Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
788 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010
23:36

Ο πυκνος λιθος δεν ειναι παρα το πιο φωτεινο αστερι στο ασυμβιβαστο με τις ανθρωπινες ιδεες συμπαν .

Ο πυκνος λιθος της αγαπης ειναι ο οδηγος των μυθικων ηρωων σαν τον Θησεα.

Οπως εκει πανω στα ροζ βραχια της Πνυκας οπου τις ανθρωπινες αξιες χρωματιζαν οι ανταυγειες της ροδαυγης.

Εκει πανω στους πανωριους βραχους.

Ενα χερι απλωμενο. Ενας λινος χιτωνας αρκετα βαρυς, για να διατηρησει την ανθρωπινη σαρκα στην καταλληλη υγρασια, και να προσδωσει στην ανασα  τον σωστο ρυθμο για τα επιχειρηματα της λογικης .

Ποσες τετοιες σκηνες δεν αντεξαν τον χρονο κι εμειναν ανεξιτηλες στην μνημη των αγαπητων  ροζ βραχων.

Αραγε ποιο τελικο deja vu να πληγωσε θανασιμα αυτο το τοπο και αναγκασε την χρονικη πυκνοτητα να εγκαταλειψει τους ροζ βραχους

Ο  κυκλικος δρομος της χρονικης πυκνοτητας ειναι γεματος deja vu μεσα απο τα οποια μπορει να  ξεδιψασει σταδιακα  με καθαρη νοητικη ενεργεια η λογικη του ανθρωπου.

Ομως ο απολυτος ατομικισμος του ανθρωπου οδηγει την λογικη του κατευθειαν στο τελικο deja vu.

Θελει λοιπον να πετυχει την τελεια χαλιναγωγηση της μιας και  απολυτης ενεργειας που προσφερει η απειρη χρονικη πυκνοτητα του τελικου deja vu και η οποια, κατα την υπερφιαλη γνωμη του, δεν πρεπει να ακολουθει τους ανυποφορους κυκλικους ρυθμους του "ροζ" συμπαντος.

Τελικα αυτος ο πυκνος λιθος, η καρδια του, ειναι ο "χαλασμενος συνδεσμος" που τον φερνει σε επαφη με τον ανυποφορο αυτο κοσμο 

      

       

Το σχόλιό σας
707 αναγνώστες
Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010
22:12

Χωρις καμια αμεσοτητα εσωτερικοτητας.

Με σχεδον μηδενικη συγκεντωση φαντασιας.

Ακροβατουν μεσα στον αποπατο των αφαιρετικων αναπαλμων του ψυχικου στραβισμου τους.

Δεν αναπεμπουν τιποτα τωρα πια αυτα τα αποφορτισμενα σωματιδια της  αναμασημενης και επαλαμβανομενης κατακερματισης.

Τα ζωικα μνηματα παραμενουν ανενεργα και ανεγγιχτα απο το θαβωρειο φως .

Ενας minimal συρμος τα συμπαρασυρει  μεσα στην τυπολατρεια της σχετικοτητας ενος  ακαταβλητου τυφλου ρυθμου . 

 

 

 

 

 

   
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1322 αναγνώστες
4 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010
19:05

Τα πιο χρυσα καλοκαιρια μου χαρισες εσυ μαμα Ελλαδα

Χρυσαφενια εως τα κοκκαλα της ψυχης μου


 

Ολα τα πλουτη  του κοσμου δεν ειναι αρκετα για μια αξιοπρεπη επιβιωση

Κι ομως μοναχα ενα κυμα απο το βαθυ μπλε πελαγος σου αρκει να με βαπτισει σε ζωη αιωνια

Το Κεφαλαιο μου εισαι εσυ!

Εαν εσενα δεν εχω ουδεν εχω.

Το χωμα σου, το μελενιο  χιτωνα σου, τα στριμωγμενα απο τον ορυμαγδο του συννεφου κλαδια σου

Αχ Ελλαδα γνωρισε μου τ' αγνωστα στους στερεους Θεους.

Βαλε με στους θνητους, πανω στην  αιωρα  τους ,νανουρισε την καθε μου ανασα

Ο Αχιλεας, το πολυτιμο δακρυ της αθανασιας σου μοσχομυριζει  γιασεμι ,πανω στα βελουδινα μαρμαρα  

Η Μαρια ,ο Φανης , η Κικη,ο Θανος τρεχουν ξοπισω απο το απιαστο ονειρο σου

Κι εσυ κρυμμενη πισω απο τα βαθυσκια φυλλωματα χαμογελας κι ευφραινεσαι  με καθε μικρο χειμαρο της αυθορμητης αγαπης μας

Μεθυστικη πατριδα μου περιμενε με ερχομαι κι εγω

 

  

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
693 αναγνώστες
4 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010
17:43

Αχ και ναχα δυο ασπρες αχιβαδες για κρεββατακι καλοκαιρινο και το φεγγαρακι ζουληχτο μαξιλαρακι.

 

 

 

Σταθερα

φυσαει στην καρδια μου το πελαγισιο αερακι

χιλιες μεγγενες βαριες να το δαγκωνουν

αυτο θα λευτερωνεται μεσα απο ενα μελτεμακι

Γεννημα της αρμυρας και της αρχαικης πλημμυρας

υπερπηδαει τα μετεωρα κειμενα

και τους αφηνιασμενους αφρους

Και ερχεται το ιδιο απαλο 

Σαν χθες και προχθες

Οπως ακριβως το θες 

 

 
 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
806 αναγνώστες
4 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010
23:22

 

Ποσο πολυ θαθελα νασουν εσυ εδω παραμυθια, για παντα αλανθαστη της ζωης μου οδηγος.

Πραγματι μονον τοτε ολοι θα καταλαβαιναμε το λαθος μας να πιστευουμε στα ψεματα της πραγματικοτητας.

Μα κι αν ακομα δεν υπαρχεις πια, αν ειναι ποτε δυνατον αυτο, θαθελα να ανταμωσουμε και παλι ξανα σε αυτο που ονομαζουμε αγνωστο!

Οχι δεν ειναι δυνατον  ο φοβερος κοσμος του αγνωστου να με τρομαξει οταν καλα γνωριζω  πως εσυ βρισκεσαι εκει

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<293031323334353637>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειαδικοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
17/11Τα Παλατια
6/11Καταναγκαστικη Οικουμενικοτητα
Σύνδεσμοι