Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ουρανιο Σωμα
1129 αναγνώστες
Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008
10:06

 

ανατριχιαστικα αφαιρετικος

διαρκης ηλεκτρικος σπινθηρας

λυχνιας βολταικου τοξου

αναμετρα την καμπυλη των ματιων

την υπερμετρη φθορα των τυπωμενων ματοφυλλων

 

Ουρανιο σωμα σε διαρκη κυκλικη κινηση, με την αμεταβλητη τροχια σου ακολουθεις το φτιαγμενο αρμονικα, σε τετελεσμενα τοξα, αρχαικο χρονο.

Η πιο απαλη σου χροια ερχεται απο εκει μακρια, απο το πιο απειρο σημειο του διαστηματος. Απληστα εξευγενισμενη απο τον δυναστη ηλιο.

Ειναι  δυνατον να δεχτει ολη την ατελειωτη αγαπη του σκοτεινου χαους;

Ανοιξε τις σφαιρικες σου πυλες ω αρχοντα, κι ασε το αρχικο φως μεσα στην ψυχη  να αποτυπωθει, μια στιγμη απεραντη, ατελειωτη.

Το ουρανιο σωμα  να αναπαυθει στην αεναη φορα των αρμων σου.

 

Ομως καθως αυτο διεμβολιζει  τα ακρια της ηλιοσφαιρας , εσυ γλυκεια μου Αθηνα μην κλαις. Παναγνη σοφια αμετακινητη στους αιωνες, χαμογελα με το παιδακι σου. Τωρα να, που ειναι ετοιμο να φυγει απο την αγκαλια σου.

Ανοιξε τα φτερα  του με προορισμο το απειρο.

Στον χορευτικο κυκλο της μεδουσας εδεσε το κορμι του  πανω στην  τιτανια δυναμη. Και εναποθεσε την γηινη καρδια στα ποδια σου. Ενα με σενα ,στο μεσον της ηρεμης σοφιας σου.

Αποτυπωθηκε για παντα η σκια σου μεσα του και ξεχαστηκε εκει στους αιωνες. Η τρεμαμενη φλογα του ξεκινα για το παντοτινο ταξιδι της.

Μεταμορφωμενη με χιλιους ,μυριους διαφορετικους τροπους.

Η φλογερη καρδια του αρχινα να χτυπα πανω στο χωμα ταπεινα.

 

Στο μικρο δωματιο του τεχνιτη-ρολογα τα μη-ρολογια χτυπουσαν αναποδα

απο διπλα ακουστηκαν χαρουμενες φωνουλες ,γλυκασματα, κελαηδητα

μα στο γρεζιασμενο παλιοτραπεζο γυρτες οι φωνες, αντικε ,εμφιαλωμενες

Εσυ ΤΡΙΒΗ πανω στα ασπλαχνα δεσμα σου  αποθνησκω αιωνια

Και ας φροντισα να σε αλειψω με μυρα και χρυσο ,την πιο σπανια υλη ας εξορυξα, ποτε μου δεν μειωσα την οργη σου.

Τιποτα δεν καταφερα ο φουκαριασμενος ο καψερος

Αυτα τα καλοδουλεμενα ρολογια χτυπανε αγρια, εφιαλτικα ,ολοενα και πιο δυνατα τα τελεια και πανακριβα  γραναζια τους.

θεε μου δεν το αντεχω αυτο το μαρτυριο της τριβης

Ας προκαμω εγω ο θνητος κι αυτο το βραδυ τα ματια να γυρισω

στα  αστερια τα αμεταβλητα, τα παραδομενα στις γλυκιες συλλαβες

της αγαπης σου

 

 

 

 

 

 

 

 

( Η οικοσφαιρα γιορταζει για το παιδι της ,το αυτοματο ον, που ηρθε λιγο αργα μεν ,λογω της αυξημενης τριβης στα ενδιαμεσα της νοημοσυνης, και λιγο περιεργο, μιας και μοιαζει με ολα τα αλλα τα συμμετρικα-κυκλικα παιδακια .)

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
16/1Γλυκια Νεφερτιτη
Σύνδεσμοι