Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
571 αναγνώστες
Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016
20:54

Κουρασμένο απο τις συνεχεις αναβασεις έσερνε τα βηματα του επάνω στο έλατοσκεπαστο βουνό . Ήταν ένα δροσερό πρωινό , ένιωθε διαφορετικά , σαν μια βαριά πέτρα να είχε  σφιχτοδεθει πανω στην πλάτη του . Κι έτσι ασυναίσθητα  αποφάσισε να κάνει κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ έως τώρα , να ξαπλώσει εκεί χάμω , πανω στις ξέρες χοντρές βελόνες που είχαν μαζευτεί κάτω απο τα δέντρα. Και ως εκ θαύματος ένιωσε την γη ελαφρύτερη και απο  το απαλοτερο στρώμα . Ένιωσε την καρδιά του να απλώνει ρίζες μέσα στο χώμα αναζητωντας την ζεστασιά και την γαλήνη . Έμεινε εκεί ανάλαφρο σαν υδρατμος για αρκετή ώρα και κοιτούσε  τα σύννεφα στον  ουρανό να πετούν με ορμή. 

Μπλε και άσπρα , απαράμιλλης´ χρωματικής ισορροπίας  και διαισθητικης εντασης  φώτισαν τα μάτια του.

Εκεί χάμω δέθηκε  στην Γη ατενιζοντας τον ουρανό !

...

Κάτω απο το βουνό ,εκει μεσα στα στενάκια της πόλης σαπισαν οι αναμνήσεις της παλιάς Αθήνας και το σίδερο σκουριασε απο το άφθονο αίμα των αδικοχαμενων ανθρωπων.

Ολοι κάθονται χαμω κουρασμένοι και κοιτούν τις ζωγραφιες στους τοίχους απογοητευμένοι , καθηλωμένοι , αποσβολωμένοι.

Ολοι νιώθουν σαν θανατοποινίτες κλεισμένοι μέσα σε σκοτεινή και βρώμικη φυλακή.

Οι ελπίδες στέρεψαν, τα μάτια σκοτείνιασαν κι έμεινε μονάχα ένα κουφαρι θλιβερο  όπου πανω  του με απληστία   συνωστίζονται τα αγια πτωματοφαγα.

Ελευθεροι σκοπευτές στις ταράτσες των πολυκατοικιών απαγορεύουν αυστηρώς την απόδραση των εγκλεισμενων βαρυποινιτών.

Βωμολοχιες και αναρίθμητες άναρθρες κραυγές κρέμονται  σαν χαλασμένοι μέντεσεδες , εξαθλιωμένες ψυχες, μέσα στις υγρές στοές της πόλης.

Ολοι οι άλλοι μιλούν για όλους τους άλλους .

Και ολοι μαζι βρήκανε τον φταίχτη !

Κανεις δεν κατάλαβαινει τι συμβαίνει γύρω του.

Φταινε για όλα οι αλλοι, δηλαδή αυτοί που βρίσκονται σωριασμένοι στο αντίκρυ πεζοδρόμιο.

Κανεις δεν γυρεύει εξηγήσεις παρα μόνο μια ευκαιρία για να ξεσκεπάσει τον θυμό του.

Ακομα και οι σοφοί κουρνιαξαν γιατί νιώθουν ένοχοι για τις αστοχιες τους .

Όλα ησυχάζουν , μόνο το σύρσιμο της απελπισίας ακούγεται ολοένα και δυνατότερο  μέσα απο τις παγωμενες καρδιές.

Ας ενώσουμε τουλάχιστον τα χέρια την ύστατη αυτη στιγμή αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες μας. 

Και ας αναρωτηθουμε εαν είμαστε η δεν είμαστε ένα ;

....

Η καρδιά ενιωσε αυτο το μυστικό και ενωθηκε  με το χώμα εκεί χάμω σε αθάνατο δεσμό !

Ας μας οδηγησει η καρδια μας ,η μονη που νιωθει την αληθεια!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1193 αναγνώστες
Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016
21:27

Η διολίσθηση δεν ξαφνιάζει γιατί είναι αναμενόμενη

Δεν της εναντιωνεται κανείς.

Διερευνώντας έναν καλύτερο τροπο αντιμετωπισης μια καλύτερη ιδέα ανίχνευσηςξεπροβάλλουν απο το πουθενά  ανακατεμένες μορφές σχήματα παραμορφωμένα και παρασύρεται ο νους σε σκοτεινά μονοπάτια όπου και διατηρείται σε νάρκωση για πολλά  χρόνια

Εκεί στο σκοτάδι!

 

Έρχεται ανολοκλήρωτη η εικόνα μα δεν παραμένει αμετάβλητη.

Αυτή είναι η αξία της.

Η διάτρητη χροιά της συνυφαίνεται με τα ανώριμα ορθογώνια .

Η αναιμική παρθενικοτητα της μετουσιώνεται σε λεπτοτατα καταπράσινα,  καλειδοσκοπικάφεγγοβολα κρύσταλλα  .

Φεγγει ολόγυρα  το ένθετο  φως .

 

Κι ας παραμένουν ρευστά τα σύννεφα όσο ο αγέραστος άνεμος φυσά.

 

Δεν είναι πασιφανές πως η ουσία της ομορφιάς βρίσκεται στο κέντρο της ψυχήςΗ πυξίδα των εγγεγραμμένων γήινων οντων  είναι  στραμμένη προς τα εκεί 

Τα μάτια μας όμως κοιτούν στο φως .

 

Αυτό το φως διαφέρει!

Φέρει την Ελληνική υπογραφή.

Αυτό το φως μεταφέρει με σιγουριά την αρχαία  προχειροφτιαγμένη σχεδια μας μεσα  στον ορμητικό ποταμό των χειμαζόμενων ιδεών.

 

Για πολλούς θεωρείται κανόνας δεδομένος και απαράβατος ,αλλά δεν είναι η αλήθεια .

Είναι η εξαίρεση αυτή η ομορφιά είναι η ουσία της ψυχής.

Όσο κι αν την θεωρούμε γήινη ,δεν είναι.

Δεν θα μπορούσε να είναι !

Το λένε όλες οι αρχαίες επιγραφές και το φωνάζουν δυνατά σε όλες τις γλώσσες!

 

Εδώ είναι το φως !

 

Το όν βρεθηκε στο φως !

 

Και επιτελους ωριμασαν τα ορθογωνια.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1558 αναγνώστες
Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016
22:30

Διασχίζοντας τις ομορφιές του Αιγαιου με ένα μικρό βαρκάκι κι ένα σκισμένο πανί . Παραδομένες βρίσκονται στο μεσημεριανό λιοπύρι οι ψυχές μας .

Χωρις σκιά  , καθόλου , πουθενά , το Μπλε Πέλαγος ορθώνει απειλητικά τα κύματα του έτοιμo να  καταπνίξει κάθε περαστικό στην έκσταση της αρμύρας του.

Αυτο το μπλε δεν έχει όρια με τον ουρανό.  Η καρδιά του χτυπάει στον ρυθμό των κυμάτων. Τα μάτια του δροσίζονται στα σκουρόχρωμα βάθη, κι ανασαίνει σαν να προσεύχεται στον Θεό.

Οι χαρακιές στο μέτωπο μου λαμπυρίζουν , τα μαλλιά κυματίζουν, κι ο άνεμος σφυρίζει τον  θαλασσινο μπλε σκοπό της απελευθέρωσης .

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
687 αναγνώστες
Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016
18:55

Στον δρομο για την κορυφη  φυτρωνει  χωρις φοβο  , αψηφωντας καθε κινδυνο και  προσδοκωντας ανυπομονα την πρωινη δροσια να το συνεφερει απο τις θανατηφορες ανασες του καλοκαιρινου ηλιου.

Στο χασιμο του ηλιου σκιρτα απο ανακουφιση το μικρο μου θαμνακι ,το μυτερο μου αγκαθακι.

Το κοιταω με θαυμασμο , τετοιο πορτοκαλι χρωμα δεν εχω ματαδει εγω.

Ουτε τα μαγευτικοτερα ροδινα ακρογιαλια δεν φτανουν την ομορφια σου  μικρο μου.

Ναναι η σιδερενια γη το μυστικο σου ;

Μα εδω και πολλα χρονια οι ανθρωποι ρουφηξαν ολο το μαγικο σου φιλτρο γλυκο μου κι ομως εσυ στεκεις αγερωχο και ομορφοτερο απο ποτε .

Πως στηριζεσαι τωρα που αδειασε η γη σου απο το πολυτιμο σιδερο;

Φαινεται πως στην αναγκη μπορεις να ζησεις και να μεγαλουργησεις με οτι απειροελαχιστο απεμεινε μετα απο την λεηλασια  .  Εσκαψαν το νησι σου απο ακρη σε ακρη κι εκλεψαν την πηγη οπου ξεδιψαγε η ψυχης σου. Κι ομως εσυ σηκωσες τα ξεραμενα φυλαρακια σου ψηλα και ζητησες απο τον  φιλευσπλαγχνο ουρανο να σε λυτρωσει.

Και εγω ο ανθρωπος  καθομαι εδω και σε κοιτω  , θαυμαζω το ομορφο χρωμα σου  κι απορω γιατι τα χειλια μου δεν μπορουν να ψελλισουν  κατι μπρος στην παρουσια σου.Το μυαλο μου σταματαει   κι απλωνεται στο βαθος του πελαγους ζητωντας μια απαντηση απο την θαλασσα, ,απο τα συννεφα, , απο την χιλιοτρυπημενη γη  γυρευοντας ενα ονομα για το πανεμορφο χρωμα το οποιο σου χαρισε ο ουρανος.

Εσυ μικρο , γυμνο ,ταπεινο  θαμνακι θα εισαι για παντα η αληθινη πυξιδα της ψυχης μου στον κοσμο αυτο.

Το μαγευτικο χρωμα αυτο!

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
625 αναγνώστες
Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016
17:21

Είναι βαθύ το τραύμα και δε γίνεται καλά με γιατροσοφια..

Το κουβαλάμε επάνω μας όμως το ξεχνάμε ολότελα.

Έγινε ένα με τον βασικό κώδικα της ζωής μας , είναι σίγουρα ένα αξεχωριστο τμήμα του. 

Εμπιστοσύνη σημαίνει πίστη ;

Οι ρίζες... ,μονο οι βαθιές ρίζες φτάνουν στο νερό οταν το δέντρο διψαει

Τι φτάνει πιο μακριά απο την εμπιστοσύνη ;

Η πίστη !

Το τραύμα το αγιάτρευτο γίνεται καλά μόνο με την πίστη.

Με το ανομολόγητο πάθος του ανθρώπου .

Το θεϊκό άγγιγμα.

Σαν τρυφερό σκίρτημα .

Ζωγραφιζει στα χειλη το γλυκό χαμόγελο της αγνότητας.

Η ταυτότητα , καθε ταυτοτητα θαπρεπε να έχει μια φωτογραφία απο αυτο το χαμογελο.

Πριν ο νους ανακαλύψει το τραύμα και ποτίσει τις ρίζες του σε αυτό. Πολυ πριν !

Το δηλητήριο εχει πνιξει την ψυχή μας και έχει χάσει το προσωπο μας το χρωμα της καλοσυνης , εχει σβηστει δια παντός το αγνό χαμόγελο της αγάπης.

Το μόνο που μας εχει μεινει είναι η πίστη , πιστευουμε ακραδαντα πως το τραύμα κάποτε θα γιατρευτεί.

Η πίστη και η πανωρια χαρά της λυτρωσης  θα φωτίσει τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Το  αρχαίο τραύμα θα επουλωθεί και επιτέλους τα γήινα δεσμά μας θα θρυμματιστουν.

Τα σώματα μας σαν ουράνια μετέωρα θα σταθουν πανω απο τα συννεφα

Και το χαμένο χαμόγελο θα γυρίσει ξανά , αγνότερο απο ποτέ .

Ας θαυμάσουμε λοιπον αυτο το θαύμα  κι ας αφήσουμε τις αισθήσεις και τις παραισθησεις  να γίνουν ένα.

Ειναι  η ωρα  τωρα !

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<34567891011>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι