Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
1416 αναγνώστες
Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011
16:01

Χαιδευει τα αυτια μου η σιγαλια 

Μαγευει τα ματια μου η ομορφια

Παγιδευμενοι ειμαστε στην πνιγηρη ανορθολογικοτητα των ονειρων μας

 Η επανασταση της ζωης ειναι ο θανατος


VIVA LA REVOLUCION !!!

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1011 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011
20:57

Ο Τσουτσομουτσοτσουτσουρος χαμογελασε και τα λαμπερα του δοντια αστραψαν στον πρωτο πρωινο ηλιο. Περπατησε εως την ακρη του βραχου και κοιταξε κατω στην θαλασσα. Αναριγησε απο την καψα του κορμιου του και χωρις να περιμενει καθολου, με ενα σαλτο βρεθηκε στο κενο. Αμεσως τον αγκαλιασε  η βαθυγαλανη και τον καλοσωρισε στον παγωμενο βυθο της. Ανοιξε τα ματια και κοιταξε στο βαθος της σπηλιας που βρισκοταν κατω απο τον βραχο. Εκει ξεχωρισε ενα κουλουριασμενο σωμα ,σαν ενα θεορατο φιδι και τιναχτηκε τρομαγμενος πανω στην επιφανεια.

Τι ηταν αυτο που ειχε δει; Ενα πρωτογονο ζωο ; Ενα πλασμα της φαντασιας του;

Οχι, οχι ο Τσουτσομουτσοτσουτσουρος αν και δεν ειχε δει το κεφαλι  μεσα στο σκοτεινο μερος της θαλασσινης σπηλιας αυτος ηταν σχεδον σιγουρος πως ειχε δει το μισο σωμα μιας αληθινης γοργονας !

Μαζεψε οση ανασα τουχε απομεινει και ξαναβουτηξε. Κοιταξε στο βαθος της σπηλιας ,αλλα ο βυθος  ηταν αδειος. Μονο τα αποτυπωματα πανω στον μαλακο βυθο προδιδαν την παρουσια καποιου μεγαλου και αρκετα παραξενου ζωου στο μερος εκεινο.

Ξαναβουτηξε αρκετες φορες εκει μεσα στην σπηλια μεχρι που εξαντληθηκε εντελως και επειτα βγηκε στο βοτσαλωτο ακρογιαλι για να ξεκουραστει.

Εκει τον πηρε ο υπνος. Ενας παραξενος κοσμος ξεπεταχτηκε ξαφνικα μπρος στα ματια του. Ηταν σε ενα κοσμο που ολα τα ζωα δεν ειχαν κεφαλια. Κι αυτος ηταν μονος του, ολομοναχος. Ενας και μοναδικος ανθρωπος ηταν στον κοσμο .Ενα κεφαλι, χωρις σωμα, τιποτα αλλο μοναχα ενα κεφαλι που επλεε στον αερα.

Και εκει που περιδιαβαινε ψηλα πανω απο την ματαιοτητα της ταπεινης γης, ηρθε η αγαπη σαν σιφουνας και τον παρεσυρε μεσα στα λαμπερα σκοταδια της γαλανης θαλασσας. Πηγε να στυλωσει το κεφαλι του πανω σε ενα βραχο για να δει που βρισκεται,μα αυτο κυλισε ακομα πιο βαθια στα γυμνα σκοταδια του βυθου.Χαθηκε μεσα στα αχραντα μυστικα του πελαγους .Κι εκει την αντικρυσε για πρωτη φορα .

Αυτο το ανθρωπινο σωμα , αυτο το γυναικειο σωμα που μερικες φορες εμοιαζε πως ηταν πιο διαφανο και απο το νερο ηρθε διπλα του και τον περιεργαζοτανε. Το κεφαλι αλλαζε συνεχως οψεις, τοσο γρηγορα που δεν μπορουσε να το κοιταξει. Μονο στα μαλλια μπορουσε να εστιασει καθως αυτα ελαμπαν σαν χρυσαφι και γλυκαιναν την αβυσσο. Α ναι και στα ματια της μπορουσε να εστιασει , μονο που αλλαζαν χρωματα συνεχεια Ομως η κορη των ματιων της εμενε καρφωμενη πανω του. Εκει μεσα βυθιστηκε και μυρισε το γλυκο αρωμα της .

Ηταν η γοργονα! Αυτη που ειχε δει πριν λιγο στην σπηλια.

Ξυπνησε τρομαγμενος ,πανω στα υγρα βοτσαλα της ακρογιαλιας. Και το μονο που θυμοτανε ηταν αυτο που προλαβε να του πει η γοργονα.

Πως κανενας ανθρωπος δεν μπορει να δει το κεφαλι μιας γοργονας . Και πως αν ποτε συμβει αυτο το κακο αυτες πεθαινουν απο τον καυμο τους. Σαν να εχουν μολυνθει απο τον πιο αιμοβορο ιο.

Απο τοτε ο Τσουτσομουτσοτσουτσουρος δεν μπορεσε να ξανανιωσει την αγαπη οπως ενα κοινος ανθρωπος . Σε ολη την υπολοιπη ζωη του πηγαινε κατω στο ακρογιαλι και αφουγκραζοτανε το πελαγος. Εκλεινε τα ματια του και τεντωνε τα μεγαλα του ρουθουνια για να μυρισει το γλυκο  αρωμα της.

Μα το μονο που κατορθωσε, και μαλιστα ελαχιστες φορες,  ηταν απλα να επαναφερει στην μνημη του αυτο το υπεροχο αρωμα  της θαλασσινης φιλης του.

 

  

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1346 αναγνώστες
Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011
20:59

Αιωρουμαι στο ονειρο

γαλαζιο, πορφυρο, χρυσο

η μερα κοιμαται ακομη

ο ανεμος κοντοστεκεται αναποφασιστος

Ενιωσα τον οριζοντα να βυθιζεται στο συναισθημα

στο εσχατο οριο

Κι οντως ετσι ηταν

Αληθινα ζουσα σ' ενα ονειρο

Βουτηξε τα ακροδαχτυλα του στον φρεσκο πηλο του ηλιοβασιλεματος

κι ανακατεψε αρκετα για να φανει το σκοταδι

Μια ακομη μερα τελειωσε

Ξεμακρυνε το φως

ο ροδακινι αμνος εσκυψε το κεφαλι του στο χωμα

Ο ηλιος γυμνος, θωρει την σκια του ανημπορος

τα ισια του φτερα, κοπιδια φλογερα, μπερδευτηκαν στις θυμησες της μαυρης πεταλουδας

Ο ρυθμος της καρδιας του αναστεναξε ενταφιασμενος

 

 

 

 

 


 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2793 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011
21:46

Εφυγα .Οποιος δεν γνωριζει, δεν μπορει να καταλαβει

Πως εφυγα

Ποιος ειναι ο λογος να δω το ξημερωμα  να ξεμακραινει μεσα απο τα συννεφα ,πισω απο τον καμπο τον θολωτο

Την πορτα μανουλα μου εκλεισα κι αφησα εξω το ασημενιο φως τ' ουρανου. Αυτο ηταν ολο.

Καθως κατεβαινα δυο-δυο τα σκαλοπατια ,Με κυνηγουσαν φαντασματα, ιδια με τις κοφτερες σκιες, απο τις  γριες συκιες ,στα αγκαθωτα σκαλισματα των μονοπατιων της Ιουλιδας.

Μανουλα ανοιξα τα μεσαια φτερα της καρδιας μου και  σπρωξα με κοπο τον μαγνητικο βορια.

Ξερω μανουλα , θα μου πεις για τον προπαππο μου, τον ατρομητο πειρατη.

Με ποσο κοπο εφτιαξε αυτη την μικρη καμαρα πανω στην ακρια του βραχου για να αποτραβηχτει μια για παντα μακρια απο τους δαιμονες της θαλασσας.

Μια καμαρα που γεμιζε ξανα και ξανα απο ζωη και φως, σφηνωμενη κοντρα στην κακοτραχαλη κατηφορα του βουνου , την σημαδεμενη απο τις προκαρυωτικες ανατριχιλες τ' ανεμου.

Γεμισα  με του ηλιου το φως μανουλα κι εφυγα.

Μεθυσα!

Ασφαλισα την πορτα νωρις το πρωι .

Τι κι αν ενιωσα την καρδια μου να κοβεται ,σαν απο κεραυνο, και να σπαει πανω σε μυρια ομικρον ,οσα ειναι βαθια κρυμμενα στα ρηματα τ' ουρανου.

Εγω ξεφυγα!

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1411 αναγνώστες
8 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011
19:48

We said

What we said  

Forget and believe 

Yesterday

filled of love 

I felt certain 

for you 

 For my love 

 I did 

 Believe me 

 I believed in you

Σε ενα κοσμο αγγελικα πλασμενο

οπως αυτος που ζουμε

μερα μεσημερι

πιασμενοι χερι- χερι

χορευαν δυο "social" εταιροι

 



 

Ενας πολιτικος ειναι βλακας οταν δεν μπορει να πει ολοκληρα ψεμματα

Κι ενας βλακας ειναι πολιτικος οταν λεει ολοκληρες αληθειες.


 


Διαπραγματευσεις εγιναν με ολους και με ολα. Μονο με το βαθυ-κρατος του Πασοκ-~Ελλας δεν τολμησε κανεις να διαπραγματευτει.

Αυτος ο απροσβλητος πυρηνας , που απορροφαει ολες τις δυναμεις του Ελληνικου εθνους ,οχι μονον παραμενει αδιασπαστος αλλα και αδιαπραγματευτος.

Ποιος θα τολμησει να σηκωσει αναστημα μπρος στον Δρακο-ΠΑΣΟΚ ;


 

Εκατον πενηντα πεντε Πασοκικανοι ειπαν το "okie dokie"

Και ο Δρακος-Πασοκ ,το μαυρο δημιουργημα του Νεοελληνικου κρατους αναρριγησε απο ικανοποιηση μεσα στην σκοτεινη σπηλια του.

Θαχει λοιπον να φαει το μακρυ καυτο καλοκαιρι

Ε, και ποιος θα τολμουσε να μπουκαρει εκει μεσα, στο σπηλαιο;

Μηπως ο Αντωνακης ; Αλλοιμονο, αν το πιστευει κανεις!

Ο Γιωργακης μπαινει μονο με το πιατο στο χερι.

Αλλα φευ, μεχρι ποτε θαχει αρκετη τροφη ;

Και ο Θησεας δεν ζει!

 

 

 


 

 

Σκορπιες σημειωσεις , σκιτσα ,φωτογραφιες ,νοηματα ασυνδετα, ταπετσαριες ανανεωτικες. Αλλες με αυτοπεποιθηση καμωμενες κι αλλες απλα χαριτωμενες.

Ολα αυτα βρισκονται πανω στο καλοκαιρινο τραπεζακι με το λαχανι τραπεζομαντηλο. Και το θαλασσινο αερακι  φυσαει αδιακοπα και δεν αφηνει το μυαλο να ερθει μαζι μου στο ταξιδι...

 


 

Αγαπη για το Σολ

 

Μεσα στο γλυκοπιοτο ποτο

να πιω μια σταλα σου

στα ασπρα μερη τα δικα σου

τα μεγαλα σου

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<293031323334353637>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι