Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
713 αναγνώστες
4 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010
18:04

Ρωτησα που πανε απο δω

Και κανεις δεν μου αποκριθηκε

Ζυγισα τις καταστασεις κι επειτα προχωρησα

Προς τα που να παω;

Μονο ενα πραγμα  ξερω καλα

Αυτο το ακατανοητο κοινωνικο γεμισμα  ψυχης θα με ανεβασει ξανα.

Αραγε ποσο  απο αυτο το υπερπολυτιμο αγαθο  παει στραφι καθημερινα

Χωρις να ρωταει γιατι 

Χωρις να απανταει πως η τι

Φαινεται υπαρχει πολυ απο δαυτο, το διχως αλλο, γι αυτο δεν χωραει καμια αμφιβολια

Μοιαζει ατελειωτο

Οσο θελω εγω μπορω να σπαταλω χωρις ενδοιασμο

Αρκει να ενδωσω στον συρμο

Αμ δε!

Αυτα το δηθεν αβατο δεν με ξεγελαει

Ειναι το κατωφλι για το χασιμο

Φτιαγμενο απλα απο σενα για μενα

Μα τον Θεο θα αντισταθω οσο μπορω ! 

Οσο δελεαστικες κι αν ειναι οι προεκτασεις του
 
Εγω θα αντιπαλεψω με ολες μου τις δυναμεις

 

 

 
 
Το σχόλιό σας
848 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010
17:57

Με καταδιωκει με μανια την ωρα που συζητω

Πριν περασουν δυο σταλες χρονος με εγκαταλειπει και η μοναξια γινεται θεριο

Με εξαφανιζει μ΄ενα αργο και  επιστημονικο ρυθμο.

Θαθελα να ημουν το βουνο ,στο βουνο ν΄ανεβει

Μα δεν ειμαι ουτε ενας λακκος στο περασμα

Ουτε μια αμυχη στην πληγη

Δειλιασα μπρος στην ζωη, φοβηθηκα μη χασω την ζωη μου

Μ΄ανακατευει σ΄ολα αυτα τ΄αθλια  θεματα που μισω

Καπνιζει στα μουτρα μου

Ειναι η οπτασια που κυνηγουσα

Η αθεατη , ισοτονικη εκρηξη της ηδονης

Σπαρταρουσα εξω απο την αγκαλια

Μα ζουσα ακομη

Εγειρα , με τα γυμνα χερια μου καρφωσα το χωμα

Μα δεν πονεσα πολυ

Και μου ειπε

Μπορεις ναρθεις μια αλλη φορα

Μια αλλη φορα;

Μα ποσο  θα ζησω;

Κι αλλο;

Οχι ,οχι αλλο δεν μπορω!

Μετανιωνω για ολα 

Οχι ,γι αυτο 

Τ ομολογω! 

 

The Nowhere Man-The Veils

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
707 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010
17:38

Μελεταω την βροχη

Η βροχη τρεχει

στο πλακοστρωτο

στο γρασιδι

στο χωμα

στο νερο

στο τζαμι

Η μελετη μου επικεντρωνεται

στο επιπεδο

εκει που η βροχη

σταματαει επανω

οπου τα ματια μου

μπορουν επιτελους

να εστιασουν

καπου

Διαβαζω στην βροχη

παραμυθια

ιστοριες

μουσικα διαστηματα

πολυχρωμες εικονες

Και πιστευω ακραδαντα

πως  μια καθησυχαστικη θαλπωρη

 γεμιζει τον χωρο

πισω απο το παραθυρο

ειναι αδιαμφισβητητα χειροπιαστη

γενος αυθυπαρκτο

με διαρκεια τοση

οση εχει μια ολοκληρη ζωη

 

Η απροσδιοριστη υφη της βροχης τεμπελιαζει πανω στα ματια μου

Νιωθω σαν να εχω στα βαθη του πυρηνα μου την παραδοξη δυναμη του χαους

Πως αλλιως θα μπορουσα να φανταστω την ζωη

χωρις το σωμα της

Την  φωνη της καταχνιας

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
774 αναγνώστες
4 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010
21:16

  Το χωματινο μονοπατι κατηφοριζε μοναχικο την αποκρημνη πλαγια περνωντας καθησυχαστικα κατω απο το σκιερο απλωμα των μεγαλων πευκων. Εκει κατω στο χαλι απο καφεχαλκινες πευκοβελονες ειχε ξεφυτρωσει ενα τοσο δα παλλευκο λουλουδι.

Ηταν καταμεσημερο, το θερμοτερο καλοκαιρινο ρευμα εφερε εκει διπλα ενα μικρο σπουργιτακι που γυρευε καταφυγιο απο τον δυνατο ηλιο.

Το σπουργιτι των βραχων και το διαφανο λουλουδι βρεθηκαν αξαφνα διπλα διπλα

Εκστατικο το σπουργιτι θαυμασε την θαλερη απαλοτητα του φεγγους που χυνοταν μεθυστικη μεσα απο τα υπολευκα πεταλα του λιλιπουτειου λουλουδιου. Η πουπουλενια καρδουλα του προσκυνησε με κατανυξη την καθαρια ωραιοτητα του φωτος που του εμφανιστηκε σαν θεομορφο οραμα

Αιφνης τα συννεφα στροβιλιστηκαν στον ουρανο, τα κυματα πισογυρισαν στο πελαγος ,τα πευκα εγειραν την κορυφη τους στο χωμα, τα βραχια ξεριζωθηκαν, οι θεοι δακρυσαν ..

Η θερμη αγκαλια της γης ειχε ανοιξει για να καλοσωρισει τα δυο ερωτευμενα πλασματα της .


Θα ηταν ολα ετσι ακριβως, εαν ενα μικρο αγορι που ετρεχε να σωθει καθως γκρεμιζοντουσαν τα βραχια ,δεν ειχε δει την αληθεια.

Το παλληκαρακι ειχε φτασει εκει πολυ ωρα πιο πριν και θαυμαζε απο το παρατηρητηριο του την χρυση θαλασσα . Οταν απο κατω απο τον βραχο που καθοτανε περασε μια
πανεμορφη κοπελιτσα ,στην ηλικια του σχεδον, η οποια προχωρησε ως τον ισκιο των δενδρων.

Εκει χαμω καθησε και ακουμπησε ενα λουλουδαστιο βιβλιο ακριβως διπλα της. Το ανοιξε εβγαλε τον σελιδοδεικτη της ,ενα μικρο αποξηραμενο λουλουδακι και το εμπηξε μεσα στις πευκοβελονες. Τα μικρα ματια του αγοριου θαμπωσαν Hταν ο ηλιος μηπως, η η απιστευτη αυτη ομορφια της.

Εμεινε εκει περα αρκετη ωρα κοιτωντας . Ενιωθε πως πετουσε στα ουρανια ,η καρδια του χτυπουσε τοσο δυνατα, αλλο λιγο και θα εβγαινε να πεταξει εως εκει που καθοτανε η νεαρη κοπελα.

Τοτε ,τα ματια του μικρου κοριτσιου γυρισαν ανεπαισθητα προς το μερος του, ξαφνιαστηκε, μαζεψε το βιβλιο της γρηγορα γρηγορα απο κατω και ακολουθησε το μονοπατι προς την θαλασσα ,κοιτωντας που και που προς τα πισω.

Ο μικρος μας φιλος κρυφτηκε στην σκια του βραχου και παρατηρησε πως η κοπελιτσα ειχε ξεχασει τον σελιδοδεικτη της . Μα πριν προλαβει να βγει απο την κρυψωνα του φανηκε ενα μικρο σπουργιτακι ...

Γελασε με την καρδια του το μικρο αγορι με την αφελεια του μικρου σπουργιτιου. Σκεφτηκε το ποσο πολυ ανοητο ηταν το μικρουλι ζωακι που αγαπησε ενα αποξηραμενο λουλουδι.

Ομως την ωρα που η γη ολακερη απλωσε τα χερια της να αγκαλιασει το σπουργιτι των βραχων ,την στιγμη που ο κοσμος σειστηκε συνθεμελα .Το αγορι αλλαξε γνωμη αμεσως για την ανοητη συμπτωση που φουντωσε την αγαπη στην καρδια του μικρου πτηνου
.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
984 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010
00:07

 Φοραει σκουρο κουστουμι και στις φτερνες εχει καρφωμενα πεταλα.

Ασαλευτος περιμενει αναμεσα στα ανθρωπινα  ρευματα το ανυποψιαστο θυμα.

Ακρατος ευκαιριοσκοπος, κρυφοσκυλο δαιμονικο, σερνει μαζι του, οπου κι αν βρεθει , ενα τσουρμο πιστων οπαδων.

Ειναι το ονειρο τους να του μοιασουν και να σερνουν κι αυτοι τα βρωμερα ποδαρια τους προκαλωντας τον οικτο. Και την ιδια στιγμη με τα γαμψα δοντια τους να αποκοπτουν την καρδια του θυματος. 

Στα δικα μας χρονια κρυβεται με ευκολια μεσα στο πληθος.

Πολλες φορες πολλοι χαρισματικοι ανθρωποι τον "οσμιζονται "

Αυτοι αποτελουν τις παραπλευρες απωλειες της αποστολης του.

Λιγοι απο αυτους εχουν το θαρρος να τον δουν ,πριν το κακο τους συμβει

Κι ακομα λιγοτεροι μπορεσαν να δωσουν την περιγραφη του.

Γιατι ειναι αληθεια πως ειναι και αυτος ενας ανθρωπος σαν κι εμας αλλα πολυ πολυ κακος

Ενα αναθεμα για την ανθρωπινη φυλη.

Ακομα λιγοτεροι τολμησαν να τον φτυσουν καταπροσωπα

Κι αυτους τους αποκαλουμε ηρωες

Ο πεταλωτης στεκει εκει περα αορατος ,ξερει πως αυτοι ειναι οι εξαιρεσεις . Και πως ακομα και αυτους θα τους καταφερει. Θα τους φορεσει τα μαυρα πεταλα και θα τους συρει γυρω απο το θλιβερο πηγαδι μεχρι να τους βγαλει με το στανιο και την τελευταια τους πνοη.

   

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<293031323334353637>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειαδικοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι