Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
1210 αναγνώστες
10 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011
08:38

Το γεροντακι περπατουσε αργα μα σταθερα διπλα στο ποταμακι ,κατω απο την γεματη σεληνη. Χαμογελουσε και εσφιγγε με δυναμη την γκλιτσα απο αγριελια που κρατουσε στο χερι. Ενιωθε σαν καποια θεορατα χερια να τον σηκωναν στον αερα. Αλλο λιγο και θαφτανε , λιγο ακομα...

Ειχαν περασει σχεδον δεκα μερες που εφυγε απο το Αμυγδαλο , το χωριουδακι του στην νοτια Κρητη. Μετεφερε εναν πολυτιμο θησαυρο , ενα ξυλινο σταυρουδακι που ειχε σκαλισει  ο Θοδωρακης και το ειχε χαρισει στον παππου του .

Ενα πραγμα του ζητησε ο παππους του πριν πεθανει . Να παει αυτο το μικρο ξυλινο πραγματακι στο σπιτι του Κολοκοτρωνη στο Λιμποβιτσι. Μα αυτος το ειχε αμελησει εντελως ,γιατι παντα ειχε κατι πιο σημαντικο  να κανει.

Τωρα ομως που διαβασε για το  επισημο τζαμι του Ελαιωνα ,που ψηφισαν οι πολιτικοι του τοπου μας, καταλαβε πως ειχε ερθει  η ωρα.

Θα πηγαινε μονος του και μαλιστα  αργα το βραδυ.

Οταν εφτασε εξω απο το γκρεμισμενο σπιτι γονατισε μπρος στην προτομη του Θοδωρακη και του ψιθυρισε :

" Κυρ Θοδωρη Κολοκοτρωνη ο Μωχαμετης χουμηξε και μας πλακωνει."

 

 

Το "αγαθο" Ισλαμ ειναι μια πολεμικη μηχανη με δυναμεις υπουλες και ακατανοητες στα Δυτικα μυαλα, και καθε επισημο τζαμι του ειναι απλα μια πυριτιδαποθηκη φανατισμου.

 

Βεβαιως δεν χρειαζεται να αναρωτηθουμε για την ψηφο των πολιτικων μας.

Μαλιστα καλυτερα θατανε να τοποθετηθει μια πινακιδα εξω απο την Βουλη η οποια να γραφει :  "Απαγορευεται η εισοδος στους πολιτικους - ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ"

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1082 αναγνώστες
7 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011
21:17

Κροκι φοντο , ασπροι γλαροι ψηλα, ζεστη ανυποφορη , ολη πανω στο βραχο αναπαυμενη.

Εγινα ενα με τον ηλιο.

Πεταω ψηλα.

Ανωθεν.

Κι εποπτευω της γης τα μυστικα.

Σαραβαλιασμενα χαμοσπιτα, ανθρωποι στιβαγμενοι σε μια γωνια.

Ζωα αργα . Φτιασιδωμενα.

Διαβαζω τις γραμμες του ανεμου με τις φτερουγες μου.

Ολη η γη μια θρακα καυτη ,κι εγω περνω απο μακρια, γευομαι με το δυνατο μου ραμφος το δροσερο γαλαζιο.

 

Μια ολοκληρη μερα μακρια απο τον κοσμο αυτο.

 

Εντος Σου.

 

 

 

 

 

 


Η ισοπεδωση συνεχιζεται με ακομα μεγαλυτερη φορα.

Στο τελος θα μεινουμε με το στομα ανοιχτο, με ολα αυτα που θα δουμε.

 


 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1438 αναγνώστες
Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011
16:01

Χαιδευει τα αυτια μου η σιγαλια 

Μαγευει τα ματια μου η ομορφια

Παγιδευμενοι ειμαστε στην πνιγηρη ανορθολογικοτητα των ονειρων μας

 Η επανασταση της ζωης ειναι ο θανατος


VIVA LA REVOLUCION !!!

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1040 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011
20:57

Ο Τσουτσομουτσοτσουτσουρος χαμογελασε και τα λαμπερα του δοντια αστραψαν στον πρωτο πρωινο ηλιο. Περπατησε εως την ακρη του βραχου και κοιταξε κατω στην θαλασσα. Αναριγησε απο την καψα του κορμιου του και χωρις να περιμενει καθολου, με ενα σαλτο βρεθηκε στο κενο. Αμεσως τον αγκαλιασε  η βαθυγαλανη και τον καλοσωρισε στον παγωμενο βυθο της. Ανοιξε τα ματια και κοιταξε στο βαθος της σπηλιας που βρισκοταν κατω απο τον βραχο. Εκει ξεχωρισε ενα κουλουριασμενο σωμα ,σαν ενα θεορατο φιδι και τιναχτηκε τρομαγμενος πανω στην επιφανεια.

Τι ηταν αυτο που ειχε δει; Ενα πρωτογονο ζωο ; Ενα πλασμα της φαντασιας του;

Οχι, οχι ο Τσουτσομουτσοτσουτσουρος αν και δεν ειχε δει το κεφαλι  μεσα στο σκοτεινο μερος της θαλασσινης σπηλιας αυτος ηταν σχεδον σιγουρος πως ειχε δει το μισο σωμα μιας αληθινης γοργονας !

Μαζεψε οση ανασα τουχε απομεινει και ξαναβουτηξε. Κοιταξε στο βαθος της σπηλιας ,αλλα ο βυθος  ηταν αδειος. Μονο τα αποτυπωματα πανω στον μαλακο βυθο προδιδαν την παρουσια καποιου μεγαλου και αρκετα παραξενου ζωου στο μερος εκεινο.

Ξαναβουτηξε αρκετες φορες εκει μεσα στην σπηλια μεχρι που εξαντληθηκε εντελως και επειτα βγηκε στο βοτσαλωτο ακρογιαλι για να ξεκουραστει.

Εκει τον πηρε ο υπνος. Ενας παραξενος κοσμος ξεπεταχτηκε ξαφνικα μπρος στα ματια του. Ηταν σε ενα κοσμο που ολα τα ζωα δεν ειχαν κεφαλια. Κι αυτος ηταν μονος του, ολομοναχος. Ενας και μοναδικος ανθρωπος ηταν στον κοσμο .Ενα κεφαλι, χωρις σωμα, τιποτα αλλο μοναχα ενα κεφαλι που επλεε στον αερα.

Και εκει που περιδιαβαινε ψηλα πανω απο την ματαιοτητα της ταπεινης γης, ηρθε η αγαπη σαν σιφουνας και τον παρεσυρε μεσα στα λαμπερα σκοταδια της γαλανης θαλασσας. Πηγε να στυλωσει το κεφαλι του πανω σε ενα βραχο για να δει που βρισκεται,μα αυτο κυλισε ακομα πιο βαθια στα γυμνα σκοταδια του βυθου.Χαθηκε μεσα στα αχραντα μυστικα του πελαγους .Κι εκει την αντικρυσε για πρωτη φορα .

Αυτο το ανθρωπινο σωμα , αυτο το γυναικειο σωμα που μερικες φορες εμοιαζε πως ηταν πιο διαφανο και απο το νερο ηρθε διπλα του και τον περιεργαζοτανε. Το κεφαλι αλλαζε συνεχως οψεις, τοσο γρηγορα που δεν μπορουσε να το κοιταξει. Μονο στα μαλλια μπορουσε να εστιασει καθως αυτα ελαμπαν σαν χρυσαφι και γλυκαιναν την αβυσσο. Α ναι και στα ματια της μπορουσε να εστιασει , μονο που αλλαζαν χρωματα συνεχεια Ομως η κορη των ματιων της εμενε καρφωμενη πανω του. Εκει μεσα βυθιστηκε και μυρισε το γλυκο αρωμα της .

Ηταν η γοργονα! Αυτη που ειχε δει πριν λιγο στην σπηλια.

Ξυπνησε τρομαγμενος ,πανω στα υγρα βοτσαλα της ακρογιαλιας. Και το μονο που θυμοτανε ηταν αυτο που προλαβε να του πει η γοργονα.

Πως κανενας ανθρωπος δεν μπορει να δει το κεφαλι μιας γοργονας . Και πως αν ποτε συμβει αυτο το κακο αυτες πεθαινουν απο τον καυμο τους. Σαν να εχουν μολυνθει απο τον πιο αιμοβορο ιο.

Απο τοτε ο Τσουτσομουτσοτσουτσουρος δεν μπορεσε να ξανανιωσει την αγαπη οπως ενα κοινος ανθρωπος . Σε ολη την υπολοιπη ζωη του πηγαινε κατω στο ακρογιαλι και αφουγκραζοτανε το πελαγος. Εκλεινε τα ματια του και τεντωνε τα μεγαλα του ρουθουνια για να μυρισει το γλυκο  αρωμα της.

Μα το μονο που κατορθωσε, και μαλιστα ελαχιστες φορες,  ηταν απλα να επαναφερει στην μνημη του αυτο το υπεροχο αρωμα  της θαλασσινης φιλης του.

 

  

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1363 αναγνώστες
Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011
20:59

Αιωρουμαι στο ονειρο

γαλαζιο, πορφυρο, χρυσο

η μερα κοιμαται ακομη

ο ανεμος κοντοστεκεται αναποφασιστος

Ενιωσα τον οριζοντα να βυθιζεται στο συναισθημα

στο εσχατο οριο

Κι οντως ετσι ηταν

Αληθινα ζουσα σ' ενα ονειρο

Βουτηξε τα ακροδαχτυλα του στον φρεσκο πηλο του ηλιοβασιλεματος

κι ανακατεψε αρκετα για να φανει το σκοταδι

Μια ακομη μερα τελειωσε

Ξεμακρυνε το φως

ο ροδακινι αμνος εσκυψε το κεφαλι του στο χωμα

Ο ηλιος γυμνος, θωρει την σκια του ανημπορος

τα ισια του φτερα, κοπιδια φλογερα, μπερδευτηκαν στις θυμησες της μαυρης πεταλουδας

Ο ρυθμος της καρδιας του αναστεναξε ενταφιασμενος

 

 

 

 

 


 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<293031323334353637>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
3/1Ενορατικο Μπαλκονι
Σύνδεσμοι