Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Οδος Ονειρων
1226 αναγνώστες
Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008
16:22

Καθε βημα ομολογει την παρουσια της. Τα σκορπισμενα συννεφα μετριαζουν το φορτίο το σταχτι οριζοντα.

Στης χαρουμενης πετρας επανω τα φτερα , αδολη ψυχη εκει ψηλα ολοενα και ψηλότερα πετας.

Μετρανε ολες το ιδιο οπως και καθε μια ξεχωριστα ,οι θαυμασιες ,θεσπεσιες , σεμνες και παναγαθες μορφες της  παραδοσης.

 Σαν να είναι  ενας μικρος ατίμητο θησαυρος ξεχασμένος  ,μια πηγή  άφθαρτης ομορφιάς  .Μια  υπερτατη ευτυχια και ευφροσυνη μονο για μας.

Καθε μισος και αγαπη ανταμωνουν  εδω στο μικρο στενο και παρασυρονται μακρια πολυ μακρια χωρίς να γυρνούν ξανά.

Ολοι ρωτουν και ρωτουν τους περαστικους κι αυτοι με τα τεραστια ποδηλατα τους χαμογελουν και φευγουν στην αλλη ακρη του δρομου χάνονται στο αδιεξοδο.

Και εντελει πετρωνουν τα μιση παγωνουν οι κακες στιγμες  οριστικά και αμετακλητα μεσα  στην τοση πολυ αγνη χαρα. 

Ενωνονται οι εχθροί  μετανιωμένοι  σε μια   αγαπης ανεπαναληπτη ομορφια.

Για να σηκωθουν τα ονειρα ψηλα στον ουρανο της  αληθειας.

Η απαλοτητα των ψυχών.

Ποση χαρα και ευτυχια σε αυτο το μοναδικο στενακι, σε αυτο το αδιεξοδο. Με φιλντισι είναι  ντυμενα  τα  περιγραμματα  των  χρωματιστων ονειρων.

Για παντα ξεχασμενα απο την μηχανικη  οντοτητα του χωρου και την ανισότητα  του χρονου.

Καθε μικρη σου πετρα μικρο μου στενο ειναι ενα κομματι φως απο την ψυχη μου.

Ενα πετραδακι απο την αταφη παραδοση , την απεραντωσυνη την  γλυκυτητα της ανθρωπιας.

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

20/10 23:13  evie
5*
όλοι προσπερνούμε βιαστικά τα μονοπατάκια των μικροχαρών που μας χαρίζει απλόχερα η ζωή! Αυτές τις βλέπουν μόνο τα μικρά παιδιά, στην πορεία καθώς ψηλώνουμε απλώνουμε τα χέρια στο απιαστο όνειρο ενός άχαρου μονομερή πλουτισμού.
Ευτυχισμένοι όσοι κοντοστέκονται για να τις χαρούν.
21/10 08:01  zyzzx
Η οδος ονειρων Evie ειναι ενα αδιεξοδο, προσπερνουν οι ανθρωποι με τα αμαξια σε γρηγορους ρυθμους, με τους ανθρωπους μεσα στιβαγμενους ανακατα και στριμωγμενους ανανφανδον.
Και επειτα περνανε οι ποδηλατες με τα πελωρια ποδηλατα, χαμογελανε προς το μερος της και κανουν ορθοπεταλιες στην αντιπερα πλαγια.

Αργα αργα πεφτει και η νυχτα με το κοκκινο φεγγαρι καρφωμενο στον μωβ ουρανο, λαχταριστο σαν πρωτα.
Και οταν ολα ησυχαζουν και η θαλασσα αναπαυεται, μυρια αστρα ξεχυνονται στα γαλακτερα μονοπατια τ' ουρανου.

Με μια χαρουμενη κομπανια να σκαρωνει παιχνιδια στα τυφλα, μεχρι το πρωτο φως, κοιμαται στην οδο των ονειρων, κατω απο το πελωριο ουρανιο πευκο, η αγνη μοναξια.


Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι