Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Η ΑΞΙΑ
1587 αναγνώστες
Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008
09:27

 

 

Επρεπε να περιμενουμε λιγο ακομα. Ετσι ειναι αυτα τα πραγματα δεν γινονται με βιαση. Εγω στον κοσμο μου, περιμενα με μεγαλη ανυπομονησια να τρεξω εξω. Οι αλλοι σοβαροι και δυσθεωρητοι, μιλουσαν σκυφτα μεσα στα παλτα τους και κατω απο τα καπελλα τους.

Εκεινη την ωρα εγω σκεφτηκα αν υπαρχει κιτρινο-γκρι χρωμα τοσο ομορφο, σε ολο τον κοσμο,σαν αυτο που αντικρυζα εκει μπροστα μου πανω στους τοιχους της αιθουσας. Περα απο αυτο το γλυκο χρωματισμο του φωτος,τιποτα αλλο δεν καταλαβαινα,ολα τα αλλα με αφηναν ενρτελως αδιαφορο. Κι ομως οι αλλοι γυρω μου ηταν πολυ αναστατωμενοι απο την παρουσια τους εκει .

Σε αυτο το θανατερα κρυο προθαλαμο του νεκροτομιου και τα εντομα θα ανατριχιαζαν σκεφτηκα. Ομως εγω δεν ενοιωθα τιποτα.Ειχα αποκλεισει ολο τον κοσμο γυρω μου ,γιατι εκεινη την στιγμη μελετουσα αυτη την αποχρωση που σκαρφαλωνε, μαζι με τον ηλιο, πανω στο ταβανι.Και την διηθηση των σκεδασμων της απο τους καπνους των τσιγαρων.

Λες να ειναι αυτη η λαμψη που ψαχνω, η τελεια ακτινα απο το φως, η αμεση αναγεννηση ,σκεφτηκα.Βλεπετε ειχα πολυ σοβαροτερα θεματα που με απασχολουσαν...

Εκεινη την ωρα ακουσα κατι που ομολογουμενως με προσγειωσε λιγο αποτομα στην πεζη πραγματικοτητα. Ενας συγγενης μου η φιλος της οικογενειας,δεν ειδα ποιος μιλησε,ειπε να παω εγω για να περιποιηθω την γιαγια μου ετσι ωστε να μην βρωμισει μεχρι την ωρα της κηδειας.Γιατι ο πατερας μου ηταν σε προχωρημενη ηλικια και δεν επρεπε να κουραστει σε καμμια περιπτωση.

Ετσι λοιπον πριν ακομα το καλοκαταλαβω ειχα παρει την θεση μου εμπρος απο την σιδερενια πορτα,και σκεφτομουνα αραγε πως θα ηταν η εικονα της γιαγιας μου που θα αντικρυζα σε λιγη ωρα.Απο τον λιγολεπτο πανικο μου,που ταιριαξε τελεια με το υπεροχο γκρι-κιτρινο φως,την φανταστηκα χωρις κεφαλι,σε κομματακια οπως βλεπουμε τα σφαχτα στο χασαπη,σε κοκκαλα και σκονη, και τελος την ειδα ολοκληρη αλλα με οψη τοσο ωχρη και τρομακτικη που νομιζω πως ηταν η χειροτερη εικονα που θα μπορουσα να ειχα φανταστει.

Τιποτα ,τιποτα δεν κουνιοτανε, και επειτα ανοιξε η πορτα και περασα στο κατωφλι.Δεξια μου ηταν τρια κρεββατια με ζωντανους ανθρωπους επανω .Φαινοντουσαν σε πολυ ασχημη κατασταση.Οι δυο απο αυτους που μπορεσα να δω,ειχαν τα μελη τους τοσο ασχημα χτυπημενα που με δυσκολια ξεχωριζες κατι απο ανθρωπινη παρουσια.Μαλιστα και οιδυο κανανε σπασμωδικες κινησεις,ηταν μια πρωτογνωρη για μενα απογνωσμενη κινηση απο ενα βαθυ ισως το βαθυτερο πονο που μπορει να νοιωσει ο ανθρωπος. Στα προσωπα τους τα παγωμενα χαρακτηριστικα του θανατου ειχαν κιτρινισει πανω στο δερμα, σαν τα φθινωπορινα φυλλα.Μα το αιμα με το κοκκινο-μαυρο χρωμα του εδινε μια ζεστασια σε αυτο το νεκρικο κιτρινωπο δερμα.Τα στοματα τους ανοιγαν ,μα φωνη δεν ειχαν.Φαινεται η εξαντληση απο τα αμετρητα βογκητα τους,δεν τους ειχε αφησει αλλη ανασα για να την ξοδεψουν σε μια τελευταια επικληση  λυτρωσης.

Ξαφνικα απο αριστερα μου ειδα τους υπαλληλους να εχουν παρει εναν μακρυ σωληνα και να διοχετευουν κατεψυγμενο ατμο στα πτωματα που ηταν λιγο πιο περα.Τοτε σκεφτηκα πως αυτο μαλλον θα επρεπε να κανω και εγω για την γιαγια μου.Μα την ιδια στιγμη ενοιωσα τον παγωμενο ατμο και μυρισα την απαισια οσμη του. 

Εκει μπροστα μου οι βαρεια τραυματισμενοι αρχισαν να κουνανε σπασμωδικα το κορμι τους .Σαν να ηθελαν να αποδειξουν πως  ειναι ακομα ζωντανοι,και υποφερουν  ακομα περισσοτερο απο αυτες τις αθλιες συνθηκες νοσηλειας .

Σκεφτηκα τοτε να ρωτησω ,γιατι βρισκονται μεσα εκει αυτοι οι ζωντανοι το διχως αλλο ανθρωποι.Αλλα ειχα δει τοσα παραξενα στην μικρη μου ζωη και ολα να γινονται απο τους ιδιους ανθρωπους με τις μακριες ρομπες η τις μακριες καπαρτινες η και τα μακρια παλτα που το ξεχασα μονομιας.Εγω ειχα παει εκει για μια συγκεκριμενη δουλεια .Καλυτερα να μην επιφερω καμμια αναστατωση με τους απρεπους λογισμους μου λοιπον.Ας κρατηθω ανεπαφος και ας κανω την δουλεια μου.

Ομως δεν μπορεσα να αποφυγω καποιες σκεψεις που ξεπηδησαν στο μυαλο μου.Το αυτοματο που χρησιμοποιουσα τοσο καιρο στα γραπτα μου ηταν εκει μπροστα μου μεσα σε εκεινα τα σχεδον ζωντανα σωματα,και κουνιοτανε απο μονο του.Ηταν η μονη σταλαγματια ζωης επανω τους.Η μοναδικη ελπιδα τους.Το αυτοματο ηταν εκει μπροστα μου και ηταν σαν να με κατηγορουσε επειδη πολλα λεω τωρα τελευταια γι αυτο χωρις κανενα σεβασμο  στις δυναμεις του.

Αυτο πραγματικα με λυγισε ανεπανορθωτα ,ενοιωσα αμεσως την αναγκη να πιστεψω σε αυτη την απυθμενη πηγη ζωικης δυναμης. Την δυναμη που παλευει χωρις φοβο με τον θανατο,Τοτε που ολοι εχουν αποχωρησει διπλα απο τον ασθενη.Ωιμε!

ΠΙΣΤΕΥΩ σε σενα αυτοματο ,ναι ΠΙΣΤΕΥΩ σε σενα οσο ποτε αλλοτε στην ζωη μου.Γιατι εισαι μαζι μας ακομα και μετα το τελος των ανθρωπινων δυναμεων μας.Μας συνοδευεις στο πιο αποκρημνο γκρεμο σαν το αγριο αλογο το γεννημενο στα κατσαβραχα των γυμνων  βουνοκορφων,ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΥΓΧΩΡΑ ΤΙΣ ΑΒΛΕΨΙΕΣ ΜΟΥ και τους διανοουμενιστικους λιονταρισμους μου.Συγχωρα με Αυτοματο.

Τοτε ηρθε και ο κυριος που καθοτανε στο γραφειο και με συνοδεψε μεχρι το μερος που ειχαν την γιαγια μου.Και ακουσα καποιο υπαλληλο να λεει."Αυτη δεν θελει χτενισμα!"

Και τι να δω ! Ηταν η γιαγια μεσα σε καποιο σκληρο υφασμα τυλιγμενη .Μπορουσα να δω τα χερια της και το κεφαλι της μονο. Εκει με αφησε ο υπευθυνος για να κανω την δουλεια μου ,με το περιεργο εκεινο μηχανημα.

Και οταν εμεινα μονος μου σταθηκα λιγο να δω την γιαγια μου που το διχως αλλο εμοιαζε για πιο ζωντανη απο τους βαρεια πληγωμενους εκει διπλα.Και εξαφνα ειδα τα χερια της να κουνιονται ,και να φτιαχνει το φιλε που ειχε στα μαλλια της οταν κοιμοτανε.Ανοιγοκλεισα τα ματια μου να δω τι συμβαινει.Μηπως εβλεπα παραισθησεις απο ολη αυτη την φορτισμενη συγκινησιακα ατμοσφαιρα.Αλλα τιποτα δεν αλλαξε .Η γιαγια συνεχισε να κουναει τα χερια της ηρεμα ηρεμα και να φτιαχνει τα μαλλια της.

Ετσι φανταστηκα και εγω πως ηταν ζωντανη.Ειχανε κανει λαθος.Θα ειχε κοιμηθει βαθεια φαινεται και θα την περασανε για νεκρη.

Αναστατωθηκε ολο το νεκροτομειο. Και οι τραυματιες ακομα κουνουσαν τα καρφωμενα ,σε διαφορα προσθετικα υλικα, χερια τους, με κινησεις που εκδηλωναν θαυμασμο και αγαλλιαση.Εγινε θαυμα! Εγινε θαυμα!Φωναζανε καποιες κυριες απο τον προθαλαμο μολις ακουσαν για το συμβαν.

Εγω αταραχα σηκωσα την γιαγα απο το κρεββατι της ,την σκεπασα με ενα σεντονι και την βοηθησα να βγει εξω.Εκει εξω κατι κυριες με κοιτουσαν με θαυμασμο σαν να ειμουν εγω που εφερα την γιαγια στη ζωη παλι.Το μονο που δεν τους αρεσε ηταν το σεντονι που ηταν ενα απλο ασπρο πανι.Και δεν ηταν ενα σεντονι με ροζ λουλουδακια οπως θα θελανε οι κυριες αυτες.

Και η μονη σκεψη που εκανα τοτε εγω ηταν: " Σιγα μην την φερω στην ζωη με σεντονι εμπριμε!"

Τα αστεια αστεια λοιπον, μα η αξια του αυτοματου ηταν και η συγκλονιστικοτερη εμπειρια της ζωης μου.Η αξια του ηταν η πραγματικη ουσια αυτης της ζωης. Και κανενας δεν θα μπορουσε να το νοιωσει αν δεν το εβλεπε στα ματια των καταδικασμενων να ζουν νεκρων.Η και στις αιθεριες κινησεις της ανημπορης να πεθανει γιαγιας μου

 

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι