Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Γαλαζωπο Νησι
743 αναγνώστες
Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2008
12:13

Οι φωνες σαν φωτιες τρεμοπαιζαν στους λεπριασμενους τοιχους. Αργοσυρτοι αναστεναγμοι απογνωσης, ξεκολλησαν μεσα  απο το ξετυλιγμενο κουβαρι των σκιων. Το ολομαυρο κι' αποκαμωμενο μπουλουκι,  κοντοσταθηκε στο ελαιοφυτο φυδογυρισμα του κακοτραχαλου μονοπατιου, χωρις την ελαχιστη δυναμη να προχωρησει τα τελευταια τυρρανικα μετρα της φυγης. Ελαχιστες δρασκελιες πριν τον βαθυ ισκιο της πελωριας σπηλιας.

Ολοι τους αλμυροι , καραβοτσακισμενοι, σφιχτοδεμενοι με τον θανατο, σκονισμενοι, αδυναμοι, πιεσμενοι απο την σκληρη μοιρα του κυνηγημενου. Προχωρησαν με  επιμελεια στο μυστικο περασμα της σπηλιας. Συρθηκαν ενας ενας μεσα στα σπλαγχνα της και καθησαν  στην απολυτη ησυχια της. Τα μικρα παιδια μονο επρεπε μεινουν σιωπηλα οσο το χωριο θα κρυβοτανε .

Ξυπνησε αξαφνα μεσα στο σκοταδι κι ο μικρος μας φιλος. Αμεσως ,ο πατερας του κλεισε το στομα και του πε  σιγανα πως επρεπε να κρυφτουν μεχρι να φυγουν οι καταραμενοι αντρες του Κοκκινιγενη. Κι ο μικρος ακουσε, καταλαβε μα ζητησε εντονα το κουταβακι του, τον αγαπημενο Παμιτο. Ενα βαρος προσθετο, ανωφελο κι επικινδυνο να κρυφτει μαζι τους. Που ειχε μεινει πισω στο σπιτι τους, κλεισμενο σε ενα παλιο κομοδινο.

Τι σκοταδι μαυρο επεσε εκεινη την στιγμη στην καρδια του μικρου μας φιλου. Και το μονο φως ερχοτανε πια απο την αδαμαστη επιθυμια του να παει και να βρει τον μικρο του Παμιτο. Μα καταλαβε πως επρεπε να το κανει κρυφα απο ολους.

 Γι αυτον που ηξερε την σπηλια καλυτερα απο ολο το χωριο δεν θα ηταν καθολου δυσκολο. Ναναι καλα ο γερακος που ειχε γνωρισει πριν καμποσα χρονια. Αυτος, ο μονιμος κατοικος της σπηλιας γνωριζε ολα τα ανεξερευνητα μερη της. Θυμοτανε καλα τοτε που τον ειχε πρωτοδει να αγναντευει το πελαγος με τα σβηστα του ματια να ζυγιαζουν τα βαθη του οριζοντα. Και τ' ασπρα μακρια μαλλια του να ορθωνονται στις ριπες τ' ανεμου, με σεβασμο. Και πολυ περισσοτερο θυμοτανε τοτε που ειδε το δωματιο του, εκει βαθεια στη σπηλια, με τα βουνα απο χαρτια τσαλακωμενα, σκισμενα και καταγης. Με ενα σωρο απο ανοητες γραμμες και γραμματα που μετα απο πολυ καιρο αρχισε να ψιλοκαταλαβαινει. Αυτον τον υπεροχο ανθρωπο που χαθηκε ξαφνικα επειτα απο τον μεγαλο σεισμο. 

Ναι τον θυμαται πολυ καλα να κοιταει απο το ανοιγμα της θεορατης χαραδρας ενα νησι, ενα παραξενο νησι που πολλες φορες εμοιαζε να πλεει στο πρωινο ατμο της θαλασσας. Και να μουρμουριζει ακαταληπτες φρασεις . Πολλες φορες ομως ξεχωριζε καποιες  οπως: " λακκα δαιμονων", "πιε ατμον" κι αλλα ακαταληπτα μουρμουρητα. Τα οποια ο μικρος μας φιλος, ειχε συνηθισει να τα ακουει μεσα απο την πνοη της σπηλιας σαν μια μουσικη,σαν την πιο γλυκεια μελωδια αυτου του κοσμου. Ο ανθρωπος και η αγρια φυση γινοντουσαν ενα ξαφνικα και το νησι στο βαθος φεγγοβολλουσε ενα γαλαζωπο φως. Και τοτε στο αποκορυφωμα της μελωδικης γραμμης  στεκοντουσαν μικρα συννεφα επανω του σαν αδρανεις γλαροι. Περιμενοντας την προσταγη του για να ελευθερωθουν.

Μια μερα μαλιστα που δεν τον βρηκε εκει εξω . Καθισε ο ιδιος ο μικρος μας φιλος και σιγομουρμουριζε ενα τραγουδακι που το ξερε απο πολυ μικρος, και κοιτουσε τον οριζοντα ,στο ιδιο μερος που πολλες φορες εμφανιζοτανε το γαλαζωπο νησι. Κουραστηκε να κοιταει αλλα δεν εκλεισε τα ματια του οσο κι αν ενοιωθε εξαντλημενος. Και ως απο θαυμα φανηκε το νησι πανω στους ατμους και πανω του χιλιαδες εικονες ξεπηδουσαν απο τα ομορφοτερα μερη του κοσμου. Ειδε κι εθαυμασε τα παραδεισενια καλλη . Ειδε κι αποκοιμηθηκε με το ουρανιο χαμογελο περασμενο σαν χλαμυδα στο διψασμενο στομα.

 
Λιγα λεπτα μετα ειχε βρεθει στο σπιτι του , βρηκε τον φιλο του τον εβαλε μεσα απο τα ρουχα του κι ετρεξε εξω. Μα ξαφνικα εχασε το περπατημα του, ενοιωθε πως πεταει. Κι επειτα ειδε ολοκληρο το αγαπημενο του γαλαζωπο νησι μπροστα του. Τωρα πια ειχε βρεθει επανω του. Περπατουσε μεσα στον παραδεισο των ονειρων του. Μονο ενα σιγανο μουρμουρητο τον ξενιζε που και που , ακαταληπτες φρασεις που εμπλεκαν στα ανεμοδουρια της ψυχης του.

Εκοιμηθη, μην κλαις αλλο Δεσποινα, εκοιμηθη! 

 

 

 

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Οι Θειαδικοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
24/10Η Αιωρηση
13/10Μινι Γαια
Σύνδεσμοι