Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Μικρη Ζωη
1521 αναγνώστες
Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009
13:09

Ηταν ο ηλιος αυτο που παιχνιδιζε κατω απο τις αιωνοβιες κουκουναριες, η τα ασπρα αγριολουλουδα,τα σκορπισμενα ανακατα, στον ξεχασμενο κηπο, τον χωρις ουτε μια σταλα ανθρωπινη φροντιδα ;

Οι μικρες καρδιες ,ασπρες σαν κουνελακια, χοροπηδουσανε ξεφρενα αναμεσα στις ξεραμενες μαργαριτες.Ειχανε  περασει παλι κρυφα πανω απο τον κοντο πετρινο φραχτη, και μεσα απο τα τετραγωνισμενα και σκουριασμενα αγκαθωτα συρματα,εκει  που ειχανε ενα αρκετα καλο ανοιγμα.

 Το μεγαλο τους παιχνιδι  θεριευε μολις περνουσανε απο το τουννελ που σχηματιζανε οι γριες αγγελικες. Μεσα εκει ο καθε ενας απο τους μικρους ανυποτακτους ανταρτες  μεταμορφωνοτανε σε μια ξεχωριστη και αγαπημενη μυθικη οντοτητα.  Οι μικροι εξερευνητες  μετα θα απλωνοντουσαν στις τεσσερεις ακρες του μεγαλου κηπου 'του μικρου και λαθραιου κοσμου τους. Το μεγαλο κρυφτο αρχιζε επιτελους! Μακρια απο τα ματια των μεγαλων ,μακρια απο τις αιωνιες και βαρετες νουθεσιες τους , που  χαλουσανε την ακορεστη ορεξη τους για την αληθινη ζωη! Το παιχνιδι αρχιζε,εκει μεσα στον ξεχασμενο και απαγορευμενο κοσμο του μεγαλου κηπου, ενος τεραστιου ,και διχως αλλο ,σιγουρα παρατημενου  πυργου.

 Καθισα λιγο παραπανω μεσα στο τουνελ με τις αγγελικες. Ηθελα να κρυφτω εκει μεσα, γιατι κανενας δεν θα σκεφτοτανε να ψαξει ,εκει που ηταν η αρχη του παιχνιδιου.Καθομουνα μεσα στην πηγη των παραμυθιων, οταν ειδα την βαρια πορτα του υπογειου που βρισκοτανε κατω απο τα σκαλοπατια, τα οποια οδηγουσανε στην κυρια εισοδο του πυργου, να ανοιγει μια πιθαμη.Φανταστηκα πως ηταν ενα τρικ που μου παιξανε οι σκιες. Μα ενα κοκκινο χρωμα, ενα βελουδινο πεταλο τοσο παραταιρο με τις πρασινισμενες ριγωματιες της πετρας φανηκε στην πορτα για δευτερολεπτα. Μια κρατημενη,βαθεια ανασα ζωης ,ξενη σε αυτο το κοσμο της χαρας , του ηλιου και των ανεμων.

Τι ηταν αυτο το βελουδινο αστερι ,αδειο εντελως απο ασημι και χρυσο, να εμφανιστει στο γαλανο στερεωμα της νιοτης.Και να μαγεψει με τα θελγητρα του αδη, ενα  μικρο παιδι."Η φωτεινοτερη λαμψη του αδη ειναι σαν το αιμα" σκεφτηκα,και προχωρησα ασυναισθητα προς εκεινο το ανηλιο μερος οπου εμφανιστηκε το βαθυκοκκινο,βελουδινο πεταλο.Κατεβηκα τα σκαλια ενα-ενα με προσοχη, και εσπρωξα την πορτα,μα ηταν κλειστη.Εμεινα εκει, καθισα κατω, αν μη τι αλλο αλλη μια υπεροχη κρυψωνα ειχα ανακαλυψει.Περα μακρια, ακουγοντουσαν τα γελια ολο και πιο δυνατα...

Ακουμπωντας το κατω μερος της πορτας, με την πλατη μου,ανακαλυψα πως κουνιοτανε αρκετα. Και ισως με λιγη προσπαθεια θα εβγαινε απο την θεση του. Αρχισα να το σπρωχνω χωρις να κανω θορυβο. Μα , ξαφνικα καποιος τραβηξε τον συρτη και ανοιξε την πορτα. Μια λυγεροκορμη κυρια καθοτανε στην εισοδο, κρατωντας ενα κατακκοκινο τριανταφυλλο στα χερια της. Ηταν πανεμορφη πραγματικα, και αψογη στην εμφανιση της μεχρι την τελευταια λεπτομερεια.Μου απλωσε το χερι και μου ειπε να περασω για να με κερασει τσαι με σοκολατακια.Περασα μεσα στον πυργο και με δεος παρατηρησα πως ολα εκει μεσα ηταν πεντακαθαρα και περιποιημενα , σε τετοιο βαθμο που δεν ξαναετυχε να δω. Ολα τα υφασματα ,τα χαλια, τα επιπλα και οι πινακες στον τοιχο,φαινοντουσαν να αξιζουνε μια ολοκληρη περιουσια το καθε ενα τους χωριστα.

Οταν περασα στην μεγαλη σαλα, που ειχε οκταγωνο σχημα,παρατηρησα πως ολα τα παραθυρα ακομα και τα πιο μικρα ηταν χτισμενα με πολυ μερακι απο πετρες και ολοκληρα κοκκινα τουβλα.Το μονο φως εκει μεσα ερχοτανε απο τα κερια ,μεγαλα και μικρα που φωτιζανε με μεγαλη προσπαθεια το αχανες κτιριο.

Εκει, στο τζακι μπροστα,σε ενα μικρο τραπεζακι αχνιζε το τσαι, και διπλα απλωμενα ηταν λογιων-λογιων σοκολατακια απο τις πιο απιθανες γευσεις και με τα πιο τρελλα σχεδια.

Η κυρια δεν μιλουσε πολυ, μα αισθανομουνα μια ζεστασια απο ολο αυτο τον καλοβαλμενο χωρο, και δεν με ενοχλουσε η σιωπη της. Μου αρκουσε να ρουφαω με τα ματια μου σιγα-σιγα τις γλυκες σκιες που ξαπλωνανε πανω στα μεταξια. Και να νοιωθω με ολο μου το ειναι, τον αναλφρο γλυκασμο που περιδιαβαινε  την ατμοσφαιρα γυρω μου.

Αν ηταν  αυτα τα ματια της ουρανος, θα ηθελα να ειμουνα εγω εστω και ενα απο τα  μικροτερα αστερια του.

Στο τζακι ενα μεγαλο κουτσουρο ηταν αναμμενο, μα η φλογα του εμοιαζε ακινητη. Αναριθμητες οπτασιες διαλυμενες, εικονες σπασμενες, ενωνοντουσαν μεσα στην καρδια μου χωρις φοβο. Ο ιδανικος κοσμος των απιαστων ιδεων εφτιαχνε γυρω μου ενα κουκουλι,μονος του, σαν να ηταν βαθυτατα ερωτευμενος μαζι μου, και ηθελε να με προστατεψει απο καθε τι που δεν αρμοζει στην τελειοτητα τους.Και εγω χαλαρωσα μεσα στην θαλπωρη της πολυθρονας ,με την ζωγραφιστη πορσελανη στο χερι να αχνιζει ακομη.Ακομα και οι ατμοι απο το μυρωδατο τσαι προχωρουσανε με βημα σημειωτον προς το πανυψηλο ζωγραφιστο ταβανι.

Τιποτα δεν μου φανηκε ξενο, ηταν σαν να επρεπε να βρισκομαι εκει απο καιρο. Και ηθελα να μεινω για παντα εκει."οτι και εαν ηταν να γινει ας γινει" σκεφτηκα. Η να ξυπνησω μα να βρεθω και παλι εκει ηθελα,η να χαθω σε αυτο τον μυστηριο και υπερπληρη ευτυχιας χωρο...Μια ολοκληρη εποχη εφεγγε κατα λαθος στα βαθη του πυργου. Μια εποχη ανθρωπινης τελειοτητας.Μια ζεστη υπερλαμπρη καρδια, ολη δικια μου, καθοριζε καθε ενα απο τα βηματα μου. Σαν να περνουσα επανω απο μια μαυρη, απυθμενης αγαπης λιμνη, πατωντας επανω στα κρυσταλλινα νουφαρα της.

Ισως να εκοιμηθηκα, ισως να ονειρευτηκα ,δεν ξερω, ενα γνωριζω ,πως αντικρυσα το πιο αγνο μαυρο απο ολα. Αυτο που ειναι δεμενο με το αιμα ,και ειναι τοσο ζεστο ,που ολοενα παλλεται σε υπεροχες νοτες αγαπης.

Καποια στιγμη ,εφοσον επηλθε κορεσμος απο την απολυτη ευτυχια. Περασα σε μερικα απο  τα πολλα αλλα δωματια του τεραστιου σπιτιου. Σε ενα απο τα μεγαλυτερα, συναντησα μια αλλη καθως πρεπει κυρια που επαιζε ενα μακροστενο οργανο. Ενα ηλεκτρονικο οργανο, σαν πιανο. Μονο που δεν ειχε πληκτρα ,αλλα τρεις συνδεδεμενες ορθογωνιες,σαν ψηφιακες οθονες.Οι ακριανες οθονες ,οι πιο μεγαλες, ηταν σε χρωμα μεσαιο γκρι ,και στην μεση ηταν μια μικροτερη οθονη που ειχε  σατινε ασπρο χρωμα.Η καλοβαλμενη κυρια εκεινη εκανε επιλογη ηχων μεσα απο αυτο το οργανο με την βοηθεια της σκεψης της, η της φωνης της, η ακομα και με κατι που εμοιαζε με μολυβι.Ηταν σαν να κεντουσε εναν εναν τους τελειους ηχους πανω σε ενα καμβα. Τους εβρισκε με το ενστικτο της αλλα και με την πολυχρονη εκπαιδευση της. Βεβαια δεν ακουγοτανε τελικα αυτο που λεμε εμεις μουσικη. Αλλα ενας ενας ηχοι απαραμιλλης τελειοτητας. Οταν μαλιστα ευρισκε τον τελειο ηχο αυτο, αναβε ενα μικρο κιτρινο λαμπακι,επανω στο πανελ, που εμοιαζε αρκετα με μια ακτινα του ηλιου στην καθαροτητα και την λαμψη.Αλλοι ηχοι, που ηταν αποτυχημενοι βεβαια, δεν μπορουσανε να φτασουνε την λαμπροτητα αυτη.Καθισα εκει αρκετη ωρα, γιατι μαγευτηκα απο αυτο που ακουσα ,χωρις να με ενδιαφερει που δεν εβγαινε καμια μελωδια ,η τελος παντων ενας οποιοδηποτε ρυθμος,απο αυτο το ολοτελα παραξενο μουσικο οργανο.Το μονο που παρατηρησα ομως με μεγαλη ευκολια. Ηταν πως καθε φορα που ενας ολοτελα σωστος και τελειος ηχος ακουγοτανε, η αχτιδα που εβγαινε απο την ψηφιακο πανελ ,εφορμουσε μεσα στο ελαφρα φωτισμενο δωματιο και γεμιζε απο ζωη ο ενδιαμεσος χωρος γυρω μου. Ηταν σαν ενας ολοκληρος  κοσμος ,ο κοσμος του σκοτεινου πυργου να ενεργοποιειται απο αυτη την μικρη ακτινα που ηταν γεματη  ζεστη .Μια ζεστασια ζωης μακαριας και τρισευτυχισμενης.

Εφυγαν καποια στιγμη, και ετρεξα αμεσως  στο μαγικο οργανο μπροστα. Μα δεν μπορουσα να το ενεργοποιησω με την σκεψη μου, ουτε και με την φωνη μου. Ετσι πηρα την γραφιδα και αρχισα να ψαχνω πανω στο πανελ για τις υπεροχες αναλαμπες, αποτυγχανωντας συνεχως να πετυχω εναν ηχο σωστο. Κανενας απο τους ηχους μου δεν επιβραβευτηκε με μια ακτινα  ηλιου. Αν και εγω τοσο πολυ περιμενα να την δω. Ετσι αρχισα να πειραματιζομαι με την φαντασια μου αποχαλινωμενη .Μετεφερα ηχους ηδη παιγμενους ,που υπηρχανε  στην μνημη, επανω στις ακριανες οθονες και προσπαθησα να κανω συνδυασμους .Επειτα ,αφου απογοητευτηκα αρκετες φορες ,πιεσα δυνατα την γραφιδα, πανω στην κεντρικη οθονη και καταφερα να βγαλω ενα ωραιο καπως ηχο, που εμφανισε τελικα ενασταθερο ασπρο φως. Μου αρεσε που πετυχα εστω και αυτο το ασπρο φως.Και μετεφερα τον ηχο αυτο παλι επανω εκει, αλλα με την εντολη να κανει αλεπαλληλα "loops" ακολουθωντας ταυτοχρονα μια αλληλουχια απο διαφορετικες εντολες.Αμεσως το μηχανημα αρχισε να βγαζει μεταβαλλομενους ηχους, χωρις  να σταματαει, και ολοι βγαζανε ενα ασπρο φως, ανεβοκατεβαινοντας  δεξια-αριστερα και στις τρεις οθονες .Οχι σε καμια περιπτωση δεν ηταν μουσικη αυτο. Αλλα ειχε ομως μια καποια συνεχεια .Ειχα επιτελουςκαταφερει  να παιξω κατι απο την μουσικη που γνωριζα. Αλλα δεν ειχα καταφερει να βγαλω ουτε μια χρυση ακτινα.Μια απο εκεινες που ειχα δει πριν λιγο . Ολα τα φωτακια πανω στο πανελ ηταν ασπρα, και κατασπρα θαλεγα!

Ηρθανε μεσα στο δωματιο και οι δυο κυριες μαζι ,αμεσως μολις ακουσανε αυτους τους περιεργους ηχους που γλιστρουσανε τρεχοντας πισω απο τις σκιες,σαν να ηταν μεγαλα ασπρα σκουληκια . Διακρινα για μια στιγμη στην ακρη των ματιων τους ενα βλεμμα αποδοκιμασιας, το οποιο ομως δεν κρατησε ουτε για ενα δευτερολεπτο. Η μια κυρια εκλεισε το οργανο, για μεγαλη μου απογοητευση. Και επειτα, ως εκ θαυματος η αναστατωση εξαφανιστηκε,διαλυθηκε μεμιας. Τα παντα γυρισανε στις προηγουμενες ονειρικες στιγμες ,τις τελεια πλασμενες.

"Φαινεται λοιπον" ,σκεφτηκα, "πως γι αυτους που ζουσανε σε αυτες τις τελειες σκιες , η μηχανη αυτη επαιζε πολυ σημαντικο ρολο." Ηταν η μοναδικη πηγη  απο υπερλαμπρο, ηλιακο σχεδον φως.Φως που τους χαριζε ζωη, εκει μεσα στα πιο πολυτελη μπουντρουμια της ανθρωποτητας Ηταν ακομα μια πηγη  για ηχους υπερτατης αισθαντικοτητας, μοναδικους για την τελεια ακουστικη τους.

Ο τελειος τεχνητος ηχος και το τελεια φτιαχτο φως μαζι με το πολυτελεστατο εσωτερικο του πυργου, ολα αυτα συνεθεταν μια μικρη πατριδα για τις δυο ασυνηθιστης  ομορφιας και ηθος κυριες.

Εγω ομως που δεν ειχα καμια δεσμευση με τον δικο τους κοσμο,πεθυμησα μετα απο λιγο,τον φρεσκο αερα. Και βγηκα εξω στον κηπο. Λουστηκα απο το ζεστο ,σαν γλυκεια αγκαλια φως του ηλιου. Και ακουσα τα απαλα πουλακια να τραγουδανε μανιασμενα. Την παρεα μου να γλενταει για μια ακομα φορα, ολοκαιρη μερα ατελειωτη, την ευτυχια της ζωης που δεν μιλιεται με λεξεις.Μα μονο με ατελειωτους γλυκους και ασυναρτητα σπασμωδικους ανασασμους ευφροσυνης.

Καθως πηδουσα τρια τρια τα σκαλοπατια του πυργου,γλυστρισα αποτομα, μα ηρθε ενα χερι απο το πουθενα,και με συγκρατησε.

Με ειχανε βρει!

Η  μικρη Ζωη, με τα χρυσοφορα μαλλια της, με ειχε αγκαλιασει γελωντας ασταματητα για την γκαφα μου να πεταχτω απο την πιο ωραια κρυψωνα .Και εγω ενοιωσα τοσα απιστευτης ομορφιας συναισθηματα να σπανε με δυναμη πανω στα ασυναρτητα βραχια της παγωμενης  καρδιας μου. Που δεν αντεξα. Ερωτευτηκα μια για παντα την μικρη Ζωη με τα γαλαζια ματια,  τα ολοχρυσα μαλλια, και τα ροδοκοκκινα χειλια της. Που εσταζαν και εταζαν τους πιο μυθικους παραδεισους.

Ελιωσα μεσα στα ζεστα χερια της, εκει εξω στον αληθινο κοσμο,που οι ψυχες νοιωθουν στα αληθινα, τα αληθινα.

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

23/02 22:00  koufeto:-)
Το τζακι αμα το αναβανε τραβαγε;;
Απο περιεργια ρωταω γιατι το δικο μας στο εξοχικο θελει γκρεμισμα:-)Δεν τραβαει;-)Τιποτες!
24/02 07:33  zyzzx
Παρολο, παρολο, παρολο που δεν 'γνωριζω" το εξοχικο σου, σε διαβεβαιω πως το τζακι δεν εχει κανενα προβλημα.Μην κανεις μερεμετια και ξοδευεσαι ανωφελα ,τετοιες μερες που ειναι.
Το προβλημα που εχει το τζακι σου εισαι εσυ και το ρευμα που δημιουργεις οπου κι αν εμφανιζεσαι.
Το παρατηρησα αυτο μολις εσκασες μυτη στο μπλογκ μου.

Αμεσως χτυπησανε κοκκινο οι επισκεψεις.

Περαν τουτου, δεν μου απαντησες τελικως για τον ρολο της γκαρσονας.Ισχυει η οχι;



Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι