Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Εκοιμηθη Δεσποινα
1230 αναγνώστες
Σάββατο, 9 Αυγούστου 2008
13:12

Οι εικονες ξεθωριαζαν μεσα στο σκαμπανεβασμα των καπνων.

Ολα μα ολα ηταν παραδομενα στις φλογες μιας αθλιας ικανοποιησης. 

Το ερμητικα κλεισμενο θηριο ειχε ελευθερωθει απο τον ωκεανο των δαιμονων και γυρνουσε ελευθερο στη στερια . Διψασμενο για ανθρωπινες ζωες μουγκριζε αχορταγο, μεσα στο ερημο χωριο. Ζουσε απο τον θανατο και μονο γι αυτον. Το τριδυμο θεριο φυλαγε ολο το δηλητηριο του για τις ανθρωπινες ζωες. Μονο που δεν εβρισκε ουτε μια για να πλεξει το στεφανι του.

Κι οταν φανηκε μπροστα του ο μικρος μας φιλος τον δαγκωσε γοργοτερα κι απο την αστραπη ,και εχυσε το βρωμερο του δηλητηριο εκει μεσα στο μικρο του σωμα.

Κερωσε στην απολυτη ωχρα του θανατου ο μικρος μας φιλος.

Στην ασκουμενη ειρωνεια της ζωης, εδωσε το δικο του χτυπημα,μονος με τις μικρες του δυναμεις.

Ειχε το ομορφοτερο χαμογελο της ζωης ζωγραφισμενο πανω στα ξερα του χειλη.

 

Αφου η ιδια του η μαννα  οταν τον βρηκε νομιζε πως ηταν ακομα ζωντανος. Ενοιωθε μαλιστα την ανασα του , το στηθος του να κινειται αργα. Ναι εκει ακριβως που ειχε κρυψει τον μικρο του Παμιτο.

Και εκλαιγε λεγοντας του για ωρες τα πιο αγαπημενα του παραμυθια. Για να τον κρατησει ξυπνιο ,μεχρι να ερθουν και οι αλλοι να την βοηθησουν.

Μετα απο καμποσες ωρες μεσα απο το σκοταδι ξεπεταχτηκαν οι αγριεμενοι  ισκιοι των   φοβων της, και της τραβουσαν το παιδι  απο τα χερια. Ομως αυτη τους εδιωχνε ολους με τις φωνες της και την δυναμη των χεριων της.Με μια δυναμη πρωτογνωρη που δεν ειχε ξανανοιωσει .

Μεχρι που ,μετα απο αρκετη μαχη. Ενα γαληνιο ασπρο προσωπο ηρθε και  την κοιταξε καταματα .

Ηταν ο ιδιος ο γερος του βουνου, ο καλυτερος φιλος του παιδιου της, αυτος που για χρονια πολλα ολοι γνωριζανε σαν το πιο σημαντικο προσωπο του νησιου και ολης της χωρας. Και μετα χαθηκε μεσα στο βουνο μεχρι που τον ανακαλυψε ο μικρος της γιος. Και την εβαλε να υποσχεθει πως δεν θα ελεγε το μυστικο του σε κανεναν αλλο. 

Ναι αυτος εσκυψε σιγα. Με ευλαβεια γονατισε , απλωσε τα χερια του και εβγαλε τον μικρο Παμιτο μεσα απο τα ματωμενα ρουχα του μικρου.

Και επειτα οταν ειδε την μητερα του να αντιλαμβανεται τι ενοιωθε ζωντανο πανω στο γιο της τοση ωρα.Της ειπε με αγαπη.

Εκοιμηθη, Δεσποινα εκοιμηθη.

Και επειτα σηκωθηκε και εφυγε. Ολο το χωριο ανοιξε δρομο για να περασει αυτος ο παραξηγημενος σοφος, με σεβασμο.

Δεν ειχε μετανοιωσει που ειχε φυγει απο την κρυφη του σπηλια. Μιας και με το δικο του εξυπνο σχεδιο ειχε σωθει ολοκληρο χωριο.

Ειχε φυγει μονο και μονο για να σωθει ο μικρος του φιλος.

Η ειρωνικη διαθεση της μοιρας ομως ειχε αλλα σχεδια...

Κι αυτος ανηφορισε τον μαγεμενο δρομο του προς το νεο καταφυγιο. Απο οπου θα εβλεπε για μια ακομα φορα, το νησι υπ' ατμον του λακκου των δαιμονων. Και τον μικρο του φιλο να γυρναει επανω χαμογελαστος , στον πιο γλυκο παραδεισο τ' ονειρου.

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

10/08 11:44  Κλεάνθης
Καλημέρα zyzzx!

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι