Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
988 αναγνώστες
Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016
17:17

Μέχρι εσένα  , μέχρι να σ´ αγγίξω , να νιώσω το χέρι σου στο χέρι μου , τα μάτια σου στα μάτια μου , την ζεστασιά της ανάσας σου , τον γλυκό ρυθμό της καρδιάς σου . 

Μέχρι εσένα , μέχρι τότε ήσουν το φως της θύμηση μου  αχνοπατουσες  στα όνειρα μου.

Μέχρι εσένα έφτασα μέσα στην ομίχλη , με κλειστά τα μάτια , πνιγμένη ψυχή.

Μέχρι εσένα γνώρισα χιλιάδες εικόνες , αναρίθμητες έννοιες , δυσανάγνωστες σκιωδεις γραφές.

Μέχρι εσένα φθάνει η ζωή  τρέχοντας , γελώντας σαν παιδί.

Μέχρι εσένα έφτασα κι εγώ, μέχρι εδώ ήτανε ναρθω !

...

Ανοιξα το παραθυρο , οι σκιες δραπετευσαν εξω στο δροσερο πρωινο. Οι καυτες φλογες του ηλιου δεν ειχανε απλωθει ακομα.

Ενα θαυμασιο συμφωνικο ποιημα φτιαγμενο προχειρα απο τα μικρα σπουργιτια , χωρις σκεψεις , μοναχα αισθηση.

Χωρις πονο , διχως καημο , μονο με ανειπωτη χαρα  χτυπουσαν τις αγνες καρδουλες τους  για σενα.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
521 αναγνώστες
Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016
17:56

 Εμεις ειμαστε που μας καλεσαν να ζησουμε , εμεις μονο εμεις γνωριζουμε την αξια της ζωης, το διχως αλλο. Ποιος γνωριζει καλυτερα απο εμας την ομορφια της αυγης , το χρωμα το ροδοσταλακτο.

Περισσοτερο απο την ζωη δεν υπαρχει !

Προχωρησαμε αθελα μας πιο κατω απο την ζωη . Ηταν μια επανασταση  η λογικη και μαζι με τα καλα της  και την ελευθερια  της μας εφερε και ολα τα αλλα τα οποια  μας δεσμευσαν στο ψευδος.

Και ειναι τωρα αληθεια πως η λογικη μας  την οποια κερδισαμε με το σπαθι μας , μας εφερε τελικως μεσα στον εικονικο κοσμο.

Στο παρελθον ηταν ευκολοτερο το ψευδος και το μισος.

Στο μελλον θαναι δυσκολοτερο να μισουμε και να ψευδομαστε εφοσον τοτε θα γνωριζουμε την εξελιξη της λανθασμενης πορειας μας ,την οποια ακολουθησαμε επαναστατωντας και αποκτωντας την λογικη.

Καθε επανασταση εχει το τιμημα της.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
904 αναγνώστες
Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016
14:53

Μόνο η επαφή μας με την φύση μπορεί να βελτιώσει την σωματική και την ψυχική μας κατάσταση.

Το σώμα και η ψυχή πρέπει να έρθουν σε άμεση επαφή με την φύση για να βρουν την ισορροπία τους.

Ειναι άνευ αξίας και σημασιας για τον άνθρωπο το συστριγγλο της πολιτειας. 

Μέσα στην σύγχυση μονο η συνεχής επανάληψη ενός απλού ρυθμού μπορεί να ισορροπήσει τον εσωτερικό  κόσμο του ανθρώπου  ,στο χαος της αναρχιας .

Στην ρευστότητα της αποπνικτικής πρωτευουσιανικης ατμόσφαιρας οι ψυχές πνίγονται και εκμηδενιζονται.

Ο σταθερός ρυθμός των επαναλήψεων της σύγχρονης  ζωης σταθεροποιείται και διαμορφωνεται  απο τις αιχμηρες γωνιες των τσιμεντένιων τοίχων.

Το έντονο , το αδόκητο  χρωμα ακρωτηριάζει όλες τις αντιστάσεις της ψυχής και υπεισέρχεται στον εφήμερο πνευματικό κόσμο των ανθρώπων έχοντας ως μοναδικο σκοπό του να επαναβεβαιώσει τις αξίες του  

Οι ελιγμοι μας μέσα στην τεχνητή έρημο της πόλης. Δίνουν υπόσταση στον ανύπαρκτο κόσμο της .

Μόνο άνθρωποι ειναι η συγχρονη πολη.

Χωρις πολιτισμο , χωρις φυσικο ρυθμο μονο πληγες σωματικες και ψυχικα δραματα.

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
902 αναγνώστες
Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016
18:53

Ο τρυγητής του ηλίου κοντοστάθηκε να θαυμάσει τα χρυσά μαλλιά της .

Μόνο  λουλούδια έφερνε  , μόνο  λουλούδια άνθιζαν στην καρδιά της.

Πέταλα  απαλα , γεμάτα ευωδιαστες θεότητες ,κύματα φωτεινής άνοιξης . 

Μόνο απο λουλούδια γέμισαν οι αγροί και φέτος  , θαυμαστικά , λαμπάδες γιορτινές .

Η καρδιά χτυπάει γοργά , φτερουγίζει δυνατά μα στέκεται ακίνητη.

Έρχεται  απο μακριά το δροσερό αεράκι και καθαγιαζεται περνώντας ανάμεσα τους

Μόνο λουλούδια αναπνεουν την θαλασσινη ευωδια 

Μόνο λουλούδια  ,πολυχρωμες ζεστες καρδιές , περασαν μεσα  ατο σύθαμπο των παιδικών  αναμνησεων.

Ένα σωρό απο λουλούδια με απίθανα χρώματα δροσερα στον δρόμο ανθισμένα χαζευουν την ζεστη ανάσα του ηλίου. Σαν μικρα ζωακια χαμένα στην γλυκύτητα της ματιας του γινονται ενα με το φως ,με την χρυση σκιά του

Μονο λουλουδια γεμισαν την αγκαλια του 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
528 αναγνώστες
Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016
20:54

Κουρασμένο απο τις συνεχεις αναβασεις έσερνε τα βηματα του επάνω στο έλατοσκεπαστο βουνό . Ήταν ένα δροσερό πρωινό , ένιωθε διαφορετικά , σαν μια βαριά πέτρα να είχε  σφιχτοδεθει πανω στην πλάτη του . Κι έτσι ασυναίσθητα  αποφάσισε να κάνει κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ έως τώρα , να ξαπλώσει εκεί χάμω , πανω στις ξέρες χοντρές βελόνες που είχαν μαζευτεί κάτω απο τα δέντρα. Και ως εκ θαύματος ένιωσε την γη ελαφρύτερη και απο  το απαλοτερο στρώμα . Ένιωσε την καρδιά του να απλώνει ρίζες μέσα στο χώμα αναζητωντας την ζεστασιά και την γαλήνη . Έμεινε εκεί ανάλαφρο σαν υδρατμος για αρκετή ώρα και κοιτούσε  τα σύννεφα στον  ουρανό να πετούν με ορμή. 

Μπλε και άσπρα , απαράμιλλης´ χρωματικής ισορροπίας  και διαισθητικης εντασης  φώτισαν τα μάτια του.

Εκεί χάμω δέθηκε  στην Γη ατενιζοντας τον ουρανό !

...

Κάτω απο το βουνό ,εκει μεσα στα στενάκια της πόλης σαπισαν οι αναμνήσεις της παλιάς Αθήνας και το σίδερο σκουριασε απο το άφθονο αίμα των αδικοχαμενων ανθρωπων.

Ολοι κάθονται χαμω κουρασμένοι και κοιτούν τις ζωγραφιες στους τοίχους απογοητευμένοι , καθηλωμένοι , αποσβολωμένοι.

Ολοι νιώθουν σαν θανατοποινίτες κλεισμένοι μέσα σε σκοτεινή και βρώμικη φυλακή.

Οι ελπίδες στέρεψαν, τα μάτια σκοτείνιασαν κι έμεινε μονάχα ένα κουφαρι θλιβερο  όπου πανω  του με απληστία   συνωστίζονται τα αγια πτωματοφαγα.

Ελευθεροι σκοπευτές στις ταράτσες των πολυκατοικιών απαγορεύουν αυστηρώς την απόδραση των εγκλεισμενων βαρυποινιτών.

Βωμολοχιες και αναρίθμητες άναρθρες κραυγές κρέμονται  σαν χαλασμένοι μέντεσεδες , εξαθλιωμένες ψυχες, μέσα στις υγρές στοές της πόλης.

Ολοι οι άλλοι μιλούν για όλους τους άλλους .

Και ολοι μαζι βρήκανε τον φταίχτη !

Κανεις δεν κατάλαβαινει τι συμβαίνει γύρω του.

Φταινε για όλα οι αλλοι, δηλαδή αυτοί που βρίσκονται σωριασμένοι στο αντίκρυ πεζοδρόμιο.

Κανεις δεν γυρεύει εξηγήσεις παρα μόνο μια ευκαιρία για να ξεσκεπάσει τον θυμό του.

Ακομα και οι σοφοί κουρνιαξαν γιατί νιώθουν ένοχοι για τις αστοχιες τους .

Όλα ησυχάζουν , μόνο το σύρσιμο της απελπισίας ακούγεται ολοένα και δυνατότερο  μέσα απο τις παγωμενες καρδιές.

Ας ενώσουμε τουλάχιστον τα χέρια την ύστατη αυτη στιγμή αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες μας. 

Και ας αναρωτηθουμε εαν είμαστε η δεν είμαστε ένα ;

....

Η καρδιά ενιωσε αυτο το μυστικό και ενωθηκε  με το χώμα εκεί χάμω σε αθάνατο δεσμό !

Ας μας οδηγησει η καρδια μας ,η μονη που νιωθει την αληθεια!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι