Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ανεμομαζωματα Διαβολοσκορπισματα!
1060 αναγνώστες
Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008
12:49

 

Με κοιταξε με ενα φιλικο χαμογελο. Οι αερατοι τροποι της ευχαριστης παρουσιας με ηρεμησαν.

Α μαλλον δεν συμβαινει τιποτα σκεφτηκα.

 Κατω απο την σκονη που σηκωσε η καταρευση της πλαγιας , σιγα-σιγα προχωρησε αδιαταρακτα.

Ειναι η καταλληλη ωρα μου ειπε καθως εφευγε. Ειναι η πιο καλυτερη στιγμη. Τωρα ερχονται τα μεγαλα, ειναι απιθανα ,ελα κι εσυ!

Μα εγω τι να απαντησω, το ειχα παρει αποφαση εδω και καιρο. Ειχα ριζωσει σαν ενα βαρυθυμο ραπανακι στην τρυπα μου και απλα αγναντευα τα ξεμαλλιασμενα κυματα.

Πατησε γερα πανω στο τετραγωνο βραχο και πηδηξε μεσα στους αφρους.

Τι υπεροχη αισθηση σκεφτηκα, θελω και εγω να νιωσω την υπεροχη οργη του Θεου. Εγω το μικρο οργανιδιο να νιωσω στις χορδες της ψυχης μου αυτη την απολυτη αισθηση.

Ειδαλλως τι θα ειμαι ;

Χωρις την οργιαστικη γενεση ,το κυματωδες πελαγος πεθαινει. Tο ιδιο και εγω!

Περασε μεσα μου η τρελλα αλμυρη  ανασα της .

 Και εγω εκει μπροστα στα βραχια μεταμορφωθηκα σε ενα ιδανικα  θωρακισμενο πρωτοζωο. Ετοιμο να αντεπεξελθει σε ολους τους συμφυρμους της φυσης.

Δεν υπηρχε ιχνος φοβου μεσα μου πια. Για αυτο τον λογο ηρθα να ζησω στην γη!

Την συμπυκνωση των κυματων ετρεξα να προλαβω και βουτηξα, στο βαθεμα της υπερβολης , πολυ πιο κατω απο τον ενδιαμεσο πανζουρλισμο. Το βαθυ μπλε και η απολυτη ησυχια με προωθησαν προωρα στην επιφανεια, μεσα στην λυσσαλεα συχνοτητα της  .

Ναι, τωρα ενιωθα και παλι την ζωη να κυλαει μεσα μου. Στην καθιερωμενη θεση της.

Εκει μεσα στο απροσδιοριστο ειναι μου.

 

 

 

Μα γυρνωντας πισω στους φορτισμενους παραδρομους της συνοικιας μου, απορησα με το βεβιασμενο ρυθμο του πληθος. Ησυχια εγω, και ολοι γυρω σε εναν τοσο ξεφρενο ρυθμο! Ενοιωθα ενα πανηγυρι επικων διαστασεων να εξελισσεται γυρω μου. Στο οποιο εγω δεν ειχα θεση,

Η ωχροτητα των μορφων ειχε δωσει την θεση της στην ζαβλακωμενη εξαψη .Πολλες φορες νομιζα πως ολα αυτα ειναι καποια δικη μου παρανοηση, και αναρωτιομουνα αν περισσεψει λιγο και για μενα, απο ολη αυτη την ξεφρενη ενεργεια.

Δεν ειχα ομως το κουραγιο να ακολουθησω ολο αυτο το παραζαλισμενο μπουλουκι και ξαποστασα απογοητευμενος.

Δεν ειχα θεση εδω. Περασα μεσα στον οικο μου, εκλεισα τα πατζουρια και ανοιξα τις οθονες.

Σαν να λεμε οπλισα. Και καθισαν στην βαθεια πολυθρονα.

Εκει στην οθονη ολα ειχαν την ιδια αποχρωση, μα και λιγο σκουροτερα φαινοντουσαν. Πραγματικα δραματα απο την αλλη ακρη του ωκεανου. Τοσο εντονοι καυμοι καθρεφτιζοντουσαν στα προσωπα. Ολοσδιολου αυθεντικες εκφρασεις, κατι πρωτογνωρο για τον αυτοματοποιημενο κοσμο μας. Τον ηλιθιωδως διασταυρωμενο με τα ηγετικα ρομποτ.

Ηταν ενα δωρο θεου προς εμας τους αμοιρους και ρηχους . Τους επιδαπεδιους ανελκυστηρες των εφαρμοστων ,ρομποτικων συνεπαγωγων .

Ενα δωρο θεου για εμας τους αμοιρους των επιλογων.

Ετσι εγινε και ενοιωσα και εγω ενα με την μαζα, με τον οχλο. Μιλωντας με τον εαυτο μου ειπα.

Τι σε μελλει ας ειναι κι ετσι, αφου η πυξιδα της καρδιας μου δειχνει το ΝΑΙ! ΝΑΙ! ΝΑΙ! ΝΑΙ!

Ας ειναι η ζωη μου η γλυκεια απλα και μονο ανεμομαζωματα- διαβολοσκορπισματα! 

Αφου η καρδια μου εκει περα κτυπα, δεν ρωτω τιποτα πια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι