Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ακινητη Περιουσια
715 αναγνώστες
Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008
23:55

Καθως πακεταριζε ξεχασε τα πιο αγαπημενα του προσωπικα  αντικειμενα, Ολα του τα ενθυμια θαμεναν λοιπον πισω, ηθελημενα  μαλλον . Η ταχυτητα να προλαβει το ονειρο της ζωης του, η ταχυτητα να συνδεσει την τυχη του με το απεραντο κοσμο της ,τον απλωμενο στο πιο χρυσοφορο οριζοντα της οικουμενης, τον τραβουσε σαν υπερμεγεθης μαγνητης φτιαγμενος απο τα ασπρα πεπλα της δικης του απολυτης αφοσιωσης ,στην εξιδανικευμενη  αγρια περιοχη της Βαικαλης.

Το ιδιο ονειρο μια ζωη, συνεχιζε να ερχεται ξανα και ξανα σε τακτα διαστηματα. Και εβλεπε την αγριωπη αμαζονα να τρεχει πανω στις πλαγιες των βουνων ,που περικλειουν  σε εκεινα τα μερη την λιμνη, με ρυθμο φρενηρη ,και απο πισω της να προσπαθουν να την φτασουν οι μαθητες της.Μαλιστα ειχε δει πολλες φορες μαθητες της να σκονταφτουν και να πεφτουν στο απολυτο μαυρο της βαθειας λιμνης. Απο τετοιο υψος που δεν τους εδινε καμμια ελπιδα σωτηριας.

Μονον οι πιο καταλληλοι θα επιζουσαν να γινουν αξιοι μαχητες και συνεχιστες της πολεμικης τεχνης των αμαζονων.Για πρωτη φορα αντρες αντι για γυναικες ειχαν γινει μαθητες της. Αυτη ηταν απο τις τελευταιες του ταγματος των αμαζονων.Και σε εκεινη την περιοχη πολεμιστες γινοντουσαν μονο οι ανδρες. Ο μυθος των Αμαζονων και οι εξαιρετικες γνωσεις της στις πολεμικες τεχνες την ειχαν καθιερωσει σαν την πιο αγαπημενη τους ιερεια σε εκεινη τημν περιοχη.  Τα χωρια της περιοχης την ειχαν σαν μια μικρη θεοτητα, η οποια  εκπαιδευε τα πιο δυνατα αγορια, για να γινουν οι πιο αγριοι και δυνατοι πολεμιστες του κοσμου.Της ειχαν παραχωρησει ολοκληρες εκτασεις, απατητα βουνα,διπλα στην λιμνη. Εκει την ειχαν αφησει ελευθερη να ζει ετσι οπως αγαπουσε, μονη της στην φυση. Και η μονη της επαφη με τον κοσμο ηταν οι μικροι της μαθητες, ετοιμοι ανα πασα στιγμη να δωσουν την ζωη τους για να επιβεβαιωσουν σε αυτην πρωτιστως, την ανδρεια τους. 

Αλλες φορες εβλεπε ενα  ακρωτηρι το " Αιωνια Αλογο" που ενωνε την πιο αποκρημνη οχθη της Βαικαλης με ενα βραχο σε αποσταση περιπου χιλιων μετρων μακρια απο την ακτη.Ενα φιδισιο μονοπατι ξεχωριζε στην κορυφη του , και εκει επανω οι πιο καλοι μαθητες της επρεπε να τρεξουν γρηγοροτερα απο τον ανεμο ,ως την εσχατη ακρη του. Σε αυτη την δοκομασια ο αναβατης χανοτανε μεσα στον γκρεμο μαζι με το αλογο, εαν εκανε καποιο ελαχιστο λαθος. Γιατι για αυτην η αξια του αναβατη ηταν η ιδια ακριβως με το αλογο του.Δυο ισαξιες ψυχες σαν μια καλπαζαν πανω απο το ανοιχτο στομα του Αδη. Με μια μονο παρακληση να καιει δυνατα στην καρδια τους. Να ζησουν και να γινουν τοσο δυνατοι και αξιοι στην τεχνη του πολεμου, ωστε να κατακτησουν τον κοσμο ολο.

Και αυτη χαμογελουσε καθε φορα που ενοιωθε πως ενας απο τους μαθητες της πλησιαζε κοντα στην απολυτη δυναμη του "αιωνιου ουρανου" . Και νευριαζε παρα πολυ καθε φορα που καποιος εχανε την ζωη του κατω απο τις οδηγιες της.Γιατι ενοιωθε πως καθε χαμενη ζωη ηταν ενα πισωγυρισμα στο μεγαλο της εργο.

Ολα αυτα και ακομα περισσοτερα ηταν ξαπλωμενα στο μυαλο του ,καθως περνουσε την ωρα του,κοιταζοντας εξω απο το παραθυρο του τραινου.Ηταν ετοιμος να ξεκινησει το μεγαλο ταξιδι με τον υπερσιβηρικο που θα τον εφερνε επιτελους κοντα στην αγαπημενη ιερεια των ονειρων του.Την ιερεια που θα ακολουθουσε αδισταχτα αν τυχαινε να ζει τοτε .

Το σφυριγμα του τραινου τρυπωσε μεσα απο τις χαραμαδες του μυαλου του. Ξεκινουσε σαν τσιγγανικη καταρα την αναζητηση μεσα στα διχως ορια μονοπατια του ανεπαφου λευκου.Το ατελειωτο ταξιδι ξεκινουσε , χωρις θορυβο μα και χωρις ησυχια .Το τραινο μονοτανα ανιαρο και απιστευτα αβολο χωθηκε μεμιας στο απολυτο λευκο , μεσα στο κρυο τιποτα της σιωπηλης Ταιγκα. 

Του ηταν αδυνατον να συγκεντρωσει το μυαλο του, ο επαλαμβανομενος κτυπος του τραινου μπερδευε τις γαληνιες εκτασεις της χιονισμενης στεππας με τις καλοταιριασμενες και καλοαναθρεμμενες ιδεες της δυτικης κουλτουρας.Τον αφηνε αποχαυνωμενο σε μια κατασταση συνειδητου υπνου.

Εκει χαραγμενο στο ξυλινο τοιχο της καμπινας του διαβασε " Ολος ο πλουτος της ζωης ειναι οι αναμνησεις που λησμονουμε". Και χαμογελασε μετα απο πολλες μερες, λιγο αβολα βεβαια. Γιατι οι αναμνησεις της ζωης του, τωρα που βρισκοτανε μακρια,του φαινοντουσαν πραγματικο χρυσαφι για την φοβισμενη και παγωμενη του καρδια. Ηταν η μονη ζεστη που ενοιωθε μεσα σε εκεινο το ασυγχωρητο κρυο .

Ωσπου τα γλυκα χαμογελα του ηλιου τον ξυπνησαν μια μερα σε μια ασυνηθιστα γιορτινη ατμοσφαιρα. Σηκωθηκε υπνωτισμενος απο την ζαλαδα του ταξιδιου και κοιταξε εξω.Το Ασπρο! Αυτο το υπεροχο ασπρο ηταν διπλα του, σε λιγο θα μπορουσε να το αγγιξει. Σε λιγη ωρα θα ξεκινουσε η αναζητηση της ζωης του! Για να βρει επιτελους τα ιχνη που αφησε η αγαπημενη του ιερεια σε αυτη την γλυκεια γη της Βαικαλης.

Τον ασπρο παγωμενο καθρεφτη της αδιαφθορης ελευθεριας, ολων των ανθρωπων.

Την μεγαλυτερη και πιο πολυτιμη ακινητη περιουσια τους.

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

25/11 00:35  Κλεάνθης
Ολος ο πλουτος της ζωης ειναι οι αναμνησεις που λησμονουμε?

Χαίρε zyzzx!
25/11 07:36  zyzzx
Γεια Κλεανθη, επεειτα απο χρονια εμαθε πως αυτα τα λογια ανηκαν σε καποιον Ιταλο ποιητη.

Αλλα πιστευω πως την ωρα που αντικρυσε την παγωμενη Βαικαλη, εντυπωσε στις τραπεζες τις μνημης του την πιο δυνατη αναμνηση, και ξακρισε μεσα στις αποχρωσεις του μυαλου του ,τον πιο λαμπερο χρυσο.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Οι Θειαδικοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/7Αληθινο Πρασινο
Σύνδεσμοι