Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Μεγαλο Εργο
1171 αναγνώστες
Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008
14:21

 

 

Κλεισανε τους  δρομους απροειδοποιητα, και επρεπε να τρεξω. Θα προλαβαινα το κλεισιμο της αγορας αραγε; Και εαν εφτανα θα επρεπε να ανεβω στο μικρο φεγγιτη. Απο εκει φαινοτανε ολο αυτο το μπουλουκι να πηγαινοερχεται φουριοζικα στο ανηλιο χωρο. Ολοι εκει μεσα ειχαν το ιδιο χαμογελο, πετρωμενο πανω στο αζαρωτο προσωπο τους. Σαν να ειχαν βγει ολοι απο ενα καλουπι.

Κολλημενοι ολοι πανω σε μια οθονη, προσπερνουσαν χωρις να χαιρετανε ο ενας τον αλλο. Αξαφνα, τα βαρεια συννεφα τραβηχτηκαν στην ακρη, τωρα εβλεπα ακομα καλυτερα. Μεσα εκει στο  κτιριο η ζωη ειχε παραδοθει σε ασχημες συνδιαλλαγες με ευτραφεις αποδοχες. Μα εμενα τι με νοιαζει. Εγω ειμαι απ' εξω ,οσο καιρο θυμαμαι τον εαυτο μου θα μπορουσα να πω πως θαυμαζω τους αταραχους εργατες του Μεγαλου εργου. Ναι εκει μεσα κατι μεγαλο και σπουδαιο γινοτανε τοσο καιρο. Αλλοιως δεν εξηγειται που καθε τοσο και λιγακι πετουσαν στα απορριματα τους πληθος απο τα κηρωμενα προσωπα.

Τα γελαστα και αταραχα, σχεδον αχρηστα και παγωμενα προσωπεια των εργατων, εγω τα μαζευα με μεγαλη επιμονη και προσοχη.

Τι να αντιπροσωπευουν για μενα αυτα τα χωρις αξια αντικειμενα. Αναρωτηθηκα. Ποιος ξερει, ισως την μακαριοτητα που μου ελειπε. Μιας και εγω δεν ειχα καταφερει να γινω αλλος ενας απο αυτους τους χαμογελαστους ανθρωπους.

Παντα με ετρωγε το σαρακι της αβεβαιοτητας. και ενοιωθα πηγμενο το χαμογελο μου, να βγαινει δειλα.

Ετσι σκυφτος εμεινα αρκετη ωρα χαζευοντας το πολυβουο μελισσι. μεχρι που εφτασε η ωρα και ολοι αρχισανε να φευγουν. Εκει ακριβως εξω απο την εξωπορτα θα εβρισκα και παλι τα αγαπημενα μου προσωπεια πεταμενα καταχαμα. Επρεπε να προλαβω πριν τα μαζεψουν οι σκουπιδιαρες.

Κλεισανε οι μηχανες , ηρθε η ωρα μου λοιπον.

Μα τι να δω. Αυτη την φορα οι μασκες ηταν σπασμενες, σχισμενες, δαγκωμενες, καμμενες, καρφωμενες λειωμενες... Κυριε ελεησον!

Τι ειναι αυτο το χαλι, ανατριχιασα , μου κοπηκαν τα γονατα κι αρχισα να κλαιω μ' αναφυλλητα.

Παει η επιουσια μακαριοτητα μου χαθηκε. Τι κι αν η λογικη αλλα μου ελεγε. Για μενα ολα ειχαν τελειωσει. Γιατι ειχα αποκτησει τετοια εξαρτηση. Ενα τοσο γερο δεσιμο. Που δεν αντεχα ουτε στην ιδεα αυτης της απωλειας.

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

23/10 20:09  Goldmine
Μεστό νοημάτων και μηνυμάτων και πάλι το όμορφο κείμενο, όπως και το προηγούμενο.

Το βιδεάκιον μία κάποια έξαψη την εντείνει τις ήσυχες αυτές βραδυνές ώρες:-)

Καλησπέρα φιλτάτη!5* .
23/10 20:26  periscopio
Χαίρετε,
Μου άρεσε πολύ!
5*
Το video δεν μπορώ να το δώ...
23/10 20:39  zyzzx
Γκολντ ακου ενα τργουδακι...

"Ήθελε ο Θεός, με τη δύναμή του
να ενώσει τέσσερις ακτίνες ήλιου
και να φτιάξει με αυτές μια γυναίκα.
Και όταν έγινε το θέλημά του
σε ένα κήπο της Ισπανίας γεννήθηκα,
όπως το λουλούδι στην τριανταφυλλιά.
Γη φημισμένη της αγάπης μου,
γη από άρωμα και πάθος, Ισπανία,
σε όλα τα λουλούδια στα πόδια σου
μια καρδιά αναστενάζει
αλίμονο, η λύπη μου επικίνδυνη
γιατί απομακρύνομαι, Ισπανία, από σένα
γιατί με παίρνουν από την τριανταφυλλιά μου"

''paso domple''
(Χορός που χορεύεται με βροχή ή φεγγάρι αγκαλιά με το ταίρι σου)
23/10 20:43  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Δεν τολμώ να σχολιασώ στη γυναικεία συντροφιά σας, παρίσταμαι σιωπηλός εκμεταλλευόμενος τα "συμφραζόμενα".
23/10 21:01  zyzzx
Περισκοπιο σ' ευχαριστω πολυ για τα καλα λογια.
23/10 21:05  Goldmine
Τρυφερό τραγούδι, από γυναίκες - τριαντάφυλλα

στον Τριαντάφυλλο!
23/10 21:11  zyzzx
Δρ Τ. ,μπορω να πω, πως νοιωθω την αληθεια των λεξεων σαν μια αγνωστη χωρα, ανεξερευνητη, γεματη μυστηριο.
Ακομα και την βαθυτατη σημασια της σιγης.




Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι