Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Αιωνια Θνητη
2050 αναγνώστες
Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2008
12:22

 

Ειχε ντυσει τα γνωστοτερα ονοματα της εποχης του με τα πιο ακριβα και σπανια υφασματα. Το μαγαζι του , αβατο για τον περισσοτερο κοσμο, ανοιγε τις πορτες του ,μονο αφου ειχε προηγηθει ιδιαιτερη συννενοηση. Μεσα εκει, ακομα και οι πιο σκοτεινες γωνιες ειχαν να διηγηθουν την ολολαμπρη  παρουσια τους στον κοσμο της απολυτα υψηλης ραπτικης.

Την ωρα που εμπαινε η ασημενια βελονα του ψαχνοντας για περασμα αναμεσα στο στημονι και στο υφαδι. Ηταν σαν ο θεος Παν να ειχε βγει στο κυνηγητο, ψαχνοντας μεσα στα αιωνοβια δαση την πιο λευκη νυμφη. Η Ιεροτελεστια εφτανε στο αποκορυφωμα της οταν τα επιδεξια δαχτυλα του αγγιζαν το σωμα του πελατη , κατα την διαρκεια της προβας.  Οι περισσοτεροι εκλειναν στην μνημη τους, στο πιο ασφαλες μερος της, την εμπειρια τους αυτη.

Το αγγιγμα του ραφτη, μια απλη κινηση ,επαιρνε τις διαστασεις μιας απομακρης μυστικιστικης ενωσης ,με τον αγνωστο κοσμο των φυσικων φαινομενων. Το δεσιμο των καθημερινων ανθρωπων με την αθανασια.

Ολοι αμεσα αποδεχοντουσαν την εκουσια εξορια τους στην αιωνια θνητη απολαυση του χαδιου του. Το αγγιγμα , την μυηση που δεχοντουσαν ενας ενας οι πελατες του στο υπεροχο υφασματινο υπερπεραν. Μια απολαυση για ελαχιστους και εκλεκτους, της εξουσιας.

Πανω απο την πορτα του ξεχωριζες ενα παλιο αγνωστο ρητο: Γιατι εκεινος στον οποιο χαμογελαει η Αξιοπρεπεια δεν φοβαται κανενα κακο.

Και αυτος ,ο ιδιος ο ραφτης ενα κομψοτεχνημα υφασματινης ραφης ,χαμογελουσε σε ενα αδιαφανο ασπρο φεγγος. Με την ελαχιστη προσπαθεια του , με το παθος και την εμπειρια αιωνων.

Κι ομως αυτο το ιδρυμα φωτος της ευγενικης του ψυχης αλλαζε οψη μετα το κλεισιμο του χρυσοφορου μαγαζιου του. Οταν τα ρολλα εκλειναν ,το χαμογελο εφευγε απο τα χειλη του, και τα δαχτυλα του τρεμανε απο μια αγνωστη αιτια.

Μετα εκλεινε τα φωτα και σιγα σιγα προχωρουσε στο πισω μερος του μαγαζιου οπου ειχε το προσωπικο του καταφυγιο. Με μεγαλη προσμονη σχεδον ετρεχε κοντα στο παραθυρο που εβλεπε στο κηπο. Εκει σταματουσε μπροστα σε ενα ορθοστατη που πανω του καθοτανε ενας ροζ κακατουα. Απλωνε τα χερια του και ακουμπουσε απαλα τα φτερα του παπαγαλου και αμεσως η αγαλλιαση φωτιζε την ψυχη του.

Εκει πισω, ο διασημος ραφτης μεταμορφωνοτανε σε ουρανια πηγη ευλογιας. Απο μια δυναμη αγνωστη , απο ενα αγγιγμα , μια μυστικη παρακληση στην μητερα φυση.

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

07/07 14:04  Goldmine
O καθένας, ασφαλώς έχει τις δικές του πηγές δύναμης. Αν τις αναζητούμε και τις επισκεπτόμαστε αναβαπτιζόμαστε στην αέναη ροή της θεϊκής ενέργειας, διαχέοντας παντού θετική ακτινοβολία.
5* φυσικά, αν και δηλώνω προβληματισμένη για το συμβολισμό του παπαγάλου:-)
07/07 14:11  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Gold, το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι...

07/07 14:34  zyzzx
Gold ,ποσο ροζ ειναι ο χρυσος; Παρ' ολα αυτα εμεις επισκεπτομαστε το μπλογκ σου σαν τον ραφτακο που τρεχει στο πισω δωματιο για να χαιδεψει το απολυτο της αφης. ( Ειμαστε ,και εγω ακομα περισσοτερο απολυτα εξαρτημενοι)

Βαραινουν τους ωμους μας υπερμετρα οι αληθειες.
Και εντελως ανετοιμοι και ακαταλληλοι αποδειχτηκαμε, ακομα και στους αιωνες της μετανοιας μας.
Πολυ ευκολα φανταζεται κανεις τι θα ειχε συμβει αλλοιως.


08/07 08:31  zyzzx
Κυριε Καλοχαιρετα σκεπτομενος τα λογια σας, απαντω με λιγη καθυστερηση.
Το ουσιαστικο οταν ειναι ορατο στο ματι, δεν υπαρχει.
Για την Οικοσφαιρα το ουρανιο τοξο ειναι κατι σπουδαιο.
Για εμας που το αναλυσαμε ειναι κατι απλο.
Μονο που δεν πηραμε ακομα τα διαπιστευτηρια της για τον αληθινο κοσμο.
Ετσι θα παραμεινουμε για παντα στο διαδρομο της ανυποληψιας.
Παντα, με το δοκανο βαθυτερα μπηγμενο στην καρδια μας.
Την παγιδα που μας εστησε η αληθινη ζωη.
Ναι,ναι,ναι αυτη που δεν υπαρχει.
Παγιδευμενοι σε μια αταιριαστη μιμηση της αληθινης ζωης, μοιαζουμε πλεον ευαλωτοι και αβοηθητοι.

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι