Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Μοναδικοτητες
Σύνδεσμοι


966 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 3 Απριλίου 2011
07:50

Ηταν μια στιγμη εκθαμβωτικη... Οσο κι αν προσπαθησε η ανθρωποτητα, μετα απο εκεινη την στιγμη ,ποτε πια  δεν καταφερε να πεισει τον δυσμοιρο εαυτο της .Για την αυθεντικοτητα των σκεψεων της.

Μια και μια οι εικονες αντανακλουν πανω στον "αμετοχο" ανδρα της εποχης μας ,χωρις να του αφηνουν εναλλακτικους δρομους για να δραπετευσει .Μια εφιαλτικη συνειδητοτητα βλασταινει μεσα του ανενοχλητη.

 

Εικονες απο την βαλσαμωμενη τεχνη της Αρχαιας Ελλαδας. Αγαλματα που εχουν ανδρωσει μεσα στα καταβαθα και του τελευταιου κοκκου τους τον κλειδαριθμο της μοναδικοτητας μιας αυθεντικης κι ανειπωτης ομορφιας.

Αχ ομορφια ! Πρεπει ναχεις τις ριζες σου πολυ βαθια μπερδεμενες στο μελουδι του Ελληνικου κρανιου. Γιατι μοιαζεις σαν να μην θελεις να βγεις ποτε σου εξω απο 'κει. Ειναι το καταφυγιο σου εδω στη γηι. Σ' αυτο το πλανητικο οργιο της κακογουστιας ,εσυ εισαι λοιπον που κατορθωνεις ακομα και σημερα, να  μεταλαμπαδευεις ,μυστικα απο ολους μας, την ελπιδα της αιωνιοτητας μεσα στην καρδια  ολων των αυτοματοποιημενων πλασματων του συγχρονου κοσμου.

Το νιωθω μεχρι τα τρισβαθα της απειροελαχιστης υπαρξης μου πως εσυ εισαι που με κρατας στα χερια σου τα δυνατα.

Α! εσυ με το ονομα , Ελληνικη ομορφια!

Γεννησες στα αχραντα χερια σου τον Θειο Ερωτα , τον γαλουχησες με την αθανασια  και τον μοιρασες σ' ολη την οικουμενη, με μια  αληθινα πρωτακουστη, ανθρωπινη αγαπη.

Ολοι εμεις εκει μεσα ζουμε τωρα.

 

Λύκαιο Όρος _ Πάνας

 

 

Γινεται μερικες φορες το ονειρο αξεχωριστο απο την πραγματικοτητα. Οπως και η ζωη θελει να μοιαζει με τον κοσμο των ονειρων .

Οπως τοτε που φανηκε πανω σπο την Ακροπολη ενας τρανος γκριζοκοκκινος καπνος και καλυψε ολο σχεδον τον Αττικο ουρανο. Ηταν μια συγκλονιστικη εμπειρια .

Ναι αλλα πως ειναι δυνατον να αρπαξουν τα μαρμαρα φωτια, σκεφτηκα.

Ο καπνος ομως εστεκε εκει αδιασειστος μαρτυρας των γεγονοτων.

Αναμφισβητητα προκειται για ονειρο η για πλανη δεν μπορει να ειναι αληθεια. 

Η ισως να βλεπω με την βοηθεια  μιας εξωπραγματικης οπτικης το ειρηνικο ατυχημα που συνεβη καποτε πανω σ' αυτο τον βραχο.

Ποιος θα μπορουσε να πιστεψει πως το νεφος αυτης της παραξενης "φωτιας" θα απλωνοταν εντελει σε ολο τον πλανητη. Και πως αυτη η ασωματη φωτια θα εκαιγε με μεγαλη ευκολια ακομα και τις σταχτες της ωραιας Ελλαδας.  

 

 

 

Το σχόλιό σας
1476 αναγνώστες
12 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011
19:16

 

Μου ζητησες μια μερα ναρθω

χωρις αλογο

χωρις φροντιδα κι εαυτο

Το μονο αστρο που σου 'χα ταξει

εμεινε μονο στον ουρανο

Περπατησα χρονια πολλα τα βουνα 

χωρις ανασα κι αναπαμο.

για να βρω την αναμνηση σου

που τοσο πολυ ποθω

Ανεμος ηρθε με αδειες σκεψεις

φυσηξε μεσα απο το καυκαλο αυτο.

Αραγε αγαπη μου υπαρχεις

σ' αυτο που μου 'γνεφες σαν μυστικο

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
940 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011
18:51

Ειναι μερες πολλες, που φευγουν χωρις να φτασουνε ποτε.

Ειναι μερες που αρχιζουν χωρις ποτε να τελειωσουν.

Και ειναι αλλες που απλως ξεκινουν τελειες γινονται μετα συνηθισμενες και επειτα τελειωνουν ακομα πιο τελειες.

Μια τετοια μερα ειναι το σημερα ,απροσδοκητα ομορφη, με μια υπεροχη ανατολη και  ενα απιστευτο ηλιοβασιλεμα... 

Το ονομα του χρωματος γλυστρισε μεσα απο τα τρεμαμενα χερια του νου. Τρυπωσε μεσα στην ψυχη και εντυσε το κορμι της με τα πιο γλυκα λουλουδια. Χρωματα, χρωματα , χρωματα χωρις καμια μα καμια αισθηση να μπορει να τα αγγιξει.

Το μαυρο θαλασσινο νερο  που ξεριζωσε τοσες και τοσες αμοιρες ψυχες απο τον κοσμο αυτο. Το ονομα του ,αυτο το ονομα, θα μπορουσε αραγε να ψελλισει  ενα ανθρωπινο στομα. 

Το ονομα, το μαυρο ,το πηρε μαζι στον θανατο ,αυτο.

VINCENT 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1053 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011
06:54

Τραβηξε εξω την πορτα της σκηνης και κοιταξε μεσα στον πυθμενα της θυελλας, τα χνωτα της ενωθηκαν με την ομιχλη. Δεν θυμοτανε ποσες ωρες ειχε μεινει εκει πανω στην αποκρημνη πλαγια του βουνου. Επρεπε ομως να περιμενει εκει μεχρι να γυρισει η ομαδα της. Μα επειτα απο τοσες και τοσες ωρες μονη της πανω σ' αυτη την ερημη και αφιλοξενη περιοχη, δεν μπορουσε αλλο μονη της,  αρχισε να σκεφτεται διαφορους τροπους για να γυρισει πισω, ομως καθε σκεψη της αδυνατουσε να ξεπερασει το παχυ στρωμα της ομιχλης.

Ηταν τοσο ασπρα εκει πανω, οπως ακριβως φανταζοτανε πως θα πρεπε να ναι οι ουρανοι .

Ανοιξε την τεντα λιγο να φωναξει τον συντροφο της που ειχε βγει πριν αρκετη ωρα για να βρει την ομαδα τους. Μα η φωνη της γυρισε πισω βασανιστικα και μονοτονα , χωρις τελειωμο. Ανατριχιασε συγκορμη καθως αρχισε να συνειδητοποιει πως ισως βρισκοτανε ολοτελα μονη της σε μια απο τις πιο δυσπροσιτες βουνοπλαγιες των Ανδεων. Καθισε στην γωνια της σκηνης, κουλουριαστηκε μεσα στους υπνοσακκους και προσπαθησε να κοιμηθει... Οταν ξαφνικα ενιωσε ενα  πρωτογονο ποθο να πλυμμυριζει το σωμα της και να εισχωρει μεσα στα βαθη της  ψυχης της .Τα χερια της οδηγημενα απο μια ανωτερη δυναμη γυμνωσαν το κορμι της  , επειτα συρθηκε εξω ολογυμνη  και καθως αρχισε να περπαταει στα τυφλα, παρατηρησε πως η λευκη ομιχλη ειχε ηδη εξαφανιστει .Γυρω της ελαμπε ολομαυρο ενα πραγματικα αξιοπεριεργο σκοταδι , τοσο πυκνο που ενιωθε πως θα μπορουσε να πατησει επανω του. Και πραγματι οταν προσπαθησε να στηριξει τα ποδια της  στο απαλο σκοταδι και πατησε λιγο πανω του ,της φανηκε πως ακουμπουσε πανω σ' ενα μαυρο  ζελε πλαστελινης, αρκετα ομως στερεο για να περπατησει  . Ενιωσε τοσο ελευθερη μεσα σε αυτο το πηχτο, αλλοκοτο ,μαυρο πραγμα που αρχισε να  περπαταει προς οποιαδηποτε κατευθυνση με την ιδια ευκολια. Ενιωθε πως ολα γυρνουσαν με απιστευτες ταχυτητες συνεχως γυρω της, σαν να μην υπηρχε πανω-κατω, δεξια-αριστερα . Μονο μια απιστευτα δυνατη ελξη  ενιωθε να την συγκρατει μεσα σ' αυτο το πηχτο, ολομαυρο "ζελε". Τι  μπορει να ειναι αυτο που δεν μπορω να δω καθολου με τα ματια μου , αναρωτηθηκε. . Αυτο το φως που δεν μπορω να αντικρυσω νιωθω πως ειναι το δυνατοτερο απο ολα τα αλλα. Ακομα και ο ηλιος μοιαζει σαν ενα ακομα ετεροφωτο ουρανιο σωμα μπροστα του. Τιποτα αλλο σε αυτο τον κοσμο δεν θα μπορουσε να ειναι περισσοτερο δυνατο απο αυτο το αδιαπεραστο μαυρο,!

Η ομιχλη το αλλο πρωι ειχε διαλυθει. Ο ηλιος ειχε βγει πιο δυνατος απο ποτε στον ουρανο. Το χορταρι ελαμπε καταπρασινο.Η μικρη τεντα βρισκοτανε καταμεσης ενος τρελλου χορου αγριολουλουδων.Και εκει μεσα σ' αυτο το ταπεινο ,πανινο καταφυγιο, καθοτανε η νεαρη κοπελλα περιμενοντας  στωικα,ανυπομονωντας να βγει ξανα το ολομαυρο σκοταδι απο τα βαθη του συμπαντος και να ζεστανει την μελανιασμενη  καρδια  της με το υπεροχο φως του.

 

 And Also The Trees - Jewel Park*

*  Μεσα απο την μικρη τεντα μια παραξενη μουσικη ακουγοτανε δυνατη.

 

Το ανθρωπινο πνευμα μπορει να παει ολοζωντανο σε μερη που η λογικη ουτε να κατανοησει δεν θα καταφερει ποτε.

Η μικρη τεντα ειναι το απροσδοκητο γεγονος, που μας φερνει σε επαφη με αυτη την μεγαλειωδη και αδιανοητη δυναμη. Ειναι αληθεια αξιοθαυμαστη αυτη η δυναμη που κατεχει το πνευμα μας να ερχεται σε επαφη με αυτο τον υπεροχο κοσμο.

Και επισης ειναι παρα πολυ ευκολο για ενα ανθρωπο να παγιδευτει σε εκεινο τον κοσμο και να ξεχασει τον δικο του τον μονο "αληθινο". 

 

 

 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1117 αναγνώστες
9 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011
18:45

Φροντιζοντας να γινονται τα λογια μας  κατανοητα χανουμε το νοημα τους.

Εαν δεν συμπιπτουν τα κομματια του  παζλ τα οποια ειναι ικανα να ενωσουν  εμας με τον εξω κοσμο, επειδη δεν ακολουθησαμε  την πεπατημενη στην  διατυπωση των νοηματων μας και δεν χρησιμοποιησαμε την  λεπτομερειακη λογικη, τα χανουμε και ψαχνουμε στα τυφλα .

Ειναι δυνατον να συμπιπτουν, ετσι απλα , οι σκεψεις δυο ανθρωπων ,ακομα κι αν προκειται για δυο φιλικα προσωπα  ;

Συνηθως, για να γινουν δεκτες οι αποψεις καποιου, ο ενας πρεπει να θεωρειται η αυθεντια και ο αλλος  ο ασχετος . 

Υπαρχουν βεβαιως πολλες παραλλαγες αυτης της  καταστασης αλλα ολες τους καταληγουν σε κοινο παρανομαστη ,την συνεννοηση υπο συνθηκες πιεσης η αναγκης.

Για να φτασουμε στην πηγη της ασυννενοησιας μας πρεπει κατ' αρχας να δεχτουμε μια βασικη τεκτονικη αρχη που διεπει ολες μας τις ενεργειες.

Ειναι ευκολο να καταλαβουμε γιατι ο ανθρωπος ειναι αναγκασμενος να ακολουθει τυφλα αυτη την αρχη .

Οτιδηποτε δημιουργησει ο ανθρωπος ,χρησιμοποιωντας το  μυαλο του, πρωτα πρεπει να γινει αυστηρη επιβεβαιωση της χρηστικοτητας του  και ωποσδηποτε της χρησιμοτητας του.

Το ανθρωπινο δημιουργημα πρεπει να  ακολουθει πιστα τις αναλογιες του ανθρωπινου χεριου και σωματος . Δεσμευεται με αυτο τον τροπο η χαοτικη ενεργια της φαντασιας μας μεσα σε ενα κλουβι με τις διαστασεις της προσωπικοτητας μας 

Κατι οχι το τοσο ευχαριστο για την ελευθερια του νου.

Αυτη η σκληρη πραγματικοτητα γινεται βιωμα σε πολυ μικρη ηλικια και ειναι ενα κοινο μυστικο αποθηκευμενο στην κρυπτη της μνημη μας.

Δεν υπαρχει λοιπον και δεν μπορει να υπαρχει ταυτιση των σκεψεων δυο διαφορετικων ανθρωπων ,εστω και φιλων ,γιατι εξ' αρχης γνωριζουμε ολοι μας πως ειμαστε παγιδευμενοι μεσα σε ενα ξεχωριστο μα και ταυτοχρονα  τεχνητο χωροχρονο , με συνεπεια καμια  ταυτιση αποψεων να μην μπορει να ευδοκιμισει

Επισης αδυνατουμε να προσεγγισουμε με την περιτεχνη λογικη μας, τον φυσικο ιδεατο κοσμο.

Απο αναγκη λοιπον  κατασκευαζουμε εναν τεχνητο ιδεατο κοσμο ο οποιος ειναι προσαρμοσμενος στο "μεγεθος"  της λογικης μας , " κουμπωνει " αριστα μαζι της και αντικαθιστα οσο γινεται πιο αξιοπιστα τον φυσικο ιδεατο κοσμο.

Αυτους τους τεχνητους ιδεοκοσμους ακολουθουμε νομιζοντας πως μπορουν να αντικαταστησουν με υψηλη πιστοτητα τους φυσικους.

Σε αυτο το χορο λοιπον του ασυμμετρου πνευματικου ολισθηματος  εχουν λαβει μερος ολα τα μεγαλα μυαλα του Δυτικου πολιτισμου, με προεξαρχοντες τους αρχαιους Ελληνες !

Κανονικα η τεκτονικη αρχη των δημιουργηματων μας δεν θα επρεπε να εχει σχεση με τιποτα αλλο παρα μονο με τον προυπαρχοντα αναρχο ιδεατο κοσμο της φυσης.

Τοτε ομως δεν θα εχει το σωστο χρηστικο μεγεθος και θα ειναι αχρηστη για τους  σχεδιασμους μας.

Δυστυχως λοιπον η αναγκη ειναι και θα παραμεινει ο αληθινος οδηγος της βασικης τεκτονικης αρχης.*

Εκτος κι' αν αφεθουν οι μαζες, μαζι με τους καθοδηγητες τους, να βουλιαξουν στον κατακερματισμενο κοσμο της αιχμαλωτισμενης φαντασιας.

Και την ιδια στιγμη , επιτελους, καποιοι καταφερουν να τραβηχτουν εξω απο  την ανυποφορη πλανη με την βοηθεια των  μηχανων και μπορεσουν τελικως να θεσουν υπο ελεγχο  την βασικη αδυναμια του ανθρωπου.

 

Το απολωλος ανθρωπινο  επιθυμητο ανθισταται σθεναρα και επικαλειται την βοηθεια μιας υπερτατης δυναμης για την ανευρεση του ετερου κομματιου που θα το συνδεσει αυτουσιο πανω στον αληθινο κορμο της ζωης

Η λειτουργια των ενεργοβορων μηχανων  απορροφαει το μεγιστο των γηινων αποθεματων. Αραγε αυτο γινεται χωρις κανενα σκοπο;

Οι πολυεθνικες ,τα ασυδοτα εργαλεια εκποιησης της γηινης περουσιας συνεχιζουν το εργο με ευλαβεια μεγαλη.

Ολα αυτα ομως  γινονται για ιερο σκοπο , η οχι ;

Μας βεβαιωνουν οι σοφοι του αιωνα μας ,πως μεσα απο αυτες τις μηχανες που δημιουργουνται σιγα-σιγα ,θα ξεπηδησει ως απο παρθενογενεση, η απολυτη τεχνητη νοημοσυνη ,η οποια θα θεσει υπο αυστηρο ελεγχο τον δικο μας αρρωστημενο νου και θα καταφερει την επανενωση του πνευματος μας με την αναρχη φυσικη οντοτητα.

Δεν εχουμε παρα να τους πιστεψουμε διοτι αυτοι ειναι αυθεντιες και εμεις απλα  ασχετοι.

Εκτος κι αν αποδειχτει πως τελικως αυτοι ειναι ασχετες αυθεντιες και το μονο που θελουν να πετυχουν ειναι το πως θα ξεγελασουν πιο εξυπνα  εμας τους " δικους τους" ανθρωπους.

 

 

"Δεν υπαρχει λογικο μονοπατι που να οδηγει στους πολυ γενικους εκεινους νομους , απο τους οποιους μπορουμε με καθαρη παραγωγη να αντλησουμε την εικονα του κοσμου. Μπορει να φτασει κανεις σε αυτους μονο με μια διαισθηση βασισμενη σε κατι που μοιαζει με νοητικη αγαπη για τα αντικειμενα της εμπειριας."

                                                   A. Einstein

Joe Harriott - Jaipur

 


 

 Ολη την ζωη μου την εζησα σαν ενα μικρο καναρινι μεσα στο κλουβι κλεισμενο. Τραγουδω για να ερθει καποια συντροφια ,μα τιποτα δεν μπορει να πλησιασει στο μικρο σπιτακι μου.

Νιωθω τοσο υπεροχα, οταν με την φαντασια μου θρυμματιζω μορφες και σχηματα ,διαλυω προοπτικες , βεβηλωνω  ανηλιες σκιες...

Ολη η σοφια  δεν ειναι παρα μια φουσκα με καταπληκτικα χρωματα και ζηλευτη κινηση . Περιμενω πως και πως να σκασει αυτη η φουσκα , μα αμεσως ξεπηδαει αλλη , κι αλλη, κι αλλη... και συνεχως μενω  θαυμαζοντας τα πολυχρωμα πυροτεχνηματα να σκανε πανω απο  κοσμο μου και να με συνεπαιρνουν σε αλλοπροσαλλες φαντασιωσεις.

Καθε μερα , σκεφτομαι, πως αν μεινει ανοιχτο το πορτακι του μικρου κλουβιου  θα πεταξω μεχρι το απεναντι παρκακι και επειτα θα απλωσω τα φτερα μου για να κατακτησω το απειρο. Μα ειναι αληθεια πως καποτε που καταφερα επιτελους να δραπετευσω και πεταξα μεχρι το μεγαλο δεντρο που βρισκεται ακριβως απεναντι απο το κλουβι  ,ενιωσα αμεσως πολυ αμηχανα ,φοβηθηκα το απαλο αερακι και πεταξα πισω στο σπιτακι μου με μεγαλη χαρα.

 

 

 

Τρεχουν οι ανθρωποι στο Μετρο σαν να μην προλαβαινουν ,σαν να θελουνε να κερδισουν τον χρονο...Και μενουν μονοι τους οι δυο φιλοι ,καθονται στο παγκακι του σταθμου και δεν μπορουν να συμφωνησουν για το εαν ολοι αυτοι ετρεχαν απλα γρηγορα η εξωφρενικα γρηγορα.

Και γιατι να μην ριξουνε κορωνα-γραμματα ενα κερμα σκεφτηκαν. Μα το κερμα επεσε απο τα χερι τους και κυλησε στις γραμμες του τραινου...

Ισως να ηταν πιο ευκολη η ζωη εαν η μοιρα τους ειχε κανει εχθρους. Τοτε θα ηξεραν τι τους χωριζει, θα 'ταν πιο ευκολο να καταλαβουν τι ειναι αυτο που τους κανει να μην συμφωνουν.

Οι δυο φιλοι αφου προσπαθησαν ματαια να δουν πως προσγειωθηκε το κερμα βαρεθηκαν και εφυγαν απο τον σταθμο.

Το κερμα αφου εμεινε ολομοναχο , κατω απο τις ραγες, σκεφτηκε το ποσο μεγαλη δυναμη ειχε και οτι θα μπορουσε με ευκολια να διευθετησει την ασυνεννοησια που χωριζε τους δυο φιλους.

Ειναι αληθεια πως τα κερματα μπορουν να πετυχουν εξαιρετικες συνεννοησεις. Ακομα περισσοτερο, τα παρα πολλα κερματα μπορουν να βοηθησουν τους ανθρωπους να ερθουν παρα πολυ κοντα και να διαλυσουν οποιαδηποτε προηγουμενη παρεξηγηση σε χρονο μηδεν.

Και τους εχθρους μπορουν να κανουν φιλους τα κερματα.

Μα ποτε δεν θα μπορεσουν να φερουν κοντα το ανθρωπινο κομματι του παζλ με το μεγαλο  παζλ της φυσης .

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<293031323334353637>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειαδικοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις