Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
2358 αναγνώστες
Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018
21:33

Ο ήλιος , ο ήλιος ,  ξεπροβάλλει κι ο μικρός Φρεντυ αναριγει .

Το όμορφοτερο χρωμα είναι το άσπρο !

’σπρο !

’σπρες της γης  ανάσες , ακτινωτες και λαμπερές  ,  επανω στον μικρό Φρεντυ λαίμαργα γλιστρούν.

Κι αυτός σηκωνει ψηλά τις χνουδωτες πατούσες του και χαϊδεύει τις αστραφτερές αντανακλάσεις του φωτός ,  με βαθιά ικανοποίηση, μουγκρίζοντας . Ο μικρός Φρεντυ πρέπει να τρέξει , να τρέξει , να προλάβει τον ήλιο.

Κι ο ήλιος μετέωρος στέκεται πανω στον κατακαθαρο παγωμένο ουρανό  σαν ένα σημάδι δύναμης , δύναμη αγάπης , αγκάλιασμα αγάπης για την ζωή !

Ο Φρεντυ οσφραίνεται τον αέρα για τροφή . Μόνος περιτριγυρισμένος απο τον παγωμένο ωκεανό ,χωρίς ούτε ενα ίχνος συντροφιάς γυρνάει πανω στα θρυμματισμένο παγόβουνα.

Χωρις  γέφυρες για να διασχίσει και κουρασμένος απο την ανεπιτυχη αναζήτησή τροφής , παρ όλα αυτά παίζει και χαίρεται ανέμελα με τις γλυκές ανάσες του ηλίου . 

Το χρυσό μέλι του φωτός ρέει γλυκύτατο μέσα στην καρδιά του.

Ο μικρός Φρεντυ χαμογελάει απο ικανοποίηση .

Ο,τι κι αν του προσφέρει η ζωή το απολαμβάνει στο έπακρο και μονο αυτο του αρκεί.

Μονο που τώρα τελευταία νιώθει πως όλο και περισσότερο κουράζεται τρέχοντας στα μήκη και τα πλάτη του λιωμένου ωκεανού ψαχνοντας για τροφη.

Κατι εχει αλλαξει.

Μα δεν ξεχνά ποτέ την αγάπη του για τον ηλίο . Αυτός είναι η μοναδική του συντροφιά ! Και ο μόνος που δεν θα προδιδε την αγαπη του ποτε .

Εκει στην άκρη της Γης, τόσο μακριά απο εμάς ο μικρος Φρεντυ απορει για ολα οσα αλλαξαν τοσο πολυ γυρω του.

Ξεκουραζεται ακουγοντας τον ηχο των κυματων . Κοιτάει επίμονα τον ασημένιο ορίζοντα σαν να περιμένει κάτι να έρθει. Όλη η πλάση χρωματίζεται με έντονες αποχρώσεις. Μόνο ο Φρεντυ μένει άσπρος στον μπλε ωκεανό...

Πολλες μέρες αργότερα καθότανε πάλι εκεί γύρω πανω σε ένα μικρό κομμάτι πάγου , κρατώντας με δυσκολία την ισορροπία του εξαντλημένος απο την απεραντοσύνη του μπλε ωκεανού. 

Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν σιγά σιγά , τα πόδια του βαραίνουν και το φως τον τυφλώνει . 

Μονος , ημιλιπόθυμος , με δυσκολία κρατιέται πανω στο κομμάτι του πάγου που ολοένα και μικραίνει. 

Μακριά πολύ μακριά απο όλους εμάς κείτεται καταχαμα ανήμπορο το κάτασπρο αρκουδάκι . 

Η πολυτέλεια της αγνής ύπαρξης του μας πληγώνει βαθιά ,μιας και η ευτελής πολυτέλεια της ανθρώπινης ζωής  υστερεί κατά πολύ μπροστά στον μικρό Φρεντυ. Ο πλούτος όλου του κόσμου δεν φτάνει ούτε στο ελάχιστο, ουτε μια πιθαμη απο την όμορφη γούνα του. 

Τελος , η υποτέλεια την οποια υποδεικνύει ο άνθρωπος προς τα ατελή κατασκευάσματα  τον υποδουλώνει όλο και περισσότερο στην μηχανική υποστήριξη της ζωής.

Οι σύγχρονες πόλεις λειτουργούν σαν εργοστάσια τα οποία παράγουν ανθρώπινη ωμή υποτέλεια. 

Οι άνθρωποι θρηνούν κι απομακρύνονται απο τις πόλεις... στο μέλλον , αφήνοντας την πρωτοκαθεδρία στις μηχανές αλυσιδωτης λογικής . Οι άνθρωποι θα ζουν περιφερειακά των πόλεων επιζητώντας τον χαμένο εαυτό τους , χωρίς επιτυχία.

 Οι άνθρωποι γίνονται στο μέλλον η πολυτέλεια ενός ευτελους κόσμου βιομηχανοποιημένης , αλυσιδωτής λογικής.

Οι μηχανές δοξάζουν την ευτέλεια της λογικής . 

Συνεπεις λοιπόν στο ραντεβού τους με την ιστορία θα τριγυρνάνε οι επαναστατημένες πολυτελείς ανθρωπινες υπάρξεις  γύρω απο τις πόλεις των μηχανών.

Η μοναδική  ελπίδα απελευθέρωσης των ανθρώπων απο τον ψυχοφθόρο κυβοειδη σχηματισμό των πόλεων ειναι οι μηχανές αλυσιδωτής λογικής . Πρεπει η ανθρωπότητα να σωθεί απο την συνεχή υποβάθμιση της πιστότητας της ανθρωπινης ψυχής . 

Οι πολυεθνικές δεν το αντελήφθησαν έγκαιρα και οι  πολιτικοί βρισκόντουσαν εντελώς εξαρτημένοι απο τις παρφθααρμένες ορέξεις των μεγάλων και απρόσωπων οργανισμών ζωντας σε παραλληλο κοσμο. 

Ιδανικοι οργανισμοί για να μεταδωσουν σε μια αλυσιδωτή αντιδραση την υποτέλεια των ψυχών ,  χωρίς προεπιλογές ππρονομιούχων πολιτών, προκριθηκαν οι πολυεθνικες.

Μετράει μόνον το αποτέλεσμα , και αυτό πρέπει να είναι συνεπέστατο με την αλυσιδωτή λογική τους ,την οποία στο μέλλον θα κληρονομήσουν οι μηχανές απο τον συγχρονο ανθρτωπο .

Οι μηχανές της υποτέλειας οι οποίες θα αποικήσουν τις πόλεις . Δηλαδή τις περιοχές οι οποίες δεν θα μπορούν να διατηρήσουν έμφρονες , έμψυχους οργανισμούς.

Ευτυχως ο μικρός Φρεντυ έζησε μακριά απο όλα αυτά αλλά δεν έμεινε εντελώς αλώβητος. Πλήρωσε με την πολυτελή ύπαρξη του την υποτέλεια των ψυχών μας.

Αν και σε παραλληλο κοσμο ενιωσε βαθυτατα μεσα του τον πονο που προκαλει η απογνωση της λογικης.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
655 αναγνώστες
Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018
20:00

 Λενε πως ηταν εκθαμβωτικη και  μια ανέγγιχτη κι αρχέγονη ομορφια πηγαζε  μεσα απο τα αμυγδαλωτά μάτια της  .

Γλυκια Νεφερτιτη , ελαφινα της ερημου, μετακινησε την ασήκωτη πέτρα του τάφου  με την ζεστη σου ανασα κι ελα λαμψε ξανα σαν τον ηλιακό δίσκο που τόσο πολύ λατρεύεις.

Λενε πως έχτισες με τα ματια σου το ομορφότερο παλατι του κοσμου και αιχμαλωτίσες μεσα εκει  τον αδικο χρονο ετσι ωστε να μείνεις για παντα νεα γυναικα, γυναικα παντοτινά !

Και ειναι αληθεια πως και σε αυτο τον κόσμο η Νεφερτιτη ζει και βασιλευει.

Αυτη ειναι η απαρχη του χρονου κι ολοι εμεις είμαστε απλά  οι πιστοί της ακόλουθοι.

Ζουμε όλοι μας παγιδευμένοι μέσα στον αγκυλωτο ποθο  της , βουτηγμένοι βαθια στον λαμπερό ρυθμο της καρδιας της.

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
722 αναγνώστες
Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017
20:39

Πόσο καιρό θα πάρει ακόμα 

Η αναμονή ουδολως δεν εκβιάζει τους συντελεστές της καθυστέρησης.

Το εγχείρημα είναι μεγαλειώδες ..., και ίσως γι αυτό θα πρέπει να έχουμε ανεξάντλητη υπομονή.

Ίσως η υπομονή μας θα χρειαστεί να υπερσκελίσει ακόμα μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα. Ίσως γενεές ολόκληρες να περάσουν άπρακτες .

Αληθεια η πνευματική χροιά δεν λέει να διαπεράσει τον σύγχρονο τρόπο σκέψης  , δίνοντας έτσι κάποιες ελπίδες στον τόνο απελευθέρωσης να γιγαντωθεί και να εμπλουτιστεί με το ακραίο φαινόμενο της αποκάλυψης.

Κάτι υπερφυσικό  φυσάει τα πανιά μας . 

Κάτι το μοναδικό εμπνέει την ψυχή μας.

Η προσοχή μας στρέφεται άθελα μας σε αυτόν το τόσο όμορφο και πολύτιμο ,άγνωστο κόσμο  αυτόν τον οποίο μας περιβάλει με κάλλος και δίνει συνεχώς αδιάσειστα στοιχεία και αποδείξεις για να επιβεβαιώσει αυτή την τρανή αλήθεια.

Αυτόν τον μικρό κόσμο τον κακοπερασμενο τον οποίο ουδέποτε  συμπάθησαμε τόσο όσο έπρεπε , τόσο όσο του αναλογεί.

Περιμένουμε λοιπόν την εκτόξευση ευρισκόμενοι σε εγρήγορση και αγωνιούμε για το αποτέλεσμα. Η αλήθεια είναι πως οι ελπίδες για επιτυχή έκβαση όλων των προσπαθειών μας είναι σχεδόν μηδενικές.

Όμως εμείς άνθρωποι είμαστε, πανω στην Γη  ζούμε , τα δυο αυτά μοιάζουν να είναι σίγουρα αξιοθαύμαστα και μοναδικά σε ένα τεράστιο , ίσως και άπειρο διάστημα. Τι λοιπόν μπορεί να μας πείσει πως δεν μπορούμε να πετύχουμε το ακατόρθωτο.

Τίποτα !

Αναμένουμε λοιπόν την εκτόξευση , αυτή την οποία θα μας στείλει εκεί όπου θα μπορέσουμε επιτέλους να αδράξουμε το αύριο και να δρεψουμε τους καρπούς των προσπαθειών μας.

Η εκτόξευση δεν θα αργήσει να έρθει. . Έως τότε θα κοιτάμε ψηλά εκεί προς το ασημενιο ωκεανό των αστεριών. Και θα καίει μέσα μας η φλόγα της αποκάλυψης ενός κόσμου πέρα απο τα ορατά και αόρατα του κόσμου μας. Μια καινούργια στιγμή. Μια ανάσα ελευθερίας .

Κατω απο ενα δεντρο ,μεσα σε ενα ποταμακι ,διπλα σε ενα θυμαρακι σιγοκαιει με θρησκευτικη προσηλωση η ανθρωπινη ψυχη ολοενα και σε εντονοτερη αναταση. 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
805 αναγνώστες
Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017
20:15

Παράδοξο είναι εάν μπορείς να γράφεις καθαρά τα  Ελληνικά.

Παράδοξο είναι όταν μπορείς και τα μιλάς σωστά.

Παράδοξο θαπρεπε ναναι   κάθε τι το Ελληνικό.

Μα ποσό Ελληνικό είναι το Ελληνικό ;

 

Ελληνικό και παράδοξο είναι μάλλον ταυτόσημα.

 

Ελληνικο και όχι Νεοελληνικό.

 

Παράδοξο είναι να εκφράζεσαι με ήχους μουσικούς , σαν φθόγγους Ελληνικούς.

 

Παράδοξο  είναι το παγωμένο στον ήλιο μάρμαρο 

 

Παραδοξο ον τον χρόνο συναναστρέφεσαι αδιάντροπα χωρίς να συνειδητοποιείς τις συνέπειες των πράξεων σου.

 

Παράδοξο είναι το σύμπαν το οποίο μας περιβάλλει.

Διαλυονται όλες οι αμφισβητήσεις μας για το παραδοξο απο το ίδιο το παράδοξο ,οταν σαν απο μηχανής θεός αυτό έρχεται και απελευθερώνει τον άνθρωπο απο την φυλακή του.

Βγαινοντας απο την μήτρα συναντούμε το παράδοξο , το αναπνέουμε , το συνηθίζουμε , γινόμαστε ένα με αυτό και το ξανασυναντάμε στον θάνατο μας ,να μας περιμένει στην άκρη του νήματος της ζωής.

Στους δρόμους και στην εξοχή το παράδοξο παραμονεύει , πάντα με εγκαρτέρηση . Δεν αντιπαλεύει με τους κανόνες , μονον κυριαρχεί .

Γινεται ο μονάρχης των ψυχών μας.

Το προαιώνιο παράδοξο .

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
524 αναγνώστες
Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017
09:52

Ένα κενό μένει κενό εάν δεν προσθέσουμε κάτι μέσα στον χώρο.

Ένα κενό  δημιουργείται  όταν αφαιρέθουν όλα τα αντικείμενα μέσα απο τον χώρο.

Κενός χώρος .

Περίεργο θα είναι λοιπόν να θεωρήσουμε κενό  τον χώρο όπου υπάρχουν πολλά και διαφορά αντικείμενα μέσα..

Κι όμως υπάρχει τέτοιο κενό στον κόσμο μας και βρίσκεται καθημερινά εμπρός στα μάτια μας.

Είναι το μυαλό μας.

Κενό.

Το κενό , αυτό το κενό δεν είναι νεωτερισμός , δημιούργημα της Νεοελληνικής φυλής . Απλά προϋπήρχε όλων των εποχών.

Οι φίλοι μας οι Τούρκοι για να γεμίσουν αυτό το κενό χρησιμοποίησαν ότι βρήκαν μπροστά τους , εκεί στην άκρη της Σιβηρίας ... Πριν ακόμα ανοίξουν οι πύλες του μεταξιού , οι οποίες τους μετέφεραν κάτω απο τα τείχη της πόλης.

Οι πρόγονοι μας συμπληρωσαν αυτό το κενό με την υπέρτατη  σοφια της μυθολογίας.

Η δεξαμενή της έμπνευσης των Αρχαίων Ελλήνων υπήρξε η μυθολογία τους. Αντί για υδραγωγεία σαν τους Ρωμαίους ,οι δικοί μας πρόγονοι φτιάχνανε πνευματικές δεξαμενές για να ποτίσουν το πνεύμα.

Η Ελληνική ψυχή διψούσε πολύ και καμία έρημος δεν μπόρεσε να την διψάσει.

Μόνον η απομάκρυνση απο τις ρίζες της κατάφερε να την διψάσει.Να την ερημοποίησει και εντέλει να φτιάξει ξανά αυτο το κενό , ένα κενό όμως το οποίο τώρα πια είναι γεμάτο ερείπια και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί κενό.

Όμως χωρίς  αλήθειες και ψέματα , υπάρχει αυτό το κενό , καμία σκέψη δεν το διαπερνάει. Μόνον ξένες περιστασιακές φανταχτερές  εικόνες και συνεχείς χτύποι σαν ρυθμοί  γέμιζουν τον χώρο . 

Έφυγαν όλα τα Ελληνικα και άφησαν το κενό . 

Διψασαν οι ψυχές κι έγειραν να ξεδιψάσουν στο βαθύ πηγάδι της θρησκείας. 

Το φως γεμισε το σκοτάδι με κενό.

 

Αυτό το κενό το οποίο νιώθω κι εγώ σήμερα.

Πίσω απο αυτό το κενό κρύβομαι χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί.

Μήπως δεν με δουν οι άλλοι , η μαλλον για να μην βλέπω εγώ γύρω μου.

Το θριαμβευτικό κενό !

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι