Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
607 αναγνώστες
Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015
20:30

Ειμαι μια μικρη τελιτσα στον ουρανο

αδικοχαμενη

Καμωμενη απο πηλο

χαμω πεταμενη απο καιρο.

Σβησμενη αναμνηση σε μαυροπινακα τριμμενο απο  τοννους κιμωλιας.

Σ'εχω βαθια μεσα στην καρδια μου καλα κρυμμενο μυστικο. Τελιτσα με θαυμαστικο. Ειμαι εγω και ειμαι  εδω.

Μη με σβησεις . Ασε με μονο να σε κοιτω.

Ετσι πεταμενη , τσαλακωμενη, σκουριασμενη , πατικωμενη , ασε με μονο να σ' αγαπω.

Πετρωμενη θυμηση , καρφωμενη στον ασβεστωμενο φραχτη του χειμωνα , πανω στο σκασιμο της μπογιας ξεμυτω.

Καρφι στην καρδια, σιδερενιο τελαρο φορεμενο στραβα, στα ματια σπασμενα γυαλια. Μια υποψια μαυρης ατελειας πανω στα κατασπρα φτερα των κύκνων.

Περιστρεφομαι γυρω σου χωρις να νοιαζομαι για τον κοσμο αυτο. Η δικη μου  εντολη ειναι να σε φυλαω  απο το κακο.

Ναμαι και παλι ξεπροβαλω πανω στα ροδινα μαγουλα σου σαν φιλι γλυκο.

Οπως οταν διασχιζω το ασημενιο ποταμι των ματιων σου.

 Ετσι ειμαι εγω ,ενα τελος χωρις καυμο .

Μονο μια και μοναδικη ανασα αγαπης.

Ενα τελευταιο ερωτικο σκίρτημα.

Ενα στρογγυλο βρωμικο ροζ στην ακρη του στηθους σου.

Μια πνιχτη λαμψη στο τελειωμα των χειλιων σου.

Το  μικρο βαρκακι που θαλασσοδερνει  στο  χρυσαφι ωκεανο  των μαλλιων σου.

Ειμαι αυτη εδω χάμω η μικρη τελιτσα  ,μια κουκιδιτσα τόση δα γεματη πηχτο κόκκινο αίμα  

και χτυπάω δυνατα

 για σένα  μοναχα .

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
690 αναγνώστες
Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015
17:23

Σαν τα μαραμένα φύλλα πέφτουν οι σκέψεις κάτω. Ένας ανεμοστρόβιλος από εικόνες και ήχους τις παρέσυρε. Δεν μπορούν να σταθούν στο χαρτί οι λέξεις , το κέλυφος της λογικής δεν μπορεί να τις συγκρατήσει μέσα σε ένα  πλαίσιο.
Μορφές ανθρώπινες παρελαύνουν εμπρός μου και χαμογελούν η μου μουτρωνουν σφίγγοντας με σοβαρότητα τα χείλια τους. Οι σκοτεινές σκιές τους απλώνονται γύρω μου ακόμα και στο φως της ημέρας.
Δεσμεύω τον χώρο και τον χρόνο χωρίς καλά καλά να πολύκαταλαβαίνω τον λόγο.
Κιτρινισμένα φύλλα  οι σκέψεις μου μαζεύτηκαν σε ένα βουνό στην άκρη του δωματιου και άντε τωρα να τις ξεδιαλεξω. Τις αφηνω εκει οπως καθονται και γυρνω αλλου τα ματια μου.,

Και τα σύννεφα σαν άσπρα προβατάκια ξεχύθηκαν στον ουρανό της μίζερης πρωτεύουσας για να βοσκήσουν λίγη τσιμεντένια υγρασια.
Χθες είχανε σκεπάσει όλο τον νότιο Ευβοϊκό ,ομως δεν τολμούσαν να περάσουν μέσα από την αόρατη πύλη που συνδεει νοητα την Πεντέλη με τη Πάρνηθα. Σήμερα τελικως το πήρανε απόφαση και ήρθαν κοπάδια πολλά απο δαυτα για να κουρνιαξουν πανω απο τις γκριζες τσιμινιερες...

Η γλυκιά ζωή με τρελαίνει, μα το φαρμάκι του θανάτου είναι δυσβάσταχτο , απλώνονται γύρω μου οι μαύρες σκιες γεμίζοντας τον νου μου με πονεμένες σκέψεις , ρουφώντας  ό,τι αγαθό απέμεινε απο την ανθρώπινη ψυχή.

Λιώνουν στο χώμα τα σαπισμένα φύλλα  προσφέροντας στον κύκλο ζωής την ζωή τους.


Ειθε να σβηστούν  μεμιάς και  οι μαύρες σκεψεις  της πονεμένης ψυχης, να αναπαυθει στα καταβαθα της γαληνιας λήθης.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
632 αναγνώστες
Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015
18:11

Το πιο συνηθισμενο για ενα ανθρωπο ειναι να πιθηκιζει.

Να μιμειται.

Το φαινομενο αυτο μας τρομαζει.

Δειχνει την πνευματικη γυμνια του  ανθρωπου.

Η μιμηση ειναι η διεξοδος σε ολα τα αλυτα προβληματα της ζωης.

Ξεπερνιουνται με ευκολια ολα τα δυσκολα θεματα τα οποια βασανιζουν το ανθρωπινο μυαλο. 

Μια λυση ετοιμη ειναι η πλεον καταλληλη.

Βεβαιως, για να λειτουργησει ο μιμητισμος πρεπει να υπαρχει και το καταλληλο ειδωλο .

Να μιμηθουμε το ειδωλο , αυτο ξερει τον σωστο τροπο ζωης.

Ομως ενας ανθρωπος δεν ειναι ποτε τελειος, για να γινει ειδωλο καποιος πρεπει να ειναι πολυ καλος σε ενα συγκεκριμενο τομεα, η σε μια δεδομενη ιδεολογια , δηλαδη να ειναι κατ αναγκη τελειος.

Το μικρο παιδι μιμειται τους μεγαλους .

Οι μεγαλοι δεν ειναι τελειοι , ομως για το μικρο παιδι ειναι ακριβως αυτο που χρειαζεται.

Και για τους πολιτες ενος κρατους χρειαζονται τα ειδωλα.

Πολιτικοι , ανθρωποι των γραμματων και των τεχνων , επιχειρηματιες και αλλοι που μπορουν να εμπνευσουν την αμφιταλαντευομενη στασιμοτητα της μαζας χρησιμοποιουνται ως τα πιο καταλληλα ειδωλα.

Ο μιμητισμος ειναι η πλεον διαδεδομενη μεθοδος συλλογικης και μεμονομενης σκεψης. 

Λοιπον , ποιος πιστευει ακομα πως σκεπτεται;

Και ποιος δεν εχει καταλαβει πως απλα μιμειται;

Αχα ! Ναι! Το πιο αστειο ειναι πως ξεχωριζουν τον κακο απο τον καλο μιμητη. Ο καλος εχει αξια , ειναι πιο χρησιμος και επιβραβευεται αναλογως. 

Ο κακος ,… ποιος ασχολειται με αυτον , αυτος ας παει να πνιγει μεσα στην δημοκρατικοτητα των μιμητισμων .

Ο βουρκος της απροκαλυπτης μιμησης πνιγει τις ζωες μας χωρις δισταγμο.

Η μοδα , το κομμα, η φιλοσοφια , η θρησκεια , ολοι ειναι αθεραπευτοι μιμητισμοι.

Ο ανθρωπος , ο συγχρονος ανθρωπος εξακολουθει να ανακυκλωνει το ιδιο προαιωνιο μοτιβο μιμητισμου.

Συνεπως , εαν εισαι χωρις μοτιβο εισαι χωρις ζωη , εννοουμε αυτη την πιθηκισια ζωη της πολιτισμενης ανθρωποτητας. 

Πασιφανως , και δυστυχως για τους ανθρωπους , το μεγαλυτερο επιτευγμα τους  η περιφημη Δημοκρατια ξεκιναει απο την φθηνοτερη τιμη εξαγορας ενος μιμητη και τελειωνει στην ακριβοτερη  την οποια εινα προθυμος να καταβαλει αυτος που κατεχει τα μεσα.

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
626 αναγνώστες
Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015
19:50

Λενε για την Νιρβανα , πως περιεχει ακεραιη την αληθεια , φθανει να μπορεσει καποιος να φτασει σε αυτο το σταδιο και επειτα ανοιγονται διαπλατες οι πορτες του παραδεισου…

Η απολυτη ηρεμια και γαληνη γινεται κτημα του απλου ανθρωπου.

Η νιρβανα μπορει να προυπηρξε της Γης. Μοιαζει σαν να ξεχυθηκε απο τα μακρινα νεφελωματα και επειτα φαινεται πως διασκορπιστηκε σε διαφορα σημεια και του δικου μας γαλαξια.

Υπαρχουν μερη στην Γη τα οποια σφιζουν απο ζωη και αλλα που ειναι εντελως ερημα , πουθενα ομως δεν υπαρχει η τελεια ακινησια και ησυχια. Μια τετοια κατασταση ισως μπορει να υπαρξει στον πυρηνα του ανθρωπινου πνευματος. 

Εαν το πνευμα κατεχει τις δυναμεις οι οποιες μπορουν να απομονωσουν αριστα αυτη την τελεια κατασταση απο τον πολυβουο κοσμο μας ,τοτε η νιρβανα ειναι εφικτη. 

Περισσοτερο πρεπει να μας εντυπωσιαζει η δυναμη του πνευματος, το οποιο μπορει και διαχωριζει κοματια απο ενα καλοδεμενο συνολο και  επειτα αναδιαμορφωνει κατα βουληση τα χαρακτηριστικα και τις ιδιοτητες τους .

Αυτος ο ιδαιτερως κλειστος χωρος , ο πυρηνας του πνευματος  εΙναι αξιοθαυμαστος. Σε συτον τον υπεροχο χωρο συγκεντρωνει ο ανθρωπος  το αποκορυφωμα  των πνευματικων δυνατοτητων του .  

Το αξιοπεριεργο ειναι πως τον συνδυασμο για να ανοιξει τις πορτες του αυτος ο πυρηνας τον γνωριζει μονο το υποσυνειδητο εκτος απο ελαχιστες περιπτωσεις...

Περπατωντας γυρω απο την Ακροπολη επειτα απο αρκετο καιρο ενιωσα ενα ριγος να με διαπερναει. Αυτα τα χωματα ειναι ιερα σκεφτηκα . Στα δεξια μου το Μουσειο της Ακροπολεως και στα αριστερα μου το αρχαιο θεατρο του Διονυσου. 

Πως λαξευτηκε με μια τετοια μαεστρια ο χωρος, ποιες σπανιοτατες συνθηκες συνθετουν αυτο το απολαυστικο πνευματικο φως που κατακλυζει αυτον τον τοπο ; 

Ποση δουλεια και αφοσιωση χρειαζεται για να επιτευχθει η διαμορφωση του πυρηνα ενος ανθρωπου ο οποιος εφτιαξε αυτα που βλεπω γυρω μου …

Οσο κι αν θελω να το αποφυγω , πρεπει να πω την αποψη μου.

Νομιζω λοιπον, πως καθε φορα που αντικρυζουμε μια εξαιρετικα ομορφη πηγη φωτος , δεν δεχομαστε ετσι απλα και αβιαστα το φως μεσα μας. Αλλα , προσπαθουμε να βρεθουμε , ενστικτωδως τις περισσοτερες φορες, στις πλεον καταλληλες θεσεις. Ετσι ωστε ,το φως να προσχωρησει μεσα μας και με αριστο τροπο να συνθεσει τις δομες του πυρηνα . Αυτη η ιδανικη θεση μας βοηθαει να παγιδευσουμε το φως  . Και σιγα -σιγα  γενεα σε γενεα οικοδομειται το κεντρο της πνευματικης μας ζωης. 

Δεν χρειαζεται να αναφερθω στο ιδιαιτερο φως της Ελλαδας για να γινει αντιληπτο αυτο το οποιο γεννησε ολα αυτα τα οποια στολιζουν τον ιερο βραχο ακομη μεχρι και σημερα.

Και δεν πρεπει ωποσδηποτε να πιστεψουμε πως και ολοι οι αλλοι λαοι της Γης μπορουν να νιωσουν αυτο το οποιο ξεπερναει σε τελειοτητα την νιρβανα.

Ο πυρηνας του Ελληνικου Πνευματος θα παραμενει κλειστος  στην αιωνιοτητα.

Ισως μπορει να ξαναδημιουργηθει απο την αρχη, ομως δεν ειναι δυνατον να ψηλαφηθει.

Ενα  νεφελωμα χαρμα οφθαλμων σκεπαζει απο τα αδιακριτα ματια την αληθινη πηγη του φωτος.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
805 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015
19:06

Σταματησα να σου σιγοτραγουδω

σαν να νοιαζομαι μονον για τον εαυτο μου

Εχω εσενα εγω ,ποτέ δεν σε ξεχνω 

εσυ εισαι το δικο μου ξαστερο αερακι

στριφογυριζεις αναλαφρα επανω μου

μεσα στην σκονη ,στις ακρες του δρομου 

 

Ολουθε ερημη γη ,θανατος και καταφρονια

κι εγω γυρευω λιγακι απο την αγκαλια σου

μια ανασα απο βραδυνη δροσια

καρφωμενη  κατασαρκα στα αστραφτερα θαμνακια

μεσα στην στεγνη κι απνοη ερημια

 

Αχ, μεγάλε Θεε της Ηπειρου.

Βορια , τραγουδησε εσύ,  εστω ενα διστιχο

μια νοτα χαρωπη , να μιλα για την δυναμη

το σφριγος , την ζωντανια και το ηθος

της αλυγιστης καρδιας 

 

Τελειωσε αποτομα το τραγουδι 

μεριασε η πυκνη ανταρα , κατεπεσε

αποθεσε τα φωτεινα οπλα της η μερα 

και αποχωριστηκε με σπαραγμο

τις τρανες και λιοχαρες κορφες

 

Πικραμενο αερακι

μην νοιαζεσαι  για μενα 

 

φυγε μακριά 

δεν αξιζω την αγαπη σου

τωρα πια

 

 

 

 

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
16/1Γλυκια Νεφερτιτη
Σύνδεσμοι