Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
781 αναγνώστες
Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018
19:16

Τι  είναι  αλήθεια αυτές οι μαυρες σκιές στο σταχτι χώμα ;

 

Μέσα στο γκρι χάραμα ένα φως τρεμοπαίζει , ένα σημάδι ζωής , μια ζωντανή λάμψη ,η μονη υδιασωθείσα .

Ο πόνος καίει βουβός  κι άγρυπνος , κυκλοφορεί σαν φάντασμα μέσα στην καρδιά και την ψυχή και δηλητηριάζει το κάθε τι με την αναπνοη του.

Ποσο φαρμάκι μπορεί να αντέξει μια ανθρώπινη ζωή αραγε πριν πάρει τον κακό δρόμο ο λογισμός ;

 

Ξαφνικά το απροσδιοριστο φως μεσα στο αχνο σκοταδι διεκδικεί το σήμερα απο το χθες 

Ενα καντηλακι σιγοκαιει ακομα μεσα στην κουφαλα του αιωνοβιου πευκου. Σαν προσκυνηταρι της Παναγιας καμωμενο απο ξυλο μοιάζει . Η φλογα αναπηδα μεσα απο την καρδια του πευκου , σβηνει απαλα και ξαναναβει .

Παντου γυρω απλωνεται η  μαυριλα πανω στη γη . Και μονο αυτο το καντηλακι ξεχωριζει μεσα στην παγωμενη απελπισια των μαυρισμενων κορμων. Τα ματια μου με αγωνια αναζητουσαν μια  συντροφια. Κοιταξα μεσα στα ματια το φως και πλημμυρισε η ψυχη μου απο την γλυκυτητα της μικρης φλογας. Εδω ειναι ενα προσκυνηταρι στο κέντρο  του αφανισμενου δασους. Και ειναι σιγουρο πως καποια αγνη ψυχη το αναψε για να φωτισει τα τρεμαμενα βηματα της καρδιας  μεσα στις πυκνες σειρες  των καμμενων πευκων.

Ενα κυμα δροσιας απροσδόκητα γεννημενο  απο μια φλογα ηταν σαν να  φωναζει.

Πως κι εδω !

 

Πως κι εδω !

 

Ξαφνικά  το φως απο το καντηλάκι φώτισε την σκιά μιας ηλικιωμένης γυναίκας να είναι γόνατισμενη  μπροστά στο πευκο

Πως κι εδώ  την ρώτησα με φόβο.

Η σκιά μια χανότανε μαζί με το ελάχιστο φως της φλόγας και μια φαινότανε.

Εδώ ζούσα πολλά χρόνια , μου απάντησε. Και όταν ήρθε ο καιρος μου να πεθάνω είπα στα παιδιά μου πως η ψυχή μου ,όταν φύγω απο την ζωή, θα γυρνάει και παλι εδω  μέσα σε αυτό το καταπρασινο δάσος.

Ήρθα εδώ να ανάψω ένα καντηλάκι για το αγαπημενο μου μεγάλο δέντρο που χάθηκε.

Η ψυχη του δασους καηκε τι να κανω τωρα εδω ; 

 

Με  νανούριζε όσο ζούσα  με το γλυκο τραγουδι οταν  η αυρα φυσαγε μεσα απο τις πευκοβελονες του .

Κράτησε στην αγκαλιά του την ψυχή μου όταν ήρθε η ώρα μου  να πεθανω.

Και τώρα χάθηκε οριστικά .

 

Ασε με να κοιμηθω εδώ δίπλα στο μεγάλο πεύκο μου ,σημερα πεθανα δευτερη φορα και παντοτινα. 

 

Η φλόγα σταματησε , η σκιά εξαφανίστηκε. 

 

Η ψυχή του πολύπαθου δάσους έσβησε αφωνα και ειρηνικά .

 

Τοτε κι εγω καταλαβα πως ποτε δεν θα ξαναπρασινισει το Κοκκινο Λιμανακι . Καθε ενα πευκακι που θα αντικρυζει το φως θα ζεριζωνεται οπως τα αγριοχορτα . Τα οικοπεδα θα γεμισουν τσιμεντο , πλακες και πλακακια . Μεγαλοι δρομοι και ασφαλτινες πλατειες θα καλύψουν  τους αδειους χωρους. Το πολεδομικο χαος θα διορθωθει ομως το πευκοδαδος θα εξαφανιστει. 

Πως κι εδω ;

Αυτη θα ειναι η αυθορμητη ερωτηση η οποια θα εκφραζει την απορια μας οταν  θα αντικρυζουμε στο μέλλον ενα πευκακι στο Κοκκινο Λιμανακι.

 

Η ψυχή του δάσους στην πραγματικότητα ηταν μια μυστική ένωση των ανθρώπων με τα πεύκα. Υπήρχε μια αδιαίρετη συμβίωση , ένας ακατανόητος για πολλούς κόσμος ο οποίος ήταν ισως το τελευταίο καταφύγιο  της αδικοχαμενης Αττικής. 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
917 αναγνώστες
Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018
10:38

Λευκά κρίνα της Παναγιας.

Γαργαρο της γης νερο.

Απαλα σύννεφα Μαγιατικου πρωινου

βαφουν χρυσοπορφυρο 

τον Ελληνικό ουρανό.

 

Η μνημη μας σφυρηλατημένη με πολύ δύναμη αντέχει στις δυναμικές επιθέσεις της πραγματικότητας ακόμα και σήμερα.

Τειχη τεράστια σε ύψος και μακρύτερα απο της Βασιλευουσας κρατούν έξω απο το μυαλό μας όλες τις βασανιστικές σκέψεις.

Για να μην αλλοιωθεί ο υπέροχος κόσμος της φαντασίας μας , την ώρα που διασχίζουμε τα σοκάκια-αφοδευτήρια της Αθήνας και ταυτόχρονα υπομένουμε τις σωρευτικές αμαρτίες των αναλλοίωτων δημοσίων υπηρεσιών , έχουμε εφεύρει τον ιδανικότερο τρόπο αποφυγής. Η αποφυγή της αλήθειας χρειάζεται δεξιοτεχνία , όλα τα μέσα χρησιμοποιούνται χωρίς φειδω. Το αποτέλεσμα μετράει !

Η νοοτροπία διατηρήθηκε η ίδια .

Αν  το εξετάσουμε  με γεωφυσικούς όρους ,εμείς  έχουμε κάποια ασαφή σύνορα με τους γείτονες μας και θεωρούμαστε ελεύθεροι, δυστυχώς στην νοοτροπία είμαστε ακόμα σκλαβωμένοι πολύ βαρύτερα τώρα απο ποτέ.

Κι αυτό  δεν φαίνεται να αλλάζει σύντομα !

Κριμα είναι αυτές τις πολύτιμες καλοκαιρινές στιγμές να κατοικοεδρεύουν κακές σκέψεις στο μυαλό . Όμως πιο άσχημος είναι ο πειθαναγκασμος  της αποφυγής . Και ίσως τώρα πια είναι αδύνατον να το αποφύγουμε.

Η γη γυρνάει , και μαζί με αυτήν και ότι βρίσκεται επάνω της , δεν μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό , μόνο μεσα στο μυαλό μας στέκεται ακίνητη  , πιθανόν .

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1465 αναγνώστες
Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018
18:45

Όμορφο άνθος , το λυρικό περιεχόμενο μιας ηλιαχτίδας . Η εκπομπή του φωτός ενταγμένη στο κάλλος της γης.

Η όσφρηση  ανασυντάσσεται περιφερικα.

Το θρόισμα των πευκοβελονων εγκολπώνεται στους αιθέρες σε σειρες αναγνωρισιμων δεδομένων 

Στο διαβα  της η έκσταση σιγομουρμουρίζει με εμφαση.

Η αέναη κίνηση των απαλών κλαδιών δυναμωνει μεσα στο καυτό καλοκαιρινό μελτέμι , ανακατεύεται η πάλλουσα σκιά μεσα στην λαμπρη παλλιρροια του φωτός , δημιουργωντας τρυφερες  ελλαμψεις δογματικων υποσυχνοτητων.

Η ολη εικονα φαινεται καταρχας στερεοτυπη , ομως η αποκωδικοποιηση της διαυγεστατης ενεργειας μεταφερει νεα υπεροχα ηχητικα φαινομενα στο ανθρωπινο αισθητικο κεντρο.  

Ειναι απαραιτητο να υπαρχει ενας ρυθμος για τον συγχρονισμο της  φασης  αυτων των αρχαικων συχνοτητων , οι οποιες ειναι ναι μεν σχεδον ανεπαισθητες  αλλα βρισκονται παντου σε αφθονια και απο την απαρχη του χρονου καθοριζουν ουσιαστικα το ηχητικο υποβαθρο της εμβιας ζωης , με το λυρικο περιεχομενο του πνευματος. 

Η μέθεξις αυτή ειναι το βασικο συστατικο των ονείρων και της φαντασιας. 

Ειναι μια μουσικη  χωρις λυρικο περιεχομενο , κατ ουσιαν ειναι η υπερτατη ενδυναμωση  της κυκλικης αλληλουχιας των γεγονοτων . 

Ομως αυτές οι μυστυριωδεις ακουστικες συχνοτητες  συχνα  ταυτιζονται με τα πιο βαθια ανθρωπινα συναισθηματα κι ενω δεν μοιαζουν με μουσικη , τρεφουν τον εσωτερικό ανθρωπο με το νεκταρ της αυθεντικης πνευματικοτηρας.

Αυτο το πρωτογονο  λυρικο περιεχομενο δημιουργει και ταυτοχρονα  περιεχεται στην  αισθαντικοτητα της  υλης.

Διεπει ολοκληρωτικα την ηθικη των μορφων και αναμορφωνει τον εσωτερικο κοσμο των ανθρωπων με τους βομβους των συγχορδιων του.

Οι καλοκαιρινές μέρες είναι ο διευγεστερος φακός ο οποιος συγκεντρώνει τις δυνατοτερες ακτινωτες διεπαφες των αχρονων συχνοτήτων επανω  στον κορμο του συγχρονισμενου γηινου βιορυθμου 

Η επαρκης ισορροπια , για τις γηινες συνθηκες ζωης , της χρονικης αυταρκειας του λυρικού περιεχομένου συνθλιβεται επανω στο ατερμονο ηχητικο συμπλεγμα των αχρονων διαμορφωτων δημιουργώντας συναισθήματα δέους  , ευλάβειας, θαυμασμού και σεβασμού προς έναν απλό και ασημαντο ήχο .

Το φτερούγισμα ενός σπουργιτιού , το σύρσιμο μιας σαύρας , το θρόισμα των φύλλων στο φύσημα της αύρας ,το απαλό χτύπημα της πάνινης κουρτίνας στο παράθυρο . Ολα αυτά ενώνουν τις φωνές τους σε ένα ατεχνο μη επεξεργασμένο συμφωνικό ποίημα το οποίο μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του μοντέρνου ανθρώπου όσο κι αν είναι παραξενο και ακατανοητο .

Ακολουθουν στο ιδιο μηκος κυματος και τα απλα οπτικα φαινομενα ...

Ολα αυτα συνθετουν τον μυστηριακο κοσμο της ανθρωπινης φαντασιας . Στην πραγματικοτητα ειναι ενα βιβλιο γραμμενο στις απαρχες του χρονου με διαρκεια μεγαλυτερη  απο την ιδια την ζωη. 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1586 αναγνώστες
Σάββατο, 5 Μαΐου 2018
19:55

Οταν το σχημα μιλαει το φως σιωπα χρωματιζοντας τον ουρανο . Το μαυρο καθησυχαζει χωρις δισταγμο τις βασανισμενες ψυχες που δεν στεριωνουν στον κοσμο αυτο. Κοιτανε, με τα βαθια ματια τους σαν κολυμβητες στον ωκεανο .

Το σκοτεινο πεπλο , κεντημενο με ολη την αγαπη και την αφοσιωση απο την απαρχη της  Ελληνικης φυλης . Τοτε που γεννηθηκε  η αληθεια και ο μυθος  για να πλεξουν μαζι το ομορφο ενδυμα της Ελληνικης ψυχης , αυτο το οποιο η ζωη το αφηνει  ατελειωτο το εφτιαξαν με μερακι οι προγονοι μας. 

Ειναι ασβεστος ο ποθος  καθε Ελληνα να φορεσει αυτον τον παναγνο χιτωνα. Μονο μεσα εκει η ψυχη του πετα. Λιγες στιγμες μονο αναπαυσης μεσα σε αυτο  γιατρευει ανακουφιζει, ενδυναμωνει.

Ομως ο ποθος γι αυτο το ολοασπρο φορεμα  ειναι τοσο πολυ ισχυρος γιατι μονο αυτο μπορει να χαρισει την αγιοτητα. Η γλυκυτητα της υπαρξης υπερβαινει τα γηινα . 

Καθως αγκαλιαζονται σφιχτα ο μυθος και η πραγματικοτητα , φτανει μια σπιθα μονο  για να αναψει το φως , το φως το υπερλαμπρο. Και τοτε   η πιο σκοτεινη νυχτα γινεται μερα  και αγκαλιαζει το ανημπορο σωμα  με απεραντη στοργη και  αγαπη. Το συμπαν γινεται τοσο μικρο οσο κι ο κτυπος της καρδιας , και χτυπαει , και λαμπει ζεστα μεσα στο μαυρο φοντο του ουρανου . Το μονο ασφαλες καταφυγιο μεσα στο φουρτουνιασμενο πελαγος των ονειρων μας ειναι αυτο. 

Το  γλυκο  φως του Αργους, απλωνεται ομοιόμορφα πανω στην υγρή γη κι αχνίζει απο υπερηφάνει μπρος στον ολοστρογγυλο ηλιο!

Η ευσεβεια του κυκλου και η ασεβεια του τριγωνου και του τετραγωνου μας θυμιζει το απαλο χωμα της πατριδας μας.

Το φωτεινο σχεδιο  αυτο πλαθει ασταματητα με αξιοζηλευτη ευαισθιησια τον πυρηνα της υπαρξης μας  με οδηγο την Ηθικη . Κι αν αποτυγχανει δεν σταματα  . Γιατι η Ηθικη ειναι ασταματητη .

Το σεπτο Αργος των ψυχων οργωνεται με ζηλο και θα αποδωσει αναπαντεχους καρπους.

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1039 αναγνώστες
Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018
16:37

Η καρδιά του βουνού . Είναι το μέρος . Εκεί νιώθει ο άνθρωπος όλο το μεγαλείο της φύσης . Δεν είναι πάντοτε εύκολο να βρούμε την καρδιά του βουνού . Όμως υπάρχει . Πάντοτε πρέπει να ψάχνουμε για να την ανακαλύψουμε. Ποτέ δεν πρέπει να πιστέψουμε πως δεν υπάρχει . Κάθε βουνό έχει απο μια. Ίσως μάλιστα να είναι άφαντη . Μπορεί να φωλιάζει ακόμα και μέσα στην θάλασσα όταν το βουνό είναι επάνω στην παραλία.

Ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε την καρδιά του βουνού . Αυτή είναι το βάλσαμο κάθε ζωντανού οργανισμού . Ο χτύπος της καρδιάς είναι αυτός ο οποίος δίνει την ζωή. Θαπρεπε πάντοτε να είμαστε έστω και με τον νου μας εκει . Μέσα στην καρδιά του βουνού. Αναζωογονείται ο άνθρωπος . Αλαφραινει η ψυχή απο τα βάρη της.

Όλη η πλάση έχει τα βλέμματα στραμμένα προς τα εκει .Ο παντοκράτορας ήλιος δακρύζει απο βαθιά συγκίνηση μπρος σε αυτό το μεγαλείο. Θα πρέπει να γνωρίσουμε όλες αυτές τις καρδιές ξεχωριστά , κάθε μια χτυπά στο δικό της ρυθμό . Όλες είναι το ίδιο ζεστές και αγαπητές .Σαν την καρδιά της θάλασσας που χτυπά αδιάκοπα τον αβυσσαλέο ρυθμό της και περιβάλλει την γη με θερμή αστέρων. Περιβάλλουν κι αυτά τον άνθρωπο με αίσθηματα απεραντοσύνης και αγαλλίασης .

Είναι όμως και άλλου η καρδιά . Έχει κι ο άνθρωπος καρδιά , όπως τα βουνά , κρυμμένη καλά. Έχει διαφορετικές ιδιότητες και συνήθειες , χτυπάει εντελώς διαφορετικά . Θα πρέπει να προσέξουμε όλες τις παραδοξότητες της ανθρώπινης καρδιάς. Να έρθουμε όσο πιο κοντά μπορούμε σε αυτές τις ιδιοτροπίες ,και τις ιδιαίτερες συνθήκες οι οποίες της προσδιδουν έναν εντελώς πρότυπο χαρακτήρα. Δεν είναι τόσο έυκολο να προσεγγίσουμε στον μυστικό κόσμο , τον θαυματουργό . Την ασύλληπτη ομορφιά της ανθρώπινης καρδιάς δεν την νιώθουμε γιατί μας έχει γίνει συνήθεια , βίωμα , ρουτίνα. Όμως έχει δυνατότητες τόσο μεγάλες . Γι αυτό θαπρεπε να παρατηρούμε με ευλάβεια τα θαύματα τα οποία γεννιωνται καθημερινά μέσα απο τον μυστικό κόσμο της ανθρώπινης καρδιάς.

Όπως κι εγώ συνάντησα έντελως απροσδόκητα τα ίχνη των θαυμάτων της . Και έβαλα στην άκρη όλα τα υπέροχα βουνά και θάλασσες που συνάντησα. 

Ένα τόσο δα λουλουδάκι , τρεις λιλιπούτειες άγριες τουλίπες, κατακόκκινες και φυτρωμένες κάτω απο τα τείχη του Μανιατικου κάστρου , μου θύμισαν τον υπερφυσικό κόσμο της ανθρώπινης καρδιάς.  Σταλαγματιες αίματος απο ήρωες φύτρωσαν εκεί χάμω . Τρεις σταλαγματιες έπεσαν μέσα απο την καρδιά του Μανιατη και τρεις όλοκόκκινες άγριες τουλίπες γεννήθηκαν στο βαρυκόκκαλο βουνο. Θαύμα είναι στα αλήθεια . Γιατί ολόγυρα στα βουνά καμία άλλη άγρια τουλίπα δεν εντόπισα . Μόνο εκει , κάτω απο τον καλοδουλεμένο Πύργο του κάστρου βρέθηκε αυτό το υπέροχο λουλούδι. 

Δεν δίστασα να πιστέψω αυτό που ήρθε πρώτο στο μυαλό μου. Πως αυτή η τριάδα των υπέροχων λουλουδιών ανηκε κάποτε σε μια ανθρώπινη καρδιά , ενός Έλληνα ήρωα . Έναν αγνό αγωνιστή πατριώτη , που ήξερε να αγαπά αληθινά τον τόπο του , και τον φύλαγε απο το κακό σαν τον άγιο Γεώργιο. 

Ποσό κοντά στο θαύμα είμαστε κάθε φορά , ποσό κοντά είμαστε .

Η άγρια τουλιπα είναι εκει , κάτω απο το κάστρο για να μας θυμίζει πως τα ιδανικά ενός λαού ,ενός έθνους έχουν ανεκτίμητη αξία και πως χωρίς αυτά οι άνθρωποι παύουν να υπάρχουν . Οι καρδιές στεγνώνουν , ατροφούν και εξαερωνονται .

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 106123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι