Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Γαλαζολαμπος Αλαφροδιαβαινει
1159 αναγνώστες
Τρίτη, 12 Αυγούστου 2008
11:13

Εκατομμυρια χρονια εχασκαν στο απυθμενο ανοιγμα της. Παντα απροσιτη απο τα πρωτογονα ενστικτα ,που με επιμελεια κρυβει η πολιτισμενη κατασταση του ανθρωπου.

Μονο που αυτος ειχε ενα προνομιο. Με μια μονο δρασκελια στον χωρο βρισκοτανε πισω στον χρονο. Ζουσε σαν ενας πιθηκανθρωπος των σπηλαιων. Κι ας ηταν ο πιο σοφος της εποχης του . 

Απο εδω και περα δεν θα ηταν μονος του θα ειχε μια αλλη ζωη να τον συντροφευει. Το μικρο σκυλακι , που σταθηκε εντελως ακινητο για περιπου μια μερα, και επειτα σηκωθηκε παιχνιδιαρικα ,σαν να μην συμβαινει τιποτα.

Για πολυ καιρο περπατουσαν παντα μαζι στο βουνο ,και πολλες φορες το παρατηρουσε αθελητα. Μα καποια φορα σταματησε να ειναι βυθισμενος στις σκεψεις του και μελετησε τις κινησεις του Παμιτο. Καθε φορα που εστριβε δεξια η αριστερα. Απλες κινησεις βεβαια, τιποτα το σπουδαιο. Αυτος ομως σε αυτες τις κινησεις ξεχωριζε μια μοναδικη πολυπλοκοτητα , ενα απολυτο ειδικο βαρος . Ολες οι ευφυεις σκεψεις του μαζεμενες ,αξιζαν και δεν αξιζαν ,μπροστα στην ιδανικη κινησιολογια του Παμιτο.

Οι κινησεις του ακολουθουσαν την σκεψη σαν πιστος σκυλος, ενω οι κινησεις του Παμιτο ακολουθουσαν την σοφια του Θεου.

Εκει, στο ψηλοτερο μερος του νησιου καθοτανε ξανα και ξανα αγναντευοντας τα βαθη τ' ουρανου. Μα το μυστηριακο νησι δεν φαινοτανε πια, το εδιωχνε παντα ο μικρος του φιλος με τις ζαβολιες του. Και εκεινος χαρουμενος ,χωρις να τον μαλωσει, πληρης απο ικανοποιηση, τον επερνε σφιχτα στην αγκαλια του και του σιγοτραγουδουσε ,το ομορφο παιδικο τραγουδακι ,του αξεχαστου μικρου του φιλου.

Αυτη η ειδυλλιακη εικονα , η μοναδικη ερωτικη σχεση, του ανθρωπου με την φυση ,τον ειχε καθυποβαλλει στην γλυκια μαρτυρια της ζωης

Πληρης ημερων, δοκιμασε με ολη του την ψυχη την αληθινη αγαπη του κοσμου αυτου. Εκει κοντα στο τελος της ζωης του, η ζωη του ειχε φυλαξει το καλυτερο δωρο της. Γι αυτον τον μεγαλο ταξιδευτη του πνευματος.

Γαλαζια λαμπει τωρα πια ,και εκει πανω στου βουνου τις φτερουγες σκαρφαλωνει. Για τα απροσιτα υψη.

Γαλαζολαμπος αλαφροδιαβαινει , πανω απο τις κορυφες, στην ακτη του νησιου . Στο αγαπημενο του γαλαζωπο νησι, εκει που βρηκε ειρηνικο καταφυγιο κι ο μικρος του φιλος.

Με συντροφια το γοερο κλαμα του μικρου Παμιτο, προχωραει σ' αυτο το ξεχωριστο χρονο, οπου μονο οι ευγνωμονες ψυχες μενουν. Για αυτο το μοναδικο χωρο που μονο οι ησυχες ζωες διαρκουν.

Μα αυτο δεν προσφερει ανακουφιση καμια στο μικρο σκυλακι ,που κλαιει απαρηγορητο πανω στο ασπρο σωμα του ουρανιου φιλου του. Με πονο ξεβαθης  ζωης.

Ζωη και θανατος ,μαζι χορευουν στον γλυκο σκοπο της ολοδικης τους ερωτικης σχεσης. Κι ο μικρος Παμιτο,ο  οδηγος μας στον αγνωστο κοσμο που ξεχειλιζει απο τα πιο ομορφα συναισθηματα, δεν καταλαβαινει αλλα ζει , εκει για παντα στην γη. Την γλυκεια μαννα γη.

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι