Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
1405 αναγνώστες
Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007
11:51
  • Το 1824, ηταν η πρωτη φορα που ενας επιστημονας ανεφερε πως καποια αερια παγιδευουν θερμοτητα στην ατμοσφαιρα της Γης.Το 1859, ενας αλλος επιστημονας ονομασε το διοξειδιο του ανθρακα σαν ενα απο τα πιο σημαντικα αερια που δημιουργουν το φαινομενο του θερμοκηπιου.Αλλα, ηταν περιπου το 1980 οταν μια χουφτα επιστημονες αρχισαν να το θεωρουν πραγματικο προβλημα.Το 2007, διαβαζουμε στις εφημεριδες για θερμοκρασιες στην Αρκτικη εως 22 Κελσιου.Εκει κοντα , το North Atlantic Drift Current κραταει τις Θερμοπυλες .Αναμεσα στην Ισλανδια και την Σκωτια . Ειναι το μοναδικο ρευμα που μεταφερει ζεστο νερο τοσο Βορεια. Η σωστη λειτουργεια του, δινει ζωη εδω και χιλιετιες σε μερη της ΓΗΣ, που χωρις αυτο θα ειχαν μεινει στην εποχη των παγετωνων.    
  •                                                                                                                                                                                                       oceancurrents.rsmas.miami.edu/atlantic/north-atlantic-drift.html                                                                                                                                                                                                                                                                                                       
  •  Εδω ομως αρχιζει και ο σκεπτικισμος για το αν αυτο το ρευμα θα εχει τα ιδια ευεργετικα αποτελεσματα στα χρονια μας. Γιατι στον αιωνα μας θα μεταφερει ζεστο νερο σε μια Αρκτικη η οποια δυστυχως μικραινει χρονο με το χρονο. Και τελικως μπορει να αποδειχτει η φτερνα του Αχιλλεα για το κλιμα της Γης.
  • Ισως τοτε οι επιστημονες, και ολοι οσοι εδω και σχεδον δυο αιωνες αγνοουν για διαφορους λογους τα σημαδια που στελνει η Γη να διοργανωσουν μια κρουαζιερα σε εναν πρωτοεμφανιζομενο Ωκεανο, για να θαυμασουν απο τις ζεστες καμπινες το θεαμα. Μονο που στα χοντρα κρυσταλλα της σουιτας τους, θα αντανακλαει το φως απο εναν αλλο πιο παγωμενο ωκεανο. Αυτον της ψυχης μας.
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1326 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007
11:21
  • Καποιοι μιλουν για υβριδια, αλλοι πιστευουν πως ο homo sapiens υπερισχυσε του neandertal. Συνηθως στα περισσοτερα ανεξηγητα μυστηρια της ζωης υπαρχουν πολλες αποψεις : Ο homo sapiens ,ενα μυστηριο, μια μικρη τελιτσα επανω στη Γη,πεινασμενος για την απολυτη κυριαρχια ...προσπαθει εδω και χιλιαδες χρονια να αφομειωσει τον μοναδικο 100% ανθρωπινο ειδος που εμφανιστηκε στη Γη, τον Neandertal. Μην παραξενευομαστε με τις ονομασιες,αν ο homo sapiens ακουγεται περισσοτερο ανθρωπινος.
  • Για αυτο ειναι υπευθυνοι οι επιστημονες που θελησαν να προσεγγισουν το θεμα με την δικαιη κατα τους σημερινους ανθρωπους αποψη .Ομως θα μπορουσαν να υπαρχουν και αλλες θεωριες που θα τοποθετουσαν τον Neandertal στην πραγματικη του θεση. Και να τον αναφερουν σαν το ανωτερο ανθρωπινο ειδος που εμφανιστηκε επι της Γης.
  • Μεχρι τοτε ο πεινασμενος και ανοητος για παντα homo sapiens θα καταστρεφει επιστημονικα το ενα ειδος μετα το αλλο, το ενα αποθεμα μετα απο το αλλο.Και στο τελος θα κατσει πανω στο ακρωτηριο της καταστροφης  και μεσα του θα ακουσει την φωνη του προγονου του ,να του λεει μια πρασινη Ιστορια η οποια μιλαει για εναν μπλε Πλανητη. Τοτε ,θα καταλαβει πως ποτε δεν νικησε στην πραφματικοτητα, απλα ο ανωτερος αντιπαλος του εκανε χωρο φια να περασει στο μελλον.
  • Ανωτερος, και στην Ηθικη απο εμας. Καθισε στην ακρη  και ειδε με αξιοζηλευτη ηρεμια  το εφιαλτικο σεναριο να ξεδιπλωνεται σιγα -σιγα. Ελπιζοντας, σε ενα θαυμα μια μεταμελεια, και αν οχι ,τοτε μια τιμωρια.
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1472 αναγνώστες
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007
14:03
  • Μια συχνα ενοχλητικη υπενθυμηση, για τις εκπομπες διοξειδιου του ανθρακα .Μας αφηνει τωρα πια αδιαφορους.Ομως, αυτη η αδιαφορια σε ενα σημαντικο προβλημα ,και η αδυναμια να δρασουμε. Αφηνει ελευθερες αρκετες χωρες ,να υπερβαινουν τα ορια.Και αλλες, να παριστανουν οτι αγωνιζονται να λυσουν με τεχνολογικα τεχνασματα αυτο το προβλημα. Η Νορβηγια μια παραγωγος πετρελαιου ,θελει να ακολουθησει ενα εξυπνο τροπο για να απομακρυνει το διοξειδιο του ανθρακα που εκπεμπει στην ατμοσφαιρα. Και σκεφτεται πολυ σοβαρα να το θαψει ,σε αρκετα μεγαλο βαθος στον Ατλαντικο Ωκεανο. Ετσι οι Ωκεανοι περα απο το 1/3 του διοξειδιου του ανθρακα που απορροφουν φυσιολογικα, θα πρεπει να δεχτουν και τις επιπλεον ποσοτητες που θα προσθεσει τεχνητα ο ανθρωπος.                                
  • Υπαρχουν και αλλες εξυπνες ιδεες για να αντιμετωπιστει το προβλημα.Αλλα ολες δειχνουν παντα καποιο σκοτεινο υπογειο ,νομιζοντας οτι εκει μπορουμε να κρυψουμε ολη την αναλγησια μας.
  • www.pmel.noaa.gov/co2/
  • www.agu.org/sci_soc/prrl/prrl0121.html
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1590 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2007
12:16
  • The United States Air Force has set up a highly confidential strategic planning group tasked with “fighting the next war” as tensions rise with Iran. Project Checkmate, a successor to the group that planned the 1991 Gulf War’s air campaign, was quietly reestablished at the Pentagon in June. It reports directly to General Michael Moseley, the US Air Force chief, and consists of 20-30 top air force officers and defence and cyberspace experts with ready access to the White House, the CIA and other intelligence agencies. agencies.                                                     
  • Iran's role with the violence in Iraq remains a major preoccupation of the Bush administration, with the U.S. military now building a base, practically within shouting distance of Iran — an extraordinary step to curb what it says is the smuggling of advanced weapons into Iraq. It will be called Combat Outpost Shocker, and it will hardly come as a pleasant surprise to Iran that the United States will have a new base just 5 miles from their border. Col. Mark Mueller, of the 3rd Infantry Division, said it is the first time the U.S. military will be that close to Iran.   
                                         
  • Ο Mark Tilden "robotic phycicist" στο Los Alamos National Laboratory κατασκευασε ενα ρομποτ για να ανοιγει δρομο μεσα σε ενα ναρκοπεδιο.Για να εξουδετερωσει τις ναρκες γρηγορα το ρομποτ θα επρεπε να πατησει επανω τους.Η λυση λοιπον βρεθηκε σε ενα ρομποτ με πολλα ποδια ,μια μηχανικη σαρανταποδαρουσα.Ετσι καθε φορα που πατουσε το ρομποτ μια ναρκη εχανε και ενα ποδι.Στην δοκιμη το ρομποτ επετυχε να ανοιξει δρομο μεσα σε ενα ναρκοπεδιο,μονο που στο τελος εμεινε με ενα ποδι.Ομως ,ακομα και τοτε το ρομποτ καταφερνε να σερνει το σωμα του.Επειτα ,ο συνταγματαρχης που ηταν παρον στη δοκιμη εκαψε την ασφαλεια του ρομποτ για να σταματησει.Ο Tilden τοτε τον ρωτησε γιατι εκανε κατι τετοιο; Και ο στρατιωτικος απαντησε πως: To παθος του καμμενου, χτυπημενου και σχεδον κατεστραμενου ρομποτ να τραβαει εμπρος με το τελευταιο του ποδι δεν του αφησε αλλα περιθωρια
    •  Το προηγουμενο ειναι αληθινο γεγονος, και δειχνει την διαφορα του σκληροτραχηλου στρατιωτικου με τον επιστημονα .Λοιπον, δειχνει να εχει περισσοτερες ανθρωπινες αξιες φυλαγμενες στην καρδια του, το πιονι του πολεμου, απο αυτο της ειρηνης
    • Το Ιρακ και το Αφγανισταν ηταν απλα το ψωμι του hamburger.Το Ιραν θα ειναι το περιεχομενο.Και ολα αυτα γινονται για το πετρελαιο καθως ειπε και ο Greenspan.Απο πισω ομως δεν κρυβεται καμμια πολεμικη μηχανη, μονο μεθοδευμενη γνωση, απο διαφορετικων ειδικοτητων επιστημονες.Απο αυτους λοιπον μην περιμενετε ελεος.Αυτοι βρισκονται στην κορυφη της πυραμιδας ,και το μονο που αναζητουν ειναι να γινουν ενα σωμα με την επερχομενη γενια των ρομποτ                                                                              
    • http://www.ai.mit.edu/projects/sociable/baby-bits.html
    • http://www.singinst.org/aboutus/ourmission
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2029 αναγνώστες
Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007
08:44
  • www.pbs.org/wgbh/nova/worldbalance/earth.html                                                                                      
  • "Σε ξαναερωτευτηκα αλλη μια φορα και να γνωριζεις ,φερω μεσα μου ενα "κενο" ,το οποιο εντουτοις με κατακλυζει ,και που ξεπερνιεται μονον οταν σε αγκαλιαζω"... Αντρε Γκορζ.                                                
  • Αν το ειχε γραψει για την μικρη μας "ecosphere"..., τι περισσοτερο θα μπορουσε να προσθεσει κανεις σε αυτα τα λογια .
  • Ο ανθρωπος , γεματος παθη και χωρις κριση εξωθει την οικοσφαιρα   σε επικινδυνα μονοπατια.
  • Ομως ,πως να σταματησεις το παγερο ποταμι ,που κυλαει στις φλεβες μας , την εποχη του προφανεστατου αποχωρισμου μας απο την μητερα φυση.
  • Μπορει η αγαπη να κρατησει για παντα; Οχι, σε αυτο τον κοσμο που δημιουργουμε χωρις την ευχη της μητερας Γης.
  • .....
  •  Να και μια ωραια Ιστορια μπορει να μας θυμισει λιγο απο το μελλον .
  • Can what happened on one small island in the South Pacific serve as a cautionary tale for the entire planet? To see just how clearly a growing human population relies on and impacts its natural environment, one need look no farther than Easter Island, the South Pacific isle with the famous stone statues known as moai. I have been doing a lot of reading about the fate of Easter in preparation for an upcoming trip, and, as the geographer John Flenley and archeologist Paul Bahn write in The Enigmas of Easter Island, "it is a story with an urgent and sobering message for our own times." Easter Island is the most isolated piece of inhabited land in the world. A speck of volcanic rock only about twice the size of Manhattan, it lies roughly 2,250 miles northwest of Chile and 1,300 miles east of Pitcairn Island (of Mutiny on the Bounty fame). When, as most scholars believe, the first Polynesian settlers arrived from the west about the middle of the first millennium A.D., they found a pristine tropical island. Covered in a palm forest, it resounded with the cries of 25 or more species of nesting seabirds and at least six land birds. Though its soils were low in nutrients, the island bore a wide coastal plain well suited for cultivation of the taro, yam, sweet potato, and other crops these pioneers brought with them and which became their staples. The population grew slowly at first, then more quickly, reaching a peak around the middle of the second millennium A.D. of anywhere from 10,000 to 20,000 people. By this time, the Rapanui, as the islanders are known, had developed a complex society of chiefdoms and elaborate stone architecture epitomized by the moai. Beginning around 1600, however, Rapanui civilization began to fall apart, and by the mid-19th century, it had all but disappeared. After decades of painstaking work, a host of archeologists, ethnographers, and other specialists have painted a comprehensive picture of what transpired on Easter Island. And the parallels between what happened there and what is occurring today in the world at large—albeit more slowly and on a much vaster scale—are, as the evolutionary biologist Jared Diamond has put it, "chillingly obvious." Trees of life One could argue that Rapanui culture and society rose and fell with the fortunes of the island's trees. Studies of pollen and charcoal from extinct plants have shown that, before people first arrived and well into the early centuries after settlement, a subtropical forest blanketed the island. Among its species was the world's largest palm tree. It outsized even the giant Chilean wine palm, today's biggest, which grows to 65 feet tall and a yard in diameter. On Easter Island, the Polynesian word rakau ("tree," "wood," "timber") meant "riches" or "wealth." This is not surprising, for the Rapanui used trees and their products for almost everything. They ate the fruits of the trees as well as the birds that lived among them. They thatched their houses, which looked like upended boats, with palm fronds. They fashioned bark-cloth clothing. They burned firewood for cooking and for keeping warm on winter nights, which on Easter Island can drop as low as 50°F. They built oceangoing canoes and crafted harpoons to spear dolphins and pelagic fish such as tuna. And they used some combination of log rollers, sleds, and/or levers, along with rope made from tree fibers, to transport and erect the hundreds of moai that once stood around the edges of the island, their brooding faces gazing inland. Archeologists have deduced that clearing of trees for crops and other uses began soon after the first Rapanui arrived and was largely over by 1600. In a recent article for The New York Review of Books, Diamond called it "the most extreme example of forest destruction in the Pacific, and among the most extreme in the world: the whole forest gone, and all of its tree species extinct." (A single endemic tree, the toromiro, survived in botanical gardens in Sweden, after some seeds germinated that the ethnologist Thor Heyerdahl had collected from the last surviving specimen, and someday the tree may again grace Easter's grassy slopes.) Fallen idols The end of the forest had devastating consequences, both directly through the loss of the trees' raw materials and indirectly through what those products allowed the Rapanui to do. Archeologists have found, for example, that by 1500, porpoise bones all but vanish from the island's refuse heaps. Common dolphins weigh up to 165 pounds and live far offshore, yet the Rapanui had clearly found a way to fish for them: in garbage remains at an early site on the north coast, porpoise bones constitute more than one third of all bones. Experts infer that the Rapanui must have built sturdy, oceangoing canoes out of the now-extinct trees. Without the trees, that rich food source fell frustratingly out of reach. By 1872, the number of Rapanui had plummeted to just 111 individuals. The expanding population put other food sources under extraordinary pressure. Garbage heaps show that seabirds and shellfish declined over time, and the six species of land birds, including two rails, two parrots, a heron, and a barn owl, went extinct. Their end came probably through a combination of hunting, loss of their forest habitat, and the stealing of their eggs by the Polynesian rat, the only animal to survive in abundance in the wild. (The rat forestalled any comeback by the vanishing trees: every fossil palm nut that experts have turned up on the island had been nibbled by rats in such a way as to preclude germination.) Even as the forests dwindled, Rapanui chiefs intensified food production, eager to create surpluses to support the carving of ever-larger statues. But that practice stressed an already fragile agricultural system built on marginal soils and insufficient water. "The removal of the forest may have reduced localized rainfall and lowered the productivity that was needed for corporate work efforts and by a large and growing population," says Christopher Stevenson, an archeologist with the Virginia Department of Historic Resources who has done years of work on Easter Island. "They reached a threshold where their economy took a really severe hit." To us today, the most obvious manifestation of that hit is the crash of the moai culture. Oral tradition holds that the last moai was erected in 1620. With the religious basis of their power severely weakened or gone, the chiefs and priests who had held sway on the island for centuries were overthrown by military leaders around 1680. The society collapsed into civil war, and rival factions began toppling moai; the last erect statue recorded by European visitors was seen in 1838. (All standing statues today were re-erected in modern times.) In the decades before the Dutch explorer Jacob Roggeveen "discovered" the island on Easter Day, 1722—hence the island's name—the Rapanui began to go hungry. Out of desperation, they may even have turned to cannibalism. Though Stevenson says the population had begun to rebound by the time Roggeveen's sails appeared on the horizon, contact with outsiders over the next century and a half spelled doom for the Rapanui through introduced diseases, slave raids, and other impacts. By 1872, the number of Rapanui had plummeted to just 111 individuals.* Metaphor for disaster Can Easter Island be seen as a microcosm of our planet today? Should we regard its shocking collapse as a cautionary tale of the utmost gravity? In the world at large, we are deforesting our land, overfishing our oceans, causing the extinction of large numbers of species. We are watching our topsoil disappear by the millions of tons each year. We are starting to fight over ever-scarcer freshwater. We are overconsuming our resources as if there were no tomorrow, or future generations. One would have to be in denial not to see those "chillingly obvious" parallels to Easter Island. "The message is clear," says Jos? Miguel Ram?rez, a Chilean archeologist who served as superintendent of Rapa Nui National Park from 1993 to 1999. "In the past, some people on Easter Island, namely the ruling class, were able to destroy other people and their homes, but now some societies can destroy everything, and for the same reason: power and greed. The only difference is the scale—from a little island to the whole planet." Some scholars take issue with the notion of seeing Easter's fate as a metaphor for disaster. Jo Anne Van Tilburg, one of the leading archeologists of Easter Island, considers it "a projection of Western values which emphasizes the self-destruction of the Rapanui culture over the actual, near-annihilation of it by contact with the West." Yet such cross-cultural contact, one might argue, is precisely the reason why we should be concerned. Again, Jared Diamond: Thanks to globalization, international trade, jet planes, and the Internet, all countries on Earth today share resources and affect each other, just as did Easter's eleven clans. Polynesian Easter Island was as isolated in the Pacific Ocean as the Earth is today in space. When the Easter Islanders got into difficulties, there was nowhere to which they could flee, or to which they could turn for help; nor shall we modern Earthlings have recourse elsewhere if our troubles increase. Those are the reasons why people see the collapse of Easter Island society as a metaphor, a worst-case scenario, for what may lie ahead of us in our own future. Unless we can learn from the Rapanui, and act accordingly. *The population has rebounded to several thousand people today. -Peter Tyson-
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<9899100101102103104105106>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι