκο τραγουδι οταν  η αυρα φυσαγε μεσα απο τις πευκοβελονες του .

Κράτησε στην αγκαλιά του την ψυχή μου όταν ήρθε η ώρα μου  να πεθανω.

Και τώρα χάθηκε οριστικά .

 

Ασε με να κοιμηθω εδώ δίπλα στο μεγάλο πεύκο μου ,σημερα πεθανα δευτερη φορα και παντοτινα. 

 

Η φλόγα σταματησε , η σκιά εξαφανίστηκε. 

 

Η ψυχή του πολύπαθου δάσους έσβησε αφωνα και ειρηνικά .

 

Τοτε κι εγω καταλαβα πως ποτε δεν θα ξαναπρασινισει το Κοκκινο Λιμανακι . Καθε ενα πευκακι που θα αντικρυζει το φως θα ζεριζωνεται οπως τα αγριοχορτα . Τα οικοπεδα θα γεμισουν τσιμεντο , πλακες και πλακακια . Μεγαλοι δρομοι και ασφαλτινες πλατειες θα καλύψουν  τους αδειους χωρους. Το πολεδομικο χαος θα διορθωθει ομως το πευκοδαδος θα εξαφανιστει. 

Πως κι εδω ;

Αυτη θα ειναι η αυθορμητη ερωτηση η οποια θα εκφραζει την απορια μας οταν  θα αντικρυζουμε στο μέλλον ενα πευκακι στο Κοκκινο Λιμανακι.

 

Η ψυχή του δάσους στην πραγματικότητα ηταν μια μυστική ένωση των ανθρώπων με τα πεύκα. Υπήρχε μια αδιαίρετη συμβίωση , ένας ακατανόητος για πολλούς κόσμος ο οποίος ήταν ισως το τελευταίο καταφύγιο  της αδικοχαμενης Αττικής. 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
926 αναγνώστες
Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018
10:38

Λευκά κρίνα της Παναγιας.

Γαργαρο της γης νερο.

Απαλα σύννεφα Μαγιατικου πρωινου

βαφουν χρυσοπορφυρο 

τον Ελληνικό ουρανό.

 

Η μνημη μας σφυρηλατημένη με πολύ δύναμη αντέχει στις δυναμικές επιθέσεις της πραγματικότητας ακόμα και σήμερα.

Τειχη τεράστια σε ύψος και μακρύτερα απο της Βασιλευουσας κρατούν έξω απο το μυαλό μας όλες τις βασανιστικές σκέψεις.

Για να μην αλλοιωθεί ο υπέροχος κόσμος της φαντασίας μας , την ώρα που διασχίζουμε τα σοκάκια-αφοδευτήρια της Αθήνας και ταυτόχρονα υπομένουμε τις σωρευτικές αμαρτίες των αναλλοίωτων δημοσίων υπηρεσιών , έχουμε εφεύρει τον ιδανικότερο τρόπο αποφυγής. Η αποφυγή της αλήθειας χρειάζεται δεξιοτεχνία , όλα τα μέσα χρησιμοποιούνται χωρίς φειδω. Το αποτέλεσμα μετράει !

Η νοοτροπία διατηρήθηκε η ίδια .

Αν  το εξετάσουμε  με γεωφυσικούς όρους ,εμείς  έχουμε κάποια ασαφή σύνορα με τους γείτονες μας και θεωρούμαστε ελεύθεροι, δυστυχώς στην νοοτροπία είμαστε ακόμα σκλαβωμένοι πολύ βαρύτερα τώρα απο ποτέ.

Κι αυτό  δεν φαίνεται να αλλάζει σύντομα !

Κριμα είναι αυτές τις πολύτιμες καλοκαιρινές στιγμές να κατοικοεδρεύουν κακές σκέψεις στο μυαλό . Όμως πιο άσχημος είναι ο πειθαναγκασμος  της αποφυγής . Και ίσως τώρα πια είναι αδύνατον να το αποφύγουμε.

Η γη γυρνάει , και μαζί με αυτήν και ότι βρίσκεται επάνω της , δεν μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό , μόνο μεσα στο μυαλό μας στέκεται ακίνητη  , πιθανόν .

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1478 αναγνώστες
Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018
18:45

Όμορφο άνθος , το λυρικό περιεχόμενο μιας ηλιαχτίδας . Η εκπομπή του φωτός ενταγμένη στο κάλλος της γης.

Η όσφρηση  ανασυντάσσεται περιφερικα.

Το θρόισμα των πευκοβελονων εγκολπώνεται στους αιθέρες σε σειρες αναγνωρισιμων δεδομένων 

Στο διαβα  της η έκσταση σιγομουρμουρίζει με εμφαση.

Η αέναη κίνηση των απαλών κλαδιών δυναμωνει μεσα στο καυτό καλοκαιρινό μελτέμι , ανακατεύεται η πάλλουσα σκιά μεσα στην λαμπρη παλλιρροια του φωτός , δημιουργωντας τρυφερες  ελλαμψεις δογματικων υποσυχνοτητων.

Η ολη εικονα φαινεται καταρχας στερεοτυπη , ομως η αποκωδικοποιηση της διαυγεστατης ενεργειας μεταφερει νεα υπεροχα ηχητικα φαινομενα στο ανθρωπινο αισθητικο κεντρο.  

Ειναι απαραιτητο να υπαρχει ενας ρυθμος για τον συγχρονισμο της  φασης  αυτων των αρχαικων συχνοτητων , οι οποιες ειναι ναι μεν σχεδον ανεπαισθητες  αλλα βρισκονται παντου σε αφθονια και απο την απαρχη του χρονου καθοριζουν ουσιαστικα το ηχητικο υποβαθρο της εμβιας ζωης , με το λυρικο περιεχομενο του πνευματος. 

Η μέθεξις αυτή ειναι το βασικο συστατικο των ονείρων και της φαντασιας. 

Ειναι μια μουσικη  χωρις λυρικο περιεχομενο , κατ ουσιαν ειναι η υπερτατη ενδυναμωση  της κυκλικης αλληλουχιας των γεγονοτων . 

Ομως αυτές οι μυστυριωδεις ακουστικες συχνοτητες  συχνα  ταυτιζονται με τα πιο βαθια ανθρωπινα συναισθηματα κι ενω δεν μοιαζουν με μουσικη , τρεφουν τον εσωτερικό ανθρωπο με το νεκταρ της αυθεντικης πνευματικοτηρας.

Αυτο το πρωτογονο  λυρικο περιεχομενο δημιουργει και ταυτοχρονα  περιεχεται στην  αισθαντικοτητα της  υλης.

Διεπει ολοκληρωτικα την ηθικη των μορφων και αναμορφωνει τον εσωτερικο κοσμο των ανθρωπων με τους βομβους των συγχορδιων του.

Οι καλοκαιρινές μέρες είναι ο διευγεστερος φακός ο οποιος συγκεντρώνει τις δυνατοτερες ακτινωτες διεπαφες των αχρονων συχνοτήτων επανω  στον κορμο του συγχρονισμενου γηινου βιορυθμου 

Η επαρκης ισορροπια , για τις γηινες συνθηκες ζωης , της χρονικης αυταρκειας του λυρικού περιεχομένου συνθλιβεται επανω στο ατερμονο ηχητικο συμπλεγμα των αχρονων διαμορφωτων δημιουργώντας συναισθήματα δέους  , ευλάβειας, θαυμασμού και σεβασμού προς έναν απλό και ασημαντο ήχο .

Το φτερούγισμα ενός σπουργιτιού , το σύρσιμο μιας σαύρας , το θρόισμα των φύλλων στο φύσημα της αύρας ,το απαλό χτύπημα της πάνινης κουρτίνας στο παράθυρο . Ολα αυτά ενώνουν τις φωνές τους σε ένα ατεχνο μη επεξεργασμένο συμφωνικό ποίημα το οποίο μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του μοντέρνου ανθρώπου όσο κι αν είναι παραξενο και ακατανοητο .

Ακολουθουν στο ιδιο μηκος κυματος και τα απλα οπτικα φαινομενα ...

Ολα αυτα συνθετουν τον μυστηριακο κοσμο της ανθρωπινης φαντασιας . Στην πραγματικοτητα ειναι ενα βιβλιο γραμμενο στις απαρχες του χρονου με διαρκεια μεγαλυτερη  απο την ιδια την ζωη. 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 106123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι