Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Σιωπη Αγγελικη
1420 αναγνώστες
Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009
09:08

Ιπταται εν ταις νεφελαις...

Η σιωπη των αγγελων τον παραξενευει. "Μα εδω δεν ειναι η Ελλαδα ερωτα;" Και καμια αποκριση δεν εδωθη. Σφυριζαν αδιακοπα οι αγερηδες μεσα στην σκουροχρωμη δροσοσταλιδα του οριζοντα.Μετεωρη η καρδια μενει ,περιμενει την βροντη για να ανασανει ξανα. Αδιακοπα φτερουγισματα σκιζουνε τα τρυφερα συννεφα .Και πεφτει ,πεφτει η βροχη με σταθερη μανια.

Αναλαμπες εγιναν οι κραυγες, και πνιγονται στα γκρι ουρανια χρωματα  της σεληνης. Αναβαθμοι ,συμβολιζουνε την διαρκεια της πορειας του προς το απιαστο δοξασμενο παρελθον. Το μελλον προδομενο τον κοιταει ζηλοφθονα. Η βοηθεια δεν θαρθει απο πουθενα. Οτι και εαν τον κυνηγαει ας περιμενει.

Ελεγε καποτε στα αραια Ελληνικα .Ποσο πολυ καλα μπορουσε να κρυβει την αληθεια, απο τα ματια του απαιδευτου, του μετανοιωμενου την ψυχη. Μα τωρα ο ερωτας εσπειρε την ακαματη καρδια του και σφιγγει τις ριζες του με ποθο θανατερο απανω της.

Σαν ανοιγουν τα νεφελωματα, το πρωινο διαρκει αιωνια. Και η λατρεμενη του απο τα αρχαια μαρμαρα αναπηδα .Ζηταει με απελπισια μια αγκαλια. Συναντιουνται εκει στον αδιαβατο αιθερα οπου ακουγονται τα γυμνα βιολια των αγγελων. Μα επιθυμουν περισσοτερο το θροισμα των φθινοπωρινων φυλλων.Τα βρεγμενα φυλλα που σκεπασαν με στοργη την Γη καινε στα δικα τους ματια επανω.

Ηρθε ξανα ο αρχαιος αναβρασμος και εγινε συννεφο ,πηγη ελπιδας .Απλωσε ξανα γυρω απο τα ματια του και εγλυκαθη . Ψηλα ,ψηλοτερα απο το χρωματινο γεφυρι της ζωης του.Απιαστο ονειρο η μοναδικη πατριδα του. Βουρκωμενα τα  χωραφια απο κατω θρηνολογουν, τον νεο που εγινε θεος. Αραχνιασμενη η φωλια του γυπαετου.

Επεσε. Πεφτει τωρα απο τα ψηλα λιβαδια της προσμονης στο χωματινο μανδυα της Γης που κρυωνει. Μενει ακακος μπρος στο κακο, ανετοιμος και μοναχος. Ζει μια ζωη , δυο και τρεις φορες, εριζωσε στο χαρτη επανω. Παιρνει το μονοπατι του βουνου, γελαει δυνατα, με ξεσπασματα αλλοτινης ευτυχιας. Τσερρυ και δυοσμος ,ο  γλυκοπιοτος νεος. Αυτη η ζωη χωραει μονη της ολο το κοσμο.

Μα οχι αυτον.

Σιωπη αγγελικη, βουβος σπαραγμος απλωνεται παλι στους αιθερες.

Ερχεται παλι ο νεος, ερχεται ο νιος. Εγινε παλικαρι. Παλι !

Η βουβη η μορφη του απαντησε και παλι την αυγη. Την χαιρετησε, και αυτη του χαρισε ενα αστερι. Η σβηστη ματια του χαιδεψε την πρωτη ασπραδα του ηλιου. Τον χαιρετησε ,και του χαρισε τον πικρο Αδη. Τα απλωμενα χερια του ενοιωσαν την δροσια να καρφαλωνει πανω τους. Την χαιρετησαν, και του χαρισαν την ζωη.

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

21/01 15:33  ΝίκοςΤ
Καλησπέρα σας,συγχαρητήρια. Τα αξίζετε για την γραφίδα σας και την αγάπη σας στην νιότη και στην ζωή.
22/01 08:58  zyzzx
Η ανθρωπινη νοημοσυνη ανοιξε τις πυλες του χρονου, και ο μικρος ανθρωπος προσπαθησε, οπως μπορουσε, να περιμαζεψει σε μια σειρα το σημερα, το πριν και το μετα.
Μα δεν το κατορθωσε.
Γιατι ο χρονος δεν καλοδεχτηκε την λογικη χροια που ηθελε να του επιβαλλει ο μικρος ανθρωπος.

Ενομισαν οι μικροι ανθρωποι πως με το να επιβαλλουν την ταξη στον χρονο θα απομακρυνουν επιτελους τους εφιαλτες που βασανιζουν την λογικη τους.

Μα τιποτα δεν σταματα την αληθεια ,η οποια διαπερνα ακομα και τα πιο σκληρα ανθρωπινα καυκαλα.

Και αφηνει στο δρομο της τα ιχνη ενος κοσμου ολο και πιο δυσνοητου, ολο και πιο απομακρου.

Ευχαριστω Νικο Τ. για το ενδιαφερον σχολιο.


Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι