Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Παλμικο Πηλο
1289 αναγνώστες
Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008
22:24

Περιεργη η φυση ε!

Μα και εμεις σαν ειδος ειμαστε ακομα πιο ιδιοτροποι, και αυτα που κανουμε καθημερινα ειναι πολυ πιο παραδοξα και αφυσικα. Να κρυφτουμε, πολυ ευκολα μπορουμε, και να το αποσιωπησουμε. Αλλα δεν θα καταφερουμε να το κρατησουμε αφανες απο τα ματια οποιουδηποτε απλου παρατηρητη.

Το γυροτονικο τραστ, εγκατεστημενο οπως ειναι. Τρεχει ελευθερο στους υπογειους συρμους του μεταφυσικου μετρο της ζωης μας. Το γυροτονικο καρτελ, με διαρκεια αμετρητων αιωνων, επικρατει και σημερα ακομα πιο ισχυρο.

Απο τοτε που οι πρωτοι σοφοι ανακαλυψαν τον τροπο να επιταχυνουν την καθημερινοτητα μας. Παιζοντας σε φρενηρη ρυθμο, το ζαλιστικο γυρω-γυρω ολοι παιχνιδι. Με τις δικες τους ευφυεις  ταχυτητες.

Απο οτι φαινεται, κατ αρχας αποδεχτηκαν την δεδομενη κυκλικη κινηση της γης. Και με τα αλλεπαληλα πειραματα καταφεραν να εξομειωσουν αυτη την κινηση. Μονο που η δικη τους ματαιοδοξια τους ωθησε να προσθεσουν σε αυτη την κινηση μια ολοενα πρωτοτυπη και αυξανομενη επιταχυνση. Αυτο βεβαια τους χαριζει και την ικανοποιηση της διαφορετικοτητας. Εισαγοντας τελικα στοιχεια μη μετατρεψιμα στον πραγματικο μας κοσμο. Καταστασεις που δεν μπορουν να ακολουθησουν την κυκλικοτητα της γης.

Αυτη η πλαστη πραγματικοτητα ειναι και η ζωη μας. Εμεις πιστευουμε ακραδαντα σε αυτο το (γυροτονικο καρτελ η τραστ) και παραγουμε τα καταλληλα συστατικα που χρειαζεται για να δυναμωσει. Παραβιαζοντας τον βιορυθμο της γης και της πραγματικης  ζωης.

Ταυτοχρονα ταξιδευουμε με τις ηλεκτρισμενες ενορασεις μας σε κοσμους μυστηριακα μαγικους.

Και εαν παρατηρησουμε λιγο, θα δουμε πως στην εποχη μας αυτη η επιταχυνση αυξανεται ακομα πιο γρηγορα. Και μεταβαλλεται αλλαζοντας τον απολυτο ρυθμο της ζωης μας.

Ομως αυτο δεν ειναι κατι που μας τρομαζει αμεσα. Μιας και ο ανθρωπος οταν θελει να πετυχει τον στοχο του ξεπερναει σε απονια και βαρβαροτητα ακομα και το πιο αγριο θηριο. Ακομα  και την πιο βιαιη θυελλα.

Δηλαδη, εμεις θελοντας να αναπαραγουμε τους σχεδιασμους της φυσης και να βαλουμε την δικια μας προσωπικη σφραγιδα σ' αυτους. Ξεχναμε συνεχως τους απολυτους νομους της αγαπης της.  Επισης μετατρεπουμε τοσο πολυ την ταυτοτητα των δημιουργηματων μας. Μονο και μονο για να διαφερουμε και για να δειχνουμε εμφανως πως καμια σχεση δεν υπαρχει αναμεσα σ αυτα και τους δεδομενους, απλους μα απολυτους σχεδιασμους της φυσης. Αυτα τα σχεδια που προσφερουν την ιδια την ζωη, εμεις αποφευγουμε με παθος.

 

Παρερμηνευοντας αυτο το παναρχαιο, κυκλικο τρικ της φυσης. Η οποια εχει διαλεξει στις στενες σχεσεις με εμας, την γνωστη μας βασικα κυκλικη της εμφανιση.

Μπορει και να παρει κοροιδευτικες διαστασεις αυτο, απο τον τροπο που αναλυει ο καθε ανθρωπος τον γυρω του κοσμου.

Τουναντιον η φυση με την απολυτη γνωση της μας περιορισε σε αυτο τον πλαστο μα ιδανικο κυκλικο κοσμο, γιατι προνοησε για τις δικες μας αναγκες. Η κατανοηση λοιπον της δικιας της προνοησης ειναι αυτο που μπορει να δωσει την δυναμη στην ζωη μας.

Αν καταλαβουμε πως ο χρονος για την φυση δεν υπαρχει. Γιατι αυτη μπορει να δει την αρχη και το τελος την ιδια στιγμη. Θα κατανοησουμε την δυνατοτητα της να προνοει για εμας.

Εαν εμεις αντιληφθουμε πως η ιστορια μας για την φυση δεν περιεχει καθολου χρονο. Θα καταλαβουμε ακομα πιο ευκολα πως η προνοια της μας περιοριζει στο συγκεκριμενο χωρο της οικοσφαιρας και τον ιδανικο της για εμας χρονο της.

Εκει μεσα μας τοποθετησε και μονο εκει μπορουμε να ζησουμε. Και περα απο εκει δεν εχει προνοησει.

Τι κανουμε σ αυτη την περιπτωση εμεις.

Απλα ξεφευγουμε απο τον μοναδικο χωρο και χρονο που μας αφορα. Ψαχνοντας για εναν υπερβατικο κοσμο που με οδηγο τα λαθη των παλαιο-νεο σοφων δειχνει ολο και περισσοτερο πραγματικος.

Μαλιστα μοιαζει να εχουμε ανεβει σε ενα υπερβατικο μετρο ολοι μαζι. Απο οπου μερικες φορες ριχνουμε κλεφτες ματιες εξω στον κλασσικο και βαρετο, κυκλικο περιβαλλον μας. Και αυτοματα στραβωνουμε τα μουτρα μας απο ενστικτωδη  απεχθεια. Επειτα καθομαστε λιγο πιο βολικα και συνεχιζουμε να τροφοδοτουμε τις παλαιο-νεο μηχανες του γυροτονικου καρτελ με στωικοτητα.

Αναγνωριζοντας πια σαν βαρετο τον κυκλικο κοσμο μας. Την φυση που μας περιβαλλει την αντικαθιστουμε με τον σουρρεαλιστικο κονφορμισμο μας. Γιατι ας μην ξεχναμε πως ολα πανε καλυτερα οταν το ζητουμενο ιδεατο ειναι για παντα το αντιθετο της αθλιας ζωης μας. Το ιδανικο κοσμο μιας ζωης γεματης χαλαροτητα και απειρων αγαθων!

Αυτο ομως που ζει εδω πανω στην γη. Θα εχει παντοτε μια κινηση και μια μορφη. Οσον αναφορα στην διαρκεια της ζωης της οικοσφαιρας.

Και εμεις θα ζουμε παντα τις καλυτερες γηινες περιστροφες μας μεσα σ αυτον τον  παλμικο πηλο του παγιδευμενου χρονου. Ναι ακομα και ο χρονος που αναγνωριζουμε ειναι παγιδευμενος στην κυκλικοτητα της κινησης της. Υπαρχει για εμας και μονο.

Ειμαστε δημιουργηματα αναποσπαστα, ακροδεκτες και πυρηνες της εκστατικης δυναμης της.

Η δυναμη της οικοσφαιρας η οποια συγκρατει το ενιαιο συνολο απο τα πιο απλα φαινομενικα υλικα.

Εαν λοιπον οι πειραματισμοι μας, για χαριν πρωτοτυπιας . Θελησουν να αλλαξουν ριζικα τον πραγματικο μας κοσμο, κατευθυνομενες προς καποιο αλλο υπερβατικο. Τοτε το μονο που θα πετυχουμε ειναι να πιστοποιησουμε και στους εαυτους μας την απολυτη και μοναδικη αδυναμια του χαρακτηρα μας.

Κατι που ειναι δεδομενο για την οικοσφαιρα και την υπερτατη δυναμη της . Για τις απολυτες αρχες της που πηγαζουν και μας περιβαλλουν γυρω μας. Αυτες που μας δοξολογουν καθημερινα.

Ας κανει και ο ανθρωπος το ιδιο λοιπον. Οταν επιτελους καταλαβει πως κατοικει μεσα και επανω στον ιεροτερο ναο της αγαπης.

Και επιπλεον πρεπει να καταλαβουμε πως ο αλλος κοσμος, αυτος ο ολοσδιολου διαφορετικος. Που οντας αγνωστος και μυστηριακος. Θεοποιειται μερικως απο εμας. Αυτος ο κοσμος λοιπον.

Υπαρχει!

Αλλα δεν θα τον δουμε ουτε με τα γηινα ματια μας. Ουτε θα τον συναντησουμε με τον θανατο μας. Και ακομα περισσοτερο δεν προκειται να τον αντικρυσουμε με τα κατασκευασμενα και αυτοματοποιημενα ματια των μηχανων μας.

Αλλα θα τον βλεπουμε παντα με τα τυφλα ματια της ψυχης μας.

 

Και εντελει ας φτιαξει ο ανθρωπος μετρημενες τις κατασκευες του και ας ζησει την ζωη του ! Ομως ας εχει τις ριζες του βαθεια βουτηγμενες στην υπερτατη δυναμη της οικοσφαιρας. και τα κλαδια του να αναπνεουν την μοναδικη της δοξα.

Σ' αυτο το θησαυροφυλακιο ζουμε που οι περισσοτεροι ουτε καν αναγνωριζουν . Θελοντας σωνει και καλα να ζησουν στην αλλη την απατηλη υπερβατικοτητα  του συνεχως επιταχυνομενου γυροτονικου καρτελ.

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

13/10 22:41  Goldmine
Καλώστηνε με τις ενορατικές της παρεμβάσεις να φροντίζει για την ισορροπία της μπλογκογειτονιάς μας που περί των οικονομικών τυρβάζει...
13/10 22:53  zyzzx
Γεια σου Γκολντ!
Με χαμογελο!
14/10 08:19  Κλεάνθης
Χαίρε zyzzx με τα ωραία σου! :)
14/10 15:24  zyzzx
Η ζωη στο οχι και τοσο ακεραιο συμπαν, εχει και θα εχει παντοτε κυκλικη μορφολογια και κινηση.
Με ελασσονες εξαρσεις, τις ελευθερα μεταβαλλομενες,και παντοτε ισσοροπημενες συμμετρικες αναλογιες της.
Τις παραλλαγες κυκλικων μορφων και σχεδιασμων.
Οι οποιες πλαθονται αεναα στις γηινες περιστροφες. Απο τον παλμικο πηλο του παγιδευμενου μεσα στο κυκλικο συμπαν χρονου.

Κλεανθη, ειπα ας κανω μια καλυτερη προσπαθεια.
Για το χαμογελο!

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι