Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
815 αναγνώστες
4 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010
20:40

 Εις το Ανεργοχωριον δεν υπαρχει χωρος για αναπληρωτες ουτε για συνδικαλιστες γι  αυτο και  ειναι  ενα εντιμο χωριο.

Ισως η λυση στην διαφθορα που βασανιζει αδιακοπα την Ελληνικη κοινωνια να βρισκεται εδω στο ζηλευτο Ανεργοχωρι. Γιατι εδω τα παθη και τα μιση που γεννουν οι παραγωγικες ορμες των δραστηριων πολιτων σβηνουν αμεσα λογω της απολυτης απραξιας που επικρατει.

 

 

Απο αυτο το ωραιο χωριο περασε κατα την διαρκεια των διακοπων του ο Γεωργιος Β' ,για να ζησει απο κοντα αυτα τα υπεροχα ηθη και εθιμα .

Και ειναι αληθεια πως αυτη η αυθαιρετη ποδηλασια του ηταν ακρως διδακτικη .

Ηδη σημερα η Ελλαδα βρισκεται πιο κατω και απο την Ρουαντα στην ανταγωνιστικοτητα.

Και οπως δειχνουν τα μελλουμενα ,επεται και συνεχεια... 

 

Το σχόλιό σας
944 αναγνώστες
10 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010
21:59

Μιλα λιγο σιωπαινε πολυ. Γρηγορα περναει η ωρα σαν νερο αν δεν σκεπτεσαι.Ανορεξη η καρδια καθεται στην ακρη , αβουλη. Μονο το μολυβι ανεβοκατεβαινει μηχανικα τις ολολευκες πλαγιες του ανακυκλωμενου χαρτιου. Σαν ναθελε να καλυψει την γυμνια της σκεψης με  σειρες απο γραμματα. Απλωνει επανω εκει ιδεες ,σκεψεις, φαντασιες .Μηχανικες ριπες υποκειμενικοτητας γαζωνουν την αληθινη ζωη αφηνοντας πισω τους ενα απιστευτο ρημαδιο απο μαυρες νεκροκεφαλες πανω σε πειρατικα καραβια πολυταξιδεμενα.

Τι κι αν ομως ηθελες να βρεις εκει; Αυτο που γυρευεις ;

Μονο τις φωτοσκιασεις σου επιτρεπεται να αντιληφθεις.Τις ζευγαρωμενες ακροτητες του φωτος και του σκοτους. Τις συμπυκνωμενες μεσα στην πετρα και αραιωμενες στον αερα γυρευουμε με ολοενα μεγαλυτερη απαντοχη.

Γιατι στη σκια του φωτος και στο φως της σκιας γεννιεται η αληθεια. Αυτη η πολυαγαπημενη μητερα της ανθρωπινης νοησης.

Ας μεινουμε μοναχα λιγο στον σιωπηλο κοσμο των φωτοσκιασεων και ας την αφουγκραστουμε.

Στα σκοτεινα καφε χρωματα του λαμπερου Ρεμπραντ.

Το φως και η σκια .Μεσα απο αυτα μεταλαμπαδευεται το πνευμα και η ιδια η ζωη.

Αγγιζουν με τον δικο τους μοναδικο τροπο τις αβουλες αισθησεις μας. Μας προσκαλουν σε μια ατερμονη βυθιση.

Το φως και η σκια. Οταν αγγιζει το ενα το αλλο δημιουργουνται κοσμοι ολοκληροι, σχηματα ασσυληπτα απιθανης ευκρινειας κι απιστευτης καθαροτητας.

Η υπερβατικη σχεση του φωτος με το σκοτος εγκλωβιζει την ζωη σ' ενα απειροελαχιστο κοκκο και σε ολοκληρο το συμπαν.

    

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
816 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010
23:36

Ο πυκνος λιθος δεν ειναι παρα το πιο φωτεινο αστερι στο ασυμβιβαστο με τις ανθρωπινες ιδεες συμπαν .

Ο πυκνος λιθος της αγαπης ειναι ο οδηγος των μυθικων ηρωων σαν τον Θησεα.

Οπως εκει πανω στα ροζ βραχια της Πνυκας οπου τις ανθρωπινες αξιες χρωματιζαν οι ανταυγειες της ροδαυγης.

Εκει πανω στους πανωριους βραχους.

Ενα χερι απλωμενο. Ενας λινος χιτωνας αρκετα βαρυς, για να διατηρησει την ανθρωπινη σαρκα στην καταλληλη υγρασια, και να προσδωσει στην ανασα  τον σωστο ρυθμο για τα επιχειρηματα της λογικης .

Ποσες τετοιες σκηνες δεν αντεξαν τον χρονο κι εμειναν ανεξιτηλες στην μνημη των αγαπητων  ροζ βραχων.

Αραγε ποιο τελικο deja vu να πληγωσε θανασιμα αυτο το τοπο και αναγκασε την χρονικη πυκνοτητα να εγκαταλειψει τους ροζ βραχους

Ο  κυκλικος δρομος της χρονικης πυκνοτητας ειναι γεματος deja vu μεσα απο τα οποια μπορει να  ξεδιψασει σταδιακα  με καθαρη νοητικη ενεργεια η λογικη του ανθρωπου.

Ομως ο απολυτος ατομικισμος του ανθρωπου οδηγει την λογικη του κατευθειαν στο τελικο deja vu.

Θελει λοιπον να πετυχει την τελεια χαλιναγωγηση της μιας και  απολυτης ενεργειας που προσφερει η απειρη χρονικη πυκνοτητα του τελικου deja vu και η οποια, κατα την υπερφιαλη γνωμη του, δεν πρεπει να ακολουθει τους ανυποφορους κυκλικους ρυθμους του "ροζ" συμπαντος.

Τελικα αυτος ο πυκνος λιθος, η καρδια του, ειναι ο "χαλασμενος συνδεσμος" που τον φερνει σε επαφη με τον ανυποφορο αυτο κοσμο 

      

       

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
722 αναγνώστες
Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010
22:12

Χωρις καμια αμεσοτητα εσωτερικοτητας.

Με σχεδον μηδενικη συγκεντωση φαντασιας.

Ακροβατουν μεσα στον αποπατο των αφαιρετικων αναπαλμων του ψυχικου στραβισμου τους.

Δεν αναπεμπουν τιποτα τωρα πια αυτα τα αποφορτισμενα σωματιδια της  αναμασημενης και επαλαμβανομενης κατακερματισης.

Τα ζωικα μνηματα παραμενουν ανενεργα και ανεγγιχτα απο το θαβωρειο φως .

Ενας minimal συρμος τα συμπαρασυρει  μεσα στην τυπολατρεια της σχετικοτητας ενος  ακαταβλητου τυφλου ρυθμου . 

 

 

 

 

 

   
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1376 αναγνώστες
4 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010
19:05

Τα πιο χρυσα καλοκαιρια μου χαρισες εσυ μαμα Ελλαδα

Χρυσαφενια εως τα κοκκαλα της ψυχης μου


 

Ολα τα πλουτη  του κοσμου δεν ειναι αρκετα για μια αξιοπρεπη επιβιωση

Κι ομως μοναχα ενα κυμα απο το βαθυ μπλε πελαγος σου αρκει να με βαπτισει σε ζωη αιωνια

Το Κεφαλαιο μου εισαι εσυ!

Εαν εσενα δεν εχω ουδεν εχω.

Το χωμα σου, το μελενιο  χιτωνα σου, τα στριμωγμενα απο τον ορυμαγδο του συννεφου κλαδια σου

Αχ Ελλαδα γνωρισε μου τ' αγνωστα στους στερεους Θεους.

Βαλε με στους θνητους, πανω στην  αιωρα  τους ,νανουρισε την καθε μου ανασα

Ο Αχιλεας, το πολυτιμο δακρυ της αθανασιας σου μοσχομυριζει  γιασεμι ,πανω στα βελουδινα μαρμαρα  

Η Μαρια ,ο Φανης , η Κικη,ο Θανος τρεχουν ξοπισω απο το απιαστο ονειρο σου

Κι εσυ κρυμμενη πισω απο τα βαθυσκια φυλλωματα χαμογελας κι ευφραινεσαι  με καθε μικρο χειμαρο της αυθορμητης αγαπης μας

Μεθυστικη πατριδα μου περιμενε με ερχομαι κι εγω

 

  

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<293031323334353637>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειαδικοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
17/12Το Πικρογελο
4/12Η Επιμονη
Σύνδεσμοι