Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Αειπλανα Χειλεα
1363 αναγνώστες
Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009
11:06

Στο Καφενειο Ομηρος, με βιασυνη αναδευει τον πρωινο του καφε . Η υψιστη συνθηκη της ημερας, ειναι η ωρα που επιλεγει με το κουταλακι τις δοσεις της ζαχαρης και του καφε. Εκει μεσα στο μαυρισμενο μπρικι, περιδινιζονται τα αντιθετα της ζωης, και ψαχνουν να βρουν μια ακρη.

Και αυτος ετσι απλα γυρναει, εδω κι εκει, σαν το  τρελλο μα αγνο συννεφο, μακρια απο την κακη καταιγιδα.

Εκει στο Καφενειο ο Ομηρος δεν βρεχει ποτε, και ετσι ολα απεκτησαν την διαυγεια της καλωσυνης,της  βαπτισμενης στο καθαριο γιατρικο της μαννας Μυτιληνης.

Τι να μολογησεις στα θαμπα  ματια του παλληκαριου; Μηπως τις κακιες της ζωης; Σαμπως αγροικουν τσιποτις;

Σε αυτα τα ματια επανω , κολλησε η εικονα μιας κοπελλας ,σαν τα κρυα τα νερα! Και εκτος απο αγαπη, δεν  χρωσταει τιποτα αλλο στην ζωη, παρα να την νοιωθει ανερματιστα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Chromaggia

A long time ago
a fatal bird named
Chromaggia
met the arrow of an archer
while flying.
Along the lava coasts
for years, thinking it was being
chased
it escaped the arrow

Chromaggia chromaggia
why don't you face danger?
the arrow was attached to its wing
and it flew trying to shake it off

Pulling the arrow
others get wounded because of me
because of me

down! towards the devil's mouth!
its arrow, my eyes

CHROMAGGIA, COME TAKE THESE EYES...!
I WOULD RATHER BE BLIND!



 

Μεσα στους κηπους της κοπελλας των ονειρων του, ενα παγωνι πολυχρωμο φλερταρει με το ουρανιο τοξο, συναγωνιζεται τα πολυχρωμα αστερια , τραγουδαει το κυκνειο ασμα του, διχως καθολου θλιψη. Εκει πανω στο μεγαλο πρασινο λιβαδι ,διπλα στις καθαριες οχθες της ασημενιας λιμνης.

Ομως ,αυτος ακομα πιο κοντα ,δεν νοιωθει καθολου το ιδιο.

Σκαλιστε  και ασημωστε την ασπιδα του ,με το φαρμακο της λησμονιας ,εσεις μεγαλοι και ξακουστοι ιπποτες! Να ξεφυγει ,ο δολιος και ανημπορος, απο τα φτερωτα βελη, που ξαμολαει ο παντογνωστης ανθρωπος.

Ο κυριος της ζωης της.

Με ασματα ,σαν αυτα της αδολης καρδιας , αφηστε τον να θρηνει μεσα στην βροχη, μεχρι να αποκτησει ξανα την διαυγεια του ενος και αιωνιου ουρανου.

Ετσι  να ερθει αγνοτερος και απο την φωτια μεσα στην καρδια της ψυχης της,και να καιγεται αιωνια.

Και εαν δεν ειναι αυτο να γινει. Εως  την ακρη της ζωης  του, ας φευγει   ανεγγιχτος, και μοναχος.

Στο Καφενειο ο Ομηρος οι σκιες των θαμωνων δεσανε κομπο τις αναμνησεις του, και επειτα σταλαξανε αργα-αργα τριγυρω.

"Αειπλανα χειλεα γρηος" γυρνουν τις λεξεις μεσα στο χωρο,γυρω απο το μυαλο του. Και οι εννοιες πεθαινουν πολυ πριν ακομα  καταλαβει τιποτα απο την ανθρωπινη νοημοσυνη τους.Ετσι  ειναι ανυπαρκτες γι αυτον πια. Οπως,κατι που δεν πινεται.

Μετα αρχισε να χτυπαει το κεφαλι του στον διπλανο τοιχο , για να συνελθει απο την υπερμετρη μεθη. Μηπως και καταλαβει τι του γινεται.

Μα χωρις κανενα αποτελεσμα.Μεσα στο Καφενειο ο Ομηρος ποτε μα ποτε δεν βρεχει ,ουτε μια σταλα. Μονο πιοτο, ποτο και τιποτα αλλο.

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

15/01 14:47  Lexa
Χαλασε αυτο.Kριμα.Να παρουμε αλλο.
Ενα αρσενικο αυτη την φορα και να το πουμε Οιδιποδα.
Ναι;
Nai!
15/01 16:00  zyzzx
Ενα ψιλοκομο αρσενικο .
Οιδιποδα καρηβαρων.

16/01 10:10  John Fiser
Ενα βαρύ διπλό και όχι.
Ευχαριστώ!
16/01 11:52  zyzzx
Σχεδιαζε αδιαφορα. Με μια εκδηλη εκσταση επανω στο ματωμενο τοιχο, το μικρο γκαρσονι.Και σιγοσφυριζε μεσα απο τα μουτζουρωμενα χειλια του.
Απ' εξω ακουγοντουσαν τα αραμπαδακια να διαλαλουν την πραματεια τους.
Και πισω απο τα κιτρινισμενα, απο την φτωχεια παραθυρα, διεκρινες δυο βαθεια κι απλανη ματια.
Το μετωπο τους χαραγμενο ,κατω εως το κοκκαλο ,κι ανημπορο να κρατηθει ψηλα, ειχε μια εκφραση απο σβησμενα παθη.
Παγωμενα χερια ,απλωμενα στην σομπα μπροστα. Και η αφρατη βροχη , επεφτε αδιακοπα, δροσια για την θλιψη του πεζοδρομου.
Πολλα βαρυ και οχι, πολλα βαρυ και οχι,μ' ακους!

Πολυ βαρια η ζωη για τον κυριο Ομηρο , αλλα οχι και χωρις την βροχη, να πεφτει σταλαματια-σταλαματια στο παραθυρο, με τρυφερη συντριβη.
Πολυ ελαφρια και τραγουδιστικη βροχη,χωρις ομως να εχει τα σωστα χτυπηματα.
Τα ματια του σφαλισαν εκει δα.
Ετσι ,μια για παντα.


Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι