Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ανωριμες Σαλπιγγες
1425 αναγνώστες
Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009
12:00

Επρεπε ,επρεπε να μεινει στερεωμενος εκει πανω με ολη του την δυναμη . Δεν ειχε τιποτα αλλο να χασει τωρα πια.Μονο την ζωη του.

Εαν εστω και λιγο σκεφτοτανε τα βηματα του μεχρι εκει. Θα πεθαινε απο τον φοβο.Οχι δεν θα μπορουσε να ανεβει την κοφτη ορθοπλαγια.Εκλεισε τα ματια για λιγο.Σκεφτηκε πως οπως κατεβηκε ετσι επρεπε να ανεβει.Μα ετρεμε ολοκληρος, το σωμα του διαπερνουσαν νευρικες συσπασεις γεματες απο απογνωση. Χωρις να το θελει εβγαινε εξω απο την εσοχη, σαν να μπορουσε να πηδηξει ετσι απλα μεσα στο βαθυ φαραγγι. Μα το πανεμορφο μωβ ,το χρωμα αυτο του αγριολουλουδου,δεν εσβηνε μεσα στα βαθη του μυαλου του.Του μιλουσε μαγικα σαν ενα αστρο λαμπρο απο το υπερπεραν.τον καθησυχασε τελικα.

Ησυχα-ησυχα εκλεισε τα δαχτυλα  γυρω απο το μισχο,λιγο πιο κατω απο τα τρια πανεμορφα φυλλαρακια του.Το μικρο αγριολουλουδο δεν αντισταθηκε, φωλιαξε αμεσως μεσα στην αγκαλια του χεριου του.

¨"Ειχε ερθει το τελος, ετσι θα πεθαινουν τα αγριολουλουδα σαν κι εμενα", σκεφτηκε.

Οταν γυρισε να δει αυτο το μικρο  θαυμα ,παρατηρησε πως στο κεντρο του, στο ενδιαμεσο του θριαμβικου μωβ , εκει μεσα βρισκοτανε το πιο ιλιγγιωδες κιτρινο. Δεσποζε μακαριο ,ζεμενο την προσποιηση του θανατου, που ειχε βιαστικα ξακρισει ,με χαριτωμενη διαθεση ,πανω στα πεταλα.Το ζουμι της ζωης ειχε τροφοδοτησει την μαυρη διαθεση του θανατου με φως.Και το μωβ  λαμπερο χρωμα φεγγοβολουσε , γυρνουσε γυρω γυρω ,ζαλιστικα ,απο το απροσπελαστο κιτρινο της ζωης.Ενα -ενα ,τα φωτεινα μωβ πεταλα, μετρουσαν τα λεπτα, για να ορμησουν μεσα στο πανηγυρι της ζωης, να το κουρσεψουν ολο.  Τωρα, ειχανε βρει την καταλληλη ευκαιρια, να χιμιξουν μεσα στο νεκταρ .

Τωρα που το μικρο αγριολουλουδο εγκατελειπε το υγρο χωματινο μυθο της γης, και περνουσε στα βασιλεια ενος απο τους μεγαλους μυημενους της ,του ανθρωπου.Δεν πηγαινε ο νους κανενος στο κακο.Μονο εκει μπροστα μεσα στα ματια του κοιτουσε 

Κοιταξε τον μεγαλο θεο με δεος. Και μια ανατριχιλα διαπερασε το πρασινο κορμακι του. Τα μεγαλα ματια το κοιτουσαν εκστατικα ,σαν να εβλεπαν ενα ονειρο.Μεσα σε αυτο το ονειρο ενοιωθε πιο ελευθερο απο ποτε. Ηταν αληθεια λοιπον, υπαρχουν θεοι ,και ονειρευονται τοσο μα τοσο ομορφα. Χουχουλιασε με ανακουφιση μεσα στην απαλη χουφτα, ηταν επιτελουε στον παραδεισο.

Ηταν αυτος ο μονος εκλεκτος θεος που αξιωθηκε να το βρει, γιατι αυτος το ξητησε με ολη  την δυναμη της αγαπης του ,εκει πανω στην ακρη του τρομερου γκρεμου.με κινδυνο να χασει την πολυτιμη ζωη του.

Ηταν αυτος που παγιδευτηκε εκει στην εσοχη του βραχου, και δεν μπορουσε να γυρισει ξανα πισω στην επανω μερια του βραχου. Και εκατσε ανημπορος κατω απο τον πελωριο βραχο κοιτωντας το μικρο αγριολουλουδο και τα πανεμορφα χρωματα του.

Κι αυτο το μικρο πραγματακι τον κοιτουσε και του τραγουδουσε μια ωδη ,που ομοια κανεις δεν ειχε ξαναακουσει. Μεσα στα χιλιαδες χρονια της σκυφτης ζωης του ανθρωπου κανεις δεν ειχε δει τον ηλιο με  γυμνα ματια.

Οι ανωριμες σαλπιγγες του φυτου φεγγιζαν διασπαρτες στον ουρανο.

Η ανωτερη μυηση του λουλουδιου θα τελειωνε με την ενσαρκωση του γηινου ερωτα του ,σε μυστηριακη ,θεικη αγαπη.

Στις λησμονιες της αβυσσου, μεινανε οι δυο,οπως η αληθεια που μιλιεται κατα λαθος.Οπτασιες ηθικης κληρονομιας, μετεικασματα  ψυχικης αγνοτητας, που μιλουσαν σιγανα-σιγανα μεσα απο τα ματια.

Και εκει που ολα εδειχναν πως ειχανε τελειωσει. Σκεφτηκε ξαφνικα πως ολα μπορει και να μην ητανε ετσι οπως νομιζε αυτος.ολα στην ζωη αυτη μπορει να ητανε αναποδα εντελως.

Δηλαδη, το κιτρινο της ζωης, εμοιαζε περισσοτερο τωρα πια, με τον μισητο θανατο.Και τα μωβ πεταλα σαν φτερα της ιδιας της γλυκιας ζωης του.Η μεγαλυτερη συγκινηση ,που ενοιωσε  ποτε ,ηταν απο την απροσδοκητη ενεργεια που γεμισε η ψυχη του την ωρα που κοιταξε το πανεμορφο χρωμα του θανατου χωρις προκαταληψεις.Τα χερια του ζητουσαν εναγωνιως να πιαστουν απο καθε μικρη λακουβιτσα του βραχου, για να ανεβει επιτελους επανω. Να σωσει το νοημα της ζωης, και να το μεταδωσει παντου, ετσι οπως το γνωρισε μεσα απο την μικρη ψυχη του αγριολουλουδου.

Αρχισε να ανεβαινει με θαρρος και με ζηλευτη σταθεροτητα και δεξιοτητα. Ειχε υπερνικησει ολους τους φοβους του ,μεχρι να φθασει επανω. Και εμαθε μια για παντα το ποσο φθηνη ειναι η ζωη χωρις τον θανατο  

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

28/01 14:52  ΝίκοςΤ
Καλημέρα,όμορφο πολύ όμορφο.Και αισιόδοξο,μέσα στην καθημερινή άρνηση της σκέψης του θανάτου.
28/01 19:52  pol
Τελικά βρήκε τη δύναμη με τη βοήθεια της φύσης!Αλήθεια,πόσοι το θυμούνται;
29/01 08:08  zyzzx
Το ανθρωπινο ζωο μαζεψε τα διασπαρτα συμβολα, που παλινδρομουσαν μεσα στο μυαλο του, και τα εριξε χωρις να το σκεφτει περα και απο τα πιο σκοτεινα ονειρα του.
Για λιγο καιρο ενιωσε υπεροχα που ειχε καθαρισει τον νου του και ειχε αποκτησει απαραμιλλη πνευματικη διαυγεια.
Μα η δραση του αυτη, απετελεσε την σπορα. Απο οπου ξεπηδησε η γνωση των ιδεων.Γεννηθηκε ετσι ξαφνικα και οπου ειμαστε εμεις ειναι και αυτη.Απορριπτει την ζωη γιατι κατοικει περα απο τα ονειρα μας.
Στον κοσμο των ιδεων.
Προσηλυτιζοντας καθε εναν μας με την ψευτικη μασκα της ελευθεριας ,που της χαριζουνε, ακομα και τα πιο αγνα ονειρα μας.

Κυριε Νικο Τ.
Ευχαριστω για το σχολιο.


29/01 08:15  zyzzx
Τελικά βρήκε τη δύναμη με τη βοήθεια της φύσης!Αλήθεια,πόσοι το θυμούνται;

Απο τους ανθρωπους ρωτας Pol;
Βλεπεις η γη δεν ειναι μονο ανθρωποι Pol.
Αν και το θελουν τοσο πολυ.
Η ισορροπια του κυκλου , η φυση, θα χαλαει παντα τις αστοχες πυραμιδες του ανθρωπου.
Ακομα και τις πιο εξελιγμενες, σαφως.

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι