Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
1749 αναγνώστες
Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018
18:53

Τωρα πια δεν μπορει να μην καταλαβαμε περι τινος προκειται.

Τι σημαινει να ζεις στην Ελλαδα οπου μονο Ελληνες δεν υπαρχουν.

Γιατι χρειάζεται  γλωσσα αυτος ο λαος αφου μονο για τα χρηματα τον καταντήσανε να ζει και να αναπνέει ;

Μεσα στο μελουδι του Νεοελληνα εχει εισβάλει βαρια αρρωστια.

Αλλοι λαοι χωρις ιστορια και χωρις ουτε ενα δραμι πολιτισμου στεκονται υπερηφανοι για το τιποτα που νιωθουν να ειναι .

Κι ο Ελληνας πρεπει να νιωθει απαθής για το κάτι που δεν ειναι.

Ντροπη νιωθουμε μπροστα στους πολιτισμενους και  στους απολιτιστους λαους.

Η νοοτροπια του Ελληνικου Δημοσιου παραμενει πολυ χειροτερη ακόμα κι απο αυτη της διπλανης μας Τουρκιας.

Ειναι λυπηρο να αντικρυζεις ολες τις προσπαθειες των νεων ανθρωπων να εκμηδενιζονται απο αυτο το απιθανο συστημα το οποιο συνεχιζει να διογκωνεται συνεχως εις βαρος ολων αυτων οι οποιοι θα ηθελαν να προσφερουν ακομα και την ψυχη τους γι αυτο τον αμοιρο τοπο.

Μετα απο ολα αυτα που ζησαμε , τιποτα δεν μπορει να ειναι βεβαιο.

Οι αλλοι μας γειτονες οι Ιταλοι, σε καμια περιπτωση δεν συγκρινουν τους εαυτούς τους με τους Ελληνες.

Δεν είμαστε εμείς Έλληνες , είπε με στομφο ο πρωθυπουργός της Ιταλίας.

Η ξεφτιλα της Ευρωπης ειναι οι Ελληνες  με λιγα λογια.

Αυτο λενε τα επικαιρα !

Ομως, ολη  αυτη η αβολη αληθεια δεν μας πολυαρεσει και την προσπερναμε στα γρηγορα με τον ιδιο τροπο που οδηγουμε στους Ελληνικους δρομους.

Ολο κεφι και μπριο !

Κεφατος είναι και ο Νταισεμπλουμ.

Με το αδιαψευστο χαμογελο του  μας ομιλει για την αληθεια , την δικά του αλήθεια.

Μα ποια αληθεια απο ολες αυτες μας συμφερει να ακουσουμε;

Νιώθουμε πως το βασικο σημειο , το επικεντρο ολων των δυσκολιων μας ακομα κια σημερα   βρισκεται  μεσα στην αδιστακτη καρδια της δημοσιας διοικησης η οποια προσφερει  μονον οταν την βολευει και ενδιαφερεται αποκλειστικως και μονο  για την δικια της επιβιωση .

Τα πάρτυ στα Δημαρχεία και τις υπηρεσίες συνεχίζονται μέχρι αργά .

Ειναι βεβαιο πως μετα απο τους " Θεους" και τους "Τιτανες" θα ερθει και η σειρα  των ημιθεων και των ηρωων να νικηθουν απο αυτή την καταστροφικη μανία . 

Οι μέθοδοι  της Δημόσιας διοίκησης γεννημένοι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας παραμένουν απαράλλακτοι και ισχυροί παρασέρνοντας την Ελλαδα στον τελειωτικό αφανισμό. 

Ούτε ένα χαμόγελο δεν είναι δωρεάν  στον κοσμο αυτο.

Αυτή η `φυλή` έχει τους δικούς της κανόνες  και κανένα απο αυτά τα πρότυπα δεν προστατεύει  τον απλό Έλληνα πολίτη . Καμία διάθεση δεν έχει να συλλογιστει την συνολική εικόνα και την κατάντια της Ελλάδας. Όλες οι άβολες αλήθειες σβήνονται , και επάνω τους γράφονται μόνο αριθμοί απο  τα χρήματα τα οποία μαζεύονται με εξαναγκασμό απο  τους πολίτες. Οπωσδηποτε ,γιατι μονο  αυτά τα χρήματα κρατάνε ζωντανό  αυτό το ανοσιούργημα . Και μόνο αυτο έχει σημασία για ολους αυτους. 

Βλέποντας  το χαλι να θεριεύει καθημερινώς , πως μπορεί να προστατευτεί ο απλός πολίτης .Το επίκεντρο της ζωής του αναρωτιέται ,αραγε ποιο να είναι ; 

Μήπως είναι αυτο το  αχρείο εργαλείο το οποίο  ορίζει  σε απόλυτο βαθμό την τύχη μας.

Ομως , σίγουρα μεσα εκει δεν ειναι οι δικες μας ψυχες  !

Αυτες βολοδερνουν πανω στα μανιασμενα κυματα του Αιγαιου . Οσο πιο μακρια απο ολο αυτον τον ορυμαγδο , τοσο καλυτερα !

Εκει πανω στην μικροτερη βραχονησιδα χορευουνε πεντοζαλι μαζι με τους αθανατους; Ελληνικους  Θεους .

( Η μηπως με αυτη την σκεψη μου αναλυεται πιο καλυτερα το ποιον  της εγκληματικης αδιαφοριας την οποια επιδεικνυουμε σε ολα αυτα τα οποια συμβαινουν σημερα γυρω μας. )

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1603 αναγνώστες
Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018
13:20

Όταν σιωπά η φύση , τα μάτια δακρύζουν , η καρδιά σφυροκοπά , αγιασμένα συννεφα αχνοπερπατουν στον ουρανό σαν οπτασίες βγαλμένες απο τα χρόνια τα οποία έσταζαν μέλι οι ψυχές μας. Και τώρα τι ; Ποιος νοιάζεται για κάτι τέτοια.   

Πέφτοντας σε έναν λήθαργο , ο χρόνος σταματάει , είναι όμως όλα ασφαλισμένα γύρω ; Μπορώ να σταματήσω να ανησυχώ ; Ίσως η γενναιότητα είναι ακριβώς αυτό . Να είσαι δηλαδή ήρεμος και γεμάτος απο όλη την ενέργεια που άπλοχερα σου χαρίζεται , χωρίς να φοβάσαι το παραμικρό. Είναι αυτή η πραγματικότητα , η μήπως έχω παρεξηγήσει τα φαινόμενα ;

Όπως και ναχει ένα είναι σίγουρο , πως  οι καρδιές μας εχουνε μολυνθεί ακριβώς όπως η θάλασσα και ο αέρας της πρωτεύουσας. Χτυπάνε μα δεν νιώθουνε . Και οι ψυχές μας ειναι ξεθωριασμένα αντίγραφα της αρχικής.

Κακοποιημένες υπάρξεις οι οποίες αισθάνονται όμορφα  μόνο όταν απορροφήσουν και τα τελευταία αποθέματα ...

Ευρισκομαι εδώ στο σημείο μηδέν , ξέρω πως κάτι πρόκειται να συμβεί , θέλω να το ψελλίσω μα δεν μπορώ , δεν έχω το κουράγιο ούτε ένα χέρι να πιαστώ . Όλοι είναι πνιγμένοι στα καθημερινά τους προβλήματα και δεν περισσεύει ούτε λίγος χρόνος για να σκεφτούν σε ποιο μέρος βρισκονται η τι συμβαίνει πραγματικά γύρω τους . Υποθέτουμε  πως επιθυμούμε κατι, οτι κι αν  είναι αυτό , ότι κι αν προσφερεται ,πορευομαστε χωρίς ενδοιασμούς παραπέρα στην ζωή μας με μια ακρως ευάλωτη κι επιφανειακή ηρεμία . Σε οποια δυσκολία κι αν βρεθούμε  στον δρόμο αυτο , απλά  χρησιμοποιούμε το φάρμακο της άγνοιας  και λύνονται άμεσα όλα τα προβλήματα  μας , σχεδόν ενστικτωδώς . 

Με αυτη την νοοτροπία εξασφαλιζουμε την ησυχια μας αποφευγοντας την επίπονη διαδικασία της αναζήτησης της αλήθειας . Ακομα και οταν ειναι ευκολα αντιληπτο πως κανουμε τραγικο λαθος και μελλοντικά θα υπάρξουν βαρύτατες συνέπειες.

Μαλιστα με αυτη την αυτοματη συμπεριφορα  ενισχυουμε , και διαμορφωνουμε το συλλογικο υποσυνειδητο αναλογως .

Ειναι αποριας αξιον , ολοκληρη η ανθρωποτητα να παρασυρεται χωρις καμια αντισταση σε αυτο τον δρομο της αγνοιας. Να εφησυχαζει , σαν να μην γνωριζει τι ακριβως συμβαινει.

Ενω ολοι γνωριζουν καθε λεπτομερεια . Εχει αναλυθει το θεμα παρα πολλες φορες και εχει προβλεφθει η καταληξη . Το μονο το οποιο μενει ειναι να αναγνωσουμε το τελος . 

Θα ειναι αραγε αρκετα συνταρακτικο η οχι ;

Θα ειναι σαν να βλεπουμε μια κινηματογραφικη ταινια ;

Χωρις φραγμους ενηλικιωθηκε η καταστρεπτικη μανια . 

Οι δυσαναγνωστες γραφες των προγονων μας φταινε;

Αποκυρηξαμε και εμεις το αιμα μας με ενα φιλημα προδοτικο.

Χωρις τυψεις .

Χωρις φραγμους νιωθουμε λιγο  περισσοτερη δημοκρατια.

Να λοιπον ακομα μια ιδεα φτιαγμενη αποκλειστικα απο την υπερκαταναλωτικη μανια της γονιμης αγνοιας.

Χωρις φραγμους , μονο ο ηλιος θα γλυτωσει απο εμας !

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1129 αναγνώστες
Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018
19:10

Μια πρόταση μόνο ας είχα στο μυαλό μου να πω , μόνο μια .

’δειος ο ουρανός απο σύννεφα κι ο ήλιος καίει δυνατά .

Πόση ηρεμία μπορεί να χαρίσει μια πρόταση αυτή την στιγμή ;

Μοναδικός οδηγός το μονοπάτι μέσα στο πυκνό δάσος . Χωρίς βοήθεια απο την σκέψη . Όλη η δύναμη στα πόδια για να συγκρατηθεί το σώμα ψηλά .

Όπως ο αέρας μαστιγώνει τις ψηλές κορυφές και κόβει την ανάσα , έμεινα εκει ψηλά χωρίς δύναμη για να ολοκληρώσω έστω και μια σκέψη.

Σαν τον αετό με άρπαξε  αυτό το υπερθέαμα των κορυφών και με ταξίδεψε στον απόκρημνο ορίζοντα,τον γεμάτο απο οξυγόνο .  

Έχουνε οι κορυφές μυαλό να σκεφτούν για εμένα , μήπως μπορούνε να αρθρώσουν έστω μια πρόταση , κι αν όχι γιατί σφυρίζουν αδιάκοπα χωρίς τέλος στο λαμπερό πρωινό ;

Εγώ θα σταθώ εδώ πανω και θα συγκεντρωθώ όσο μπορώ περισσότερο μέχρι να έχω την κατάλληλη διαύγεια για να συναντηθω με το υπερθεαμα της ανατολης .

Δεν ειναι απαραιτητο να μιλας αρκει  να βλεπεις με καθαρα ματια ολη αυτη την ομορφια γυρω σου. Ποιος ο λογος να συνθεσω μια προταση . Ακομα και η πιο καλοδουλεμενη προταση δεν εχει την δυναμη που εκπεμπεται απο ολο αυτο το ασυλληπτο φως των κορυφων.

Ας αφησω ελευθερο το μυαλο να καθαρισει απο σκεψεις και να γεμισει απο την ομορφια που με περιβαλλει. Το χρειαζομαο περισσοτερο απο οτιδηποτε αλλο.

Δεν μου χρειαζεται τωρα καμια προταση . 

Ας αφεθω στην δυναμη του βουνου , εως το τελος .

Γιατί εάν συνηθίσουν τα μάτια να μιλούν με το φως των βουνών δύσκολα το στόμα μπορεί να αρθρώσει λέξη. Ποσο μάλλον να συνθέσει μια ολόκληρη πρόταση .

Ίσως μια έτοιμη πρόταση να ενδείκνυται σε τέτοιες περιπτώσεις  όπως  : όλα αρχίζουν με μια ευχή. Κι αν την αλλάξουμε λίγο μπορουμε να πούμε : όλα αρχίζουν σε ένα τέλος. Μια κορυφή είναι ένα τέλος , το τέλος μιας ανάβασης. 

Όλα αρχίζουν λοιπόν επάνω στην κορυφή γιατί εκει συνειδητοποιείται απο τον άνθρωπο πως το ξεπέρασμα των καθορισμένων οριων είναι δυνατόν να επιτευχθεί.

« Ο οδηγός μας είναι η υπέρβαση . «

Επιτέλους έφτιαξα μια μοναδική πρόταση και  τώρα μπορω επιτέλους να ξεκουραστώ ακούγοντας το τραγούδι των κορυφών .

Και εύχομαι  κάθε τέλος να είναι μια ευεργετική αρχή .

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1616 αναγνώστες
Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018
19:16

Τι  είναι  αλήθεια αυτές οι μαυρες σκιές στο σταχτι χώμα ;

Μέσα στο γκρι χάραμα ένα φως τρεμοπαίζει , ένα σημάδι ζωής , μια ζωντανή λάμψη ,η μονη διασωθείσα  .

Ο πόνος καίει βουβός  κι άγρυπνος , κυκλοφορεί σαν φάντασμα μέσα στην καρδιά και την ψυχή και δηλητηριάζει το κάθε τι με την αναπνοη του.

Ποσο φαρμάκι μπορεί να αντέξει μια ανθρώπινη ψυχη αραγε πριν πάρει τον κακό δρόμο ο λογισμός ;

Ξαφνικά το απροσδιοριστο φως μεσα στο αχνο σκοταδι διεκδικεί το σήμερα απο το χθες 

Ενα καντηλακι σιγοκαιει ακομα μεσα στην κουφαλα του αιωνοβιου πευκου. Σαν προσκυνηταρι της Παναγιας καμωμενο απο ξυλο μοιάζει . Η φλογα αναπηδα μεσα απο την καρδια του πευκου , σβηνει απαλα και ξαναναβει .

Παντου γυρω απλωνεται η  μαυριλα πανω στη γη . Και μονο αυτο το καντηλακι ξεχωριζει μεσα στην παγωμενη απελπισια των μαυρισμενων κορμων. Τα ματια μου με αγωνια αναζητουσαν μια  συντροφια. Κοιταξα μεσα στα ματια το φως και πλημμυρισε η ψυχη μου απο την γλυκυτητα της μικρης φλογας. Εδω ειναι ενα προσκυνηταρι στο κέντρο  του αφανισμενου δασους. Και ειναι σιγουρο πως καποια αγνη ψυχη το αναψε για να φωτισει τα τρεμαμενα βηματα της αποκαμωμενης καρδιας  μεσα στις πυκνες σειρες  των καμμενων πευκων.

Ενα κυμα δροσιας απροσδόκητα γεννημενο  απο μια φλογα ηταν σαν να  φωναζε...

Πως κι εδω !

Πως κι εδω !

Ξαφνικά  το φως απο το καντηλάκι φώτισε την σκιά μιας ηλικιωμένης γυναίκας η οποία ήταν γόνατισμενη  μπροστά στο μεγάλο πευκο.

Πως κι εδώ  , την ρώτησα με φόβο.

Η σκιά μια χανότανε μαζί με το ελάχιστο φως της φλόγας και μια φαινότανε.

Εδώ ζούσα πολλά χρόνια , μου απάντησε. Και όταν ήρθε ο καιρος μου να πεθάνω είπα στα παιδιά μου πως η ψυχή μου ,όταν φύγω απο την ζωή, θα γυρνάει και παλι εδω  μέσα σε αυτό το καταπρασινο δάσος.

Ήρθα εδώ να ανάψω ένα καντηλάκι για το αγαπημενο μου μεγάλο δέντρο που χάθηκε.

Όμως η ψυχη του δασους τώρα πια καηκε τι να κανω εγώ τωρα εδω ; 

Με  νανούριζε όσο ζούσα  με το γλυκο τραγουδι του οταν  η αυρα φυσαγε μεσα απο τις πευκοβελονες του .

Κράτησε στην αγκαλιά του την ψυχή μου όταν ήρθε η ώρα μου  να πεθανω.

Και τώρα χάθηκε οριστικά .

Ασε με να κοιμηθω εδώ δίπλα στο μεγάλο πεύκο μου ,σημερα πεθανα δευτερη φορα και παντοτινα. 

Η φλόγα σταματησε να φέγγει  , η σκιά εξαφανίστηκε. 

Η ψυχή του πολύπαθου δάσους έσβησε χωρις τυμπανοκρουσίες αφωνα και ειρηνικά .

 

Τοτε κι εγω καταλαβα πως ποτε δεν θα ξαναπρασινισει το Κοκκινο Λιμανακι . Καθε ενα πευκακι που θα αντικρυζει το φως θα ζεριζωνεται οπως τα αγριοχορτα . Τα οικοπεδα θα γεμισουν τσιμεντο , πλακες και πλακακια . Μεγαλοι δρομοι και ασφαλτινες πλατειες θα καλύψουν  τους αδειους χωρους. Το πολεδομικο χαος θα διορθωθει ομως το πευκοδαδος θα εξαφανιστει. 

Πως κι εδω ;

Αυτη θα ειναι η αυθορμητη ερωτηση η οποια θα εκφραζει την απορια μας οταν  θα αντικρυζουμε στο μέλλον ενα πευκακι στο Κοκκινο Λιμανακι.

 

Η ψυχή του δάσους στην πραγματικότητα ηταν μια μυστική ένωση των ανθρώπων με τα πεύκα. Υπήρχε μια αδιαίρετη συμβίωση , ένας ακατανόητος για πολλούς κόσμος ο οποίος ήταν ισως το τελευταίο καταφύγιο  της αδικοχαμενης Αττικής. 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1038 αναγνώστες
Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018
10:38

Λευκά κρίνα της Παναγιας.

Γαργαρο της γης νερο.

Απαλα σύννεφα Μαγιατικου πρωινου

βαφουν χρυσοπορφυρο 

τον Ελληνικό ουρανό.

 

Η μνημη μας σφυρηλατημένη με πολύ δύναμη αντέχει στις δυναμικές επιθέσεις της πραγματικότητας ακόμα και σήμερα.

Τειχη τεράστια σε ύψος και μακρύτερα απο της Βασιλευουσας κρατούν έξω απο το μυαλό μας όλες τις βασανιστικές σκέψεις.

Για να μην αλλοιωθεί ο υπέροχος κόσμος της φαντασίας μας , την ώρα που διασχίζουμε τα σοκάκια-αφοδευτήρια της Αθήνας και ταυτόχρονα υπομένουμε τις σωρευτικές αμαρτίες των αναλλοίωτων δημοσίων υπηρεσιών , έχουμε εφεύρει τον ιδανικότερο τρόπο αποφυγής. Η αποφυγή της αλήθειας χρειάζεται δεξιοτεχνία , όλα τα μέσα χρησιμοποιούνται χωρίς φειδω. Το αποτέλεσμα μετράει !

Η νοοτροπία διατηρήθηκε η ίδια .

Αν  το εξετάσουμε  με γεωφυσικούς όρους ,εμείς  έχουμε κάποια ασαφή σύνορα με τους γείτονες μας και θεωρούμαστε ελεύθεροι, δυστυχώς στην νοοτροπία είμαστε ακόμα σκλαβωμένοι πολύ βαρύτερα τώρα απο ποτέ.

Κι αυτό  δεν φαίνεται να αλλάζει σύντομα !

Κριμα είναι αυτές τις πολύτιμες καλοκαιρινές στιγμές να κατοικοεδρεύουν κακές σκέψεις στο μυαλό . Όμως πιο άσχημος είναι ο πειθαναγκασμος  της αποφυγής . Και ίσως τώρα πια είναι αδύνατον να το αποφύγουμε.

Η γη γυρνάει , και μαζί με αυτήν και ότι βρίσκεται επάνω της , δεν μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό , μόνο μεσα στο μυαλό μας στέκεται ακίνητη  , πιθανόν .

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα



Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
21/8Κτηνωδη Εφησυχασμο
Σύνδεσμοι