Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
YEHA NOHA
1645 αναγνώστες
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008
14:36

Μεσα στα συννεφα πετουσε . Μα οχι αυτα δεν ηταν συννεφα ηταν καπνοι ζεστοι που ξεφυσουσε η μαννα γη. Εκει πανω περπατουσε με ολη την ομορφια του αετου. Σε ενα  καταπρασινο βουνο που δεν τελειωνε ποτε. Ωσπου εσκυβε το ρυακι να δροσιστει στα ασταλακτα μονοπατια της.

Ηταν ο αετος που περπαταει ,ηταν η φωτια της ανημερωτης ψυχης. Εκαιγε στο στερεωμα ψηλα ,μεσα στις μαβιες ανταυγειες του ηλιου ,που σταθηκανε να  θαυμασουνε, την μαυρη τους,την αγρια θεα. 

Εκει στους  τεσσερεις δυνατους ανεμους, στο μυστικο πνευμα τους μιλουσε μεσα απο τα κερασενια χειλη της. Η πανεμορφη κορη του μαγου εκλεισε τα ματια της και με μια κινηση  χορευτικη  περασε μεσα στους ατμους του δασους. Ηθελε να χαθει απο τα ματια των απερισκεπτων περαστικων, εκει μεσα μονη της, δεν χωρουσε καμια αμφιβολια...

Την ξαναειδε μετα απο μερες στην μεγαλη γιορτη του καταυλισμου. Επανω στην σκηνη χορευε, σαν πανω σε νημα απο καπνο. Το ριγος περιτυλιξε την καρδια του και τον εσφιγγε δυνατα. Μεχρι που τα ματια του κλεισανε μεσα σε μια ευχαριστη ομιχλη. Ρωτησε με φανερη αδυναμια τοτε τον διπλανο του με το στομα του γεματο απο  τηγανισμενο καλαμποκι.

-Ποια ειναι αυτη η πεταλουδα που χορευει εκει πανω;

-Ειναι η κορη του μαγου, ο αετος που περπαταει.

Την αλλη μερα πηγε την ωρα που ηξερε ,στο κατωφλι του επιγειου ουρανου της,για να την θαυμασει ακομα μια φορα. Αυτη την φορα ομως ηταν ετοιμος να την ακολουθησει στο πυκνο δασος. Ηθελε να ακολουθησει το μυστικο της μονοπατι ,αν ηταν δυνατον, και μεχρι το τελος του ουρανου.

Και αυτη ηρθε τοτε που τα συννεφα σηκωθηκαν πανω απο τα δεντρα και προχωρησε χωρις δισταγμο μεσα στο δασος με την ιδια χορευτικη φιγουρα .

Προχωρησε κι αυτος μεσα σε εκεινο το μερος που απο μικρο παιδι φοβοτανε περισσοτερο απο οτιδηποτε αλλο. Και αρχισε να τρεχει πισω της, αλλα με προσοχη να μην τον δει. Ωρα ολοκληρη θα ειχε περασει και οι δυναμεις του κοντευαν να τον αφησουν εκει μεσα στην καρδια του δασους αποκαμωμενο και μοναχο .Και τοτε ακουσε τον εκκωφαντικο θορυβο του καταρρακτη που επεφε εκει κοντα.Προχωρησε με προσοχη για να μην φανερωθει και κοιταξε στην ακρη εκει που τα νερα του ποταμου γυρνουσαν την τελευταια τους στροφη πριν απο το κενο.

Και την ειδε εκει στην ακρη του βραχου ολογυμνη με τα μαλλια της ξεπλεγα να φτανουν πολυ πιο κατω απο την μεση της. Την ειδε να χορευει εκει στην ακρη του γκρεμου με την ελαφραδα του μικρου αετου. Την ειδε να πεταει πανω απο τα νερα πανω απο το γκρεμο, και να χανεται πανω απο το ουρανιο τοξο που σχηματιζανε οι δροσοσταλιδες του ασπρου αφρου .Τοτε ετρεξε  εκει που την ειδε να απογειωνεται ,εκει που χαθηκε μεσα στον φουρτουνιασμενο ουρανο του καταρρακτη. Και δεν μπορεσε να την διακρινει πουθενα .Εμεινε εκει αρκετη ωρα αλλα δεν την ειδε πουθενα.Αναγκαστηκε τοτε να ακολουθησει την κοιτη του ποταμου προς τα πανω ,οπου ηξερε πως ηταν ο καταυλισμος.Και στο δρομο σκεφτοτανε ολες τις πιθανοτητες που υπηρχανε για να εξηγησει αυτη την μαγικη εξαφανιση πανω απο αυτον τον πανυψηλο καταρρακτη.Ηταν σιγουρος πως κανενας ανθρωπος δεν θα μπορουσε να πηδηξει μεσα σε εκεινα τα αγρια νερα.Ναι ηταν απολυτα σιγουρος!

Μα οταν εφτασε πισω στον καταυλισμο ο αετος που περπαταει ηταν εκει και τον κοιτουσε με νοημα. Σαν να ηθελε να του πει πως τον ειχε καταλαβει .

Και πραγματι την αλλη φορα που την ακολουθησε,αυτη βγηκε μπροστα του λιγο πριν τον καταρρακτη και τον πηρε απο το χερι. Χορεψε μαζι της τον ιδιο μαγικο χορο που την ειχε δει να χορευει. Και την ωρα που τα χειλη της ηρθαν πετωντας πανω στα δικα του, επεσαν και οι δυο στο γκρεμο του ασπρου φιδιου, μεσα στα γυαλιστερα χρωματα του ουρανου και χαθηκανε οι δυο ψυχες τους για παντα . Για παντα!

Αλλα για εμας που ξερουμε καλα την ιστορια. Οι δυο νεοι διαλεξαν οι ιδιοι να χαθουνε για παντα. Γιατι πισω στον καταυλισμο ο μαγος της φυλης ποτε δεν θα συναινουσε σε μια τετοια ενωση. Δηλαδη να δει την μονακριβη κορη  του να παντρευεται με ενα χλωμο προσωπο.

Ετσι οι δυο νεοι εχουνε τωρα πια για πατερα τους τον ουρανο και για μητερα τους την γη.Και καθε χρονο στην επετειο των γαμων τους πανε εκει στην ακρη του ασπρου φιδιου και βουτανε απο ψηλα στο χαος του γκρεμου με τα δυνατα φτερα της αγαπης τους.

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

29/12 18:18  Goldmine
Εντελώς βουκολικό μαζί με τη μουσική και την εικόνα μας ταξιδεύει σε μονοπάτια απάτητα...΄
Χρόνια πολλά!
30/12 07:53  zyzzx
Yeha Noha!
Ευχες ευτυχιας και ευημεριας.
Χρονια πολλα!
Goldmine.

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι