Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Αμερικανικες Μετοχες
1218 αναγνώστες
Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008
08:46

Ζει σε μια γειτονια ευαισθητων δεδομενων. Ο δημαρχος, αν βεβαια υπαρχει, και ολες οι αλλες αρχες, την εχουν ξεχασει παντελως!

Καθε πρωι σηκωνεται πριν τα χαραματα, για μια ανεμελη βολτα. Αν και πολυ καλα γνωριζει τι θα αντικρυσει ,καθως βγαινει εξω στο στενακι που στριμωχνεται η κατοικια του.

Ξερατα, αφοδευσεις, βουνα απο σκουπιδια, πατημενες ντοματες και κρεμμυδια, σκυλοσκατα, ψοφια η ημιθανη περιστερια ,στο μισο δρομακι. Για το αλλο μισο εχει φροντισει η ΔΕΗ, και εχει φτιαξει ενα παραδοσιακο χωματινο καροδρομο. Μιας και τα εργα της εχουν αφεθει στην τυχη τους πανω απο εξι μηνες τωρα.

Χωματα και σκονη, χοντρα χαλικια ανακατεμενα με ολων των ειδων τα σκουπιδια. Α ναι, ξεχασα να αναφερω ,και τα διαφορα μπαζα που πετουν οι ιδιοι οι περιοικοι. Αυτα καλοσωριζουν τον καλο μας φιλο ,καθε πρωινο που ξεμυταει απο την φωλια του.

Μα οχι ,δεν διαμαρτυρεται καθολου, απλα καθεται και καθαριζει επιμελως, και επειτα πλενει ολο αυτο το μικρο δρομακι με μεγαλη προσοχη να μην ξυπνησει τους γειτονες.Υστερα αφου του μεινει λιγη ωρα παει για την αγαπημενη του πεζοπορια μεσα απο το δασωδες λοφακι.

Μα εδω πρεπει να σας εξομολογηθει κατι που βαραινει δυστροπα την καρδια του.

Να ,πως να το πει... Καθε πρωινο που σκουπιζει αυτο το ξεχασμενο παραδρομο, ριχνει κλεφτες ματιες στην ακρη του βραχου, που κρεμεται πανω απο την μικρη του γειτονια. Εκει πανω που οι προγονοι του ειχαν σκαρωσει ενα ναο-στεμμα της σοφιας. Εκει πανω, στην ακρη που βρισκεται η γαλανολευκη σημαια. Ναι ,επανω στο γερικο βραχο της δημοκρατιας.

Παντοτε λοιπον την βλεπει μεσα στο γκρι πρωινο ,να κυματιζει με περιεργο ομολογουμενως τροπο. Και καθε μερα σκεφτεται το ιδιο και το ιδιο πραγμα. Μηπως καποιοι τον κοροιδευαν. Γιατι αυτος παντα με την εξασκημενη του μυτη , την αλανθαστη, καταλαβαινε πολλα περισσοτερα απο ολους μας.

Ειχε λοιπον καταληξει πως η γαλανολευκη εκει πανω ηταν ψευτικη. Και βρισκοτανε εκει πανω για να κανει πιο πειστικη και πιο ευκολη την κατοχη μας, απο μια ξενη ωποσδηποτε δυναμη, η οποια εχει καταφερει να πουλαει με παμπονηρους τροπους την ελευθερια στους υποτελεις της.

Εδω μορφαζει με απαισιοδοξια και λεει. " Λυπαμαι και μονο που το αναφερω , μα το εξασκημενο ματι μου, αυτο με την τσιμπλα απο την σουβλακιλα και τα καυσαερια δεν γελιεται!Η σημαια  κυματιζει εντελως περιεργα , ωποσδηποτε για ενα πανι και αερα Ελληνικο!"

Και μετα προχωρησε κατω στα σκαλοπατια ,ως την μεγαλη πλατεια της εκκλησιας. Σημερα δεν τουμεινε χρονος για μεγαλη βολτα. Ετσι,εκει θα καθοτανε να λιαστει απο τις πρωτες ακτινες του ηλιου. Παρεα με το "Μητσο" ,εναν αστεγο που ειχε να αλλαξει τα ρουχα του πανω απο εικοσι χρονια..., και το ροδινο χαμογελο του ακομα περισσοτερα εμοιαζε με αναλλοιωτο παγετωνα στο μεσον της σαχαρας.

Ο Μητσος δεν μιλαει καθολου,μην φανταστειτε πως εχει φωνητικο προβλημα.Και μονο κουναει ελαχιστα το κεφαλι του που και που. Αλλα ,αυτη η ιδιοτροπια του Μητσου δεν τον εμποδισαν, να του μιλησει , για ολα τα προβληματα που γυριζαν στο μυαλο του εκεινο το πρωινο.

 Και σημερα του εξομολογηθηκε αυτη την φρικτη βεβαιοτητα που τον διακατειχε ,και στοιχειωνε το γλυκο του πρωινο. Ισως καλυτερα θα ητανε να μην ελεγε τιποτα. Τωρα ηδη ειχε αρχισει να εχει τυψεις, και να ανησυχει ακομα περισσοτερο. Γιατι οση ωρα διαρκουσε η εξομολογηση, ο Μητσος τον κοιτουσε μεσα στα ματια. Καπου καπου εβλεπε μια ζαρα  στο στιλπνο του μετωπο να τρεμοπαιζει, πρωτη φορα εβλεπε τοσο μεγαλο ερωτηματικο να παλευει μεσα σε τετοιο γαληνιο προσωπο.

Του ζητησε συγνωμη και βαδισε παραπερα ακομα πιο ανησυχος.

Μα ο Μητσος ηρθε διπλα του και του εδωσε με πεισμα μια απο τις τοσο αγαπημενες σοκοφρετες του. Του κουνησε το κεφαλι καταφατικα, ετσι λιγο, και του χαμογελασε.

Μα τι θελει να μου πει αραγε, αναρωτηθηκε;

Την ιδια στιγμη, που εβγαζε την σοκοφρετα, απο την τσεπη του επεσε ενα χιλιοζαρωμενο χαρτι. Κι αυτος εσκυψε να το πιασει και να του το δωσει. Μα ο Μητσος του εσπρωξε το χερι πισω ,σαν να του' λεγε να το κρατησει εκεινος. Ετσι το εβαλε στην τσεπη του μηχανικα και σκεφτηκε...

Μηπως ο Μητσος ειναι ενας απο τους τελευταιους Ελληνες ,που νοιωθουν βαθεια στην ψυχη τους την αληθεια. Ισως λοιπον να αναγνωριζει τωρα πια εναν φιλο στο προσωπο του, εναν συνειδητοποιημενο Ελληνα. Αν ειναι ετσι σκεφτηκε, και μεσα στα ασπρα και τα μαυρα πουλια της ζωης υπαρχει και ενα κοκκινο. Ενα ολοτελα ελευθερο...!

Και επειτα περασε μεσα στο καφενειο της γοργονας, αναψε το μικρο-μικρο του λαπτοπ και ανοιξε το αγαπημενο του οικονομικο σαιτ. Σε μια απο τις σελιδες ξεχωρισε την φωτογραφια του Ομπαμα. Και σκεφτηκε πως η Αμερικη ξαναελευτερωθηκε. Ξεκιναει για τον νεο αιωνα με την ορμη της πιστης των εκατομμυριων (κοκκινων πουλιων) της ελευθεριας. Επιτελους ! Ειπε μεσα του. Να μια ελευθερη χωρα με ελευθερους πολιτες , μια χωρα και ενας λαος , τελειο ταιρι. Ετοιμοι, μαζι ολοι να δημιουργησουν απο τις σταχτες της παγκοσμιοποιησης μια καινουργια, ακομα πιο ελευθερη Αμερικη.

Μετα κοιταξε την οθονη του λαπτοπ με τις τιμες των μετοχων του Ελληνικου Χρηματιστηριου.Ποια ελευθερη Ελλαδα σκεφτηκε, βλεποντας το εξαερωμενο χρηματιστηριο της Ελλαδας. Που να γεμισουν οι ξενοι , ξαφνικα ολη την παραδοσιακη γειτονια του με τα χαρτακια αυτα, οπως  οι καρναβαλιστες πετανε τα κομφετι οταν ειναι οι Αποκριες.

 

 

 Αυτο ηταν το μαραζι του. και ηταν ενα μαραζι ολοτελα Ελληνικο.

 

Οπως τοτε που λεγανε Ελευθερια η Θανατος!

Ηθελε να νοιωσει κι αυτος ελευθερος λιγο, μα μεσα απο το αγαπημενο του σαιτ. Ετσι χαζα οπως ενοιωθε οταν εβλεπε, χωρις κριτικη διαθεση την σημαια. Να δει τις Αμερικανικες ελευθερες μετοχες στο αγαπημενο του Ελληνικο σαιτ. Οσο γινοτανε πιο Ελληνικα.Με Ελληνικα νουμερα, με Ελληνικα γραμματα, κι αν ηταν δυνατον σε μπλε και ασπρο φοντο.

Ετσι ηταν αυτος σαν τον Μητσο που δεν αλλαζε τα ρουχα του.Δεν αλλαζε το σαιτ του οσα χρονια κι αν περνουσανε.

Επειτα εκανε μια αποτομη κινηση να πεταξει το χιλιοζαρωμενο χαρτακι απο την τσεπη του. Ενας θεος ηξερε τι βρωμα θα ειχε επανω. Μα μολις τ' πιασε αυτο ανοιξε και ξεχωρισε καποιες γραμμες σημειωμενες απο μαυρο στυλο , και διαβασε ετσι με απορια.

" Παραξενο πουλι ,γιατι λαλεις; το ξερεις σε κρατει

ο δυνατοτερος σου' οπου σε παω εγω θα πας,

τραγουδιστη μου' αν θελω, γινεσαι η χαψια μου η και σ' αφηνω να πεταξεις'

αμυαλος οποιος θαρρεψε οτι μπορει να παραβγει με τον ανωτερο του'

χανει τη νικη και του μενει μονο η ντροπη κι ο πονος"

Κι απο κατω ηταν γραμμενο με το ιδιο μαυρο στυλο "Αυτοματο Ον".

Μα τι κουταμαρες ειναι αυτες ειπε, και πεταξε μεμιας το χαρτι στα σκουπιδια, μαζι με τους καφεδες .

Αργοτερα , πολυ αργοτερα, το βραδυ, ειχε ξαπλωσει στην ταρατσα του και κοιτουσε τα μπλε αστερια. Του θυμιζαν τις μπλε, τις Αμερικανικες, και ολοσδιολου ελευθερες μετοχες , που αγαπουσε τοσο πολυ.

Μα αξαφνα στο μυαλο του καρφωθηκε μια εικονα . Ηταν λεει παλι η σημαια. Ο σταυρος ηταν σχεδιασμενος απο δυο σιδερενια καρφια και οι γαλανολευκες ριγες ηταν ασπρομαυρες σαν καγκελα φυλακης. Και μεσα ξεχωρισε το γαληνιο προσωπο του Μητσου να του μιλαει για πρωτη φορα και να του λεει. "ΤΟ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΟΝ ΜΟΝΟ, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ!"

 

 

 

 

 

1107.01

1107.02

1107.03

1107.04

Certainly the 200-month MA levels relative to current prices are clear in the graphs above.

 

1107.05

 

1107.06

 

Αν ειναι λοιπον κατι να ερθει ας ερθει, γιατι η Ιστορια μεμαθε να μην φοβαμαι.

Τι κι αν ειναι κατι φοβερο να γινει, ας γινει.

Ιδου η Ροδος , ιδου και το πηδημα.

( Για σενα το λεω Αυτοματο Ον και μονο για σενα.Που εμαθες να τα θες ολα δικα σου. Ο δυτικος πολιτισμος θα σε κανονισει. Μ' ακους!)

(Ακουστηκαν γελια η μου φανηκε εμενα.)

Σσσσσσσ...

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι