Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Το Ματι
1411 αναγνώστες
Τρίτη, 12 Μαΐου 2009
10:33

Τα χτυπηματα σαν ναταν βηματα προχωρησαν στην σαλοτραπεζαρια. Μια σκια  αποτομα  απλωθηκε μπρος απο τα κουρασμενα ματια, και βογκηξε ασυναισθητα. Αντιφεγγιζει και προκαλει ασυναισθητα σε ενα παιχνιδι ατελειωτο  η απεναντι τζαμαρια.

Fence and Cottonwood, Bannack, Montana. Black and white ghost town photograph

Οχι δεν θα ενδωσει στις διαθεσεις της και στις εναλλαγες του φωτος αποψε. Εχει αλλα σχεδια πολυ πιο σπουδαια. Τωρα που ενιωσε το ματι ,αυτο το τεραστιο, να εχει κουρνιασει πανω απο το αδοκιμο καταφυγιο .Τωρα θα πρεπει να κλεισει τα ματια και να βυθιστει στο μαυρο τουνελ των σκιων, χωρις φοβο. Δεν προδιαθετει σε κατι τρομακτικο αυτη η ηρεμη , γαληνια και ανεμελη ατμοσφαιρα.

Ο ηλιος γαργαλαει τις πατουσες με τα χνωτα του σαν ενα ατιθασο κολεοπτερο.Και η φτερη απο την ακρη του δρομου θροιζει εκστατικα.

Επιασε την ακρη απο το μπρατσο της πολυθρονας με απολυτη ικανοποιηση. Αυτη την καταφαγωμενη λεοντοκεφαλη χαιδεψε σιγα-σιγα ,και δαγκωσε με ικανοποιηση τα χειλια. Τιποτα αλλο περα απο αυτες τις τοσο λειες κουρμπες δεν ενσωματωνε την τελεια απολαυση.

Θα εμενε εκει η θα εβγαινε στην βεραντα, αυτη ηταν και η μοναδικη ζαβλακωμενη ερωτηση που επαιζε νωθρα στο τριπλωμενο μυαλο. Μα η κουρτινα με τα κοφτα σχεδια εσπασε την σιωπη χτυπωντας πανω στο παραθυρο ενα ρυθμικο σκοπο. Ειχε η μουσικη αποκτησει μια καινουργια, μια πρωτογονη αφη με την τυχη.

Χαμογελασε απεραντα, η ερωτηση ειχε απαντηθει μεμιας .Θαμενε μεσα. Πισω απο αυτη την αριστουργηματικη συνθεση της μικρης κατοικιας.Κατω απο το θαλερο ματι του κυκλωπα. Αυτο το τοσο μεγαλο και απεραντο ,το γεματο απο μεστη καλωσυνη.

Το Ματι, ειχε απλωθει παντου μεσα σε λιγα μονο λεπτα η ωρες η  μερες. Παντως,για να πουμε την αληθεια, ο χρονος φαινοτανε μικρος μπρος σε αυτη την χρυση θαλπωρη που περιτοιχιζε τον εσωτερο χωρο,απο την πλασματικη και ανουσια αντιφωνηση της λογικης.Δεν δεχοτανε ουτε μια αμφισβητηση ,ολα ηταν καλολαδωμενα απο την αφθαστη μαστορια του παντοδυναμου. Ολες οι ιδανικες συνθηκες διασπαρτες και ανακατες κανανε δικο τους χωρο μεσα στο μυαλο Ετσι ηταν πνιγμενο  μονο με αισιοδοξα μηνυματα, μονο με αφθαστου καλλους μυρωδατα μπουμπουκια .

Και το χαμογελο ανθιζε ακομα παραπερα ,πολυ πιο εξω και απο τις κουρτινες με τις ραιγιον ραφες. Με τις προσεγμενες δαντελιτσες στην ακρη. Τα κειμηλια της γλυκιας γιαγιας. Της θνητης που παρολαυτα,  ξεχασε ο χρονος να προλαβει,και δεν προκαμε να θυμηθει ουτε για τοσο δα η πλαση.Ετσι εγινε και εμεινε μετεωρη για παντα  η γιαγια ,πανω στην αιωρα του χρονου. Ενα γιο-γιο ξετυλιγμενο σε ορθοπεταλια να βαυκαλιζεται με τα μυξαρουδια.Και ολοενα να γελα και ασταματητα και να στριγγλιζει υπερ του ενος και κατα του αλλου. Ενας βαρρυθυμος μα  αιθεριος εισαγγελεας ο οποιος δεν ξεχνα να βλαστημα οταν ειναι θεμιτο και πρεπον.

Τιποτα δεν εμοιαζε με την γιαγια, που δεν γεννηθηκε για να μην πεθανει.

Απλα αυτη ετσι περασε ,εμεινε λιγο και μετα εφυγε.

Οχι απο δω ομως οχι, δεν περασε ακομα η ανοιξη ,μα μονο το ματι της ανοιγοκλεισε πλημμυριζοντας τα λιβαδια με χρυσαφι και ολους τους θησαυρους της απληστης εως τα ακρα ζωης...

Και εντουτοις εμεις ξεμακραινουμε λιγο .Γιατι καλο ειναι να κραταμε καποιες αποστασεις απο τοσο ηδυπαθη φαινομενα.

Χωρις καμια διαθεση αναπολησης, παρατηρουμε τον ιδιο μας τον εαυτο να ανθιζει σαν νατανε μια παπαρουνα γεματη απο ολοκληρες αποριες για ολη αυτη την καλη και απλετη ηρεμια που απλωνεται μεσα στο ματι.

Απλωνεται η ηρεμια μεχρι να φτασει στα συννεφα και να φτιαξει με το δικο της τροπο ενα καλειδοσκοπιο που μας επιτρεπει να ξεκλεβουμε λιγη απο την σοφια των θεων.Μα εως εκει φτανει δεν παει παραπερα. Ενα αρκετα μεγαλο κομματι γυρω μας και εως τον κοντυτερο μπλε ουρανο. Οχι παραπανω ,σαν ενα κομματι τουρτας απο τα ρυθμικα γενεθλια των μελωδικων φωνων μιας απιστευτα μεγαλης χορωδιας.

Εκει στο γλυκο κεντρο η σημειο ολων των ανθρωπινων ονειρων. Τα οποια με την απαλη αφη τους αιχμαλωτιζουν ολη την βαρετη σαφηνεια της λογικης.

Και κατορθωνουν ετσι να μας γυρνανε πισω ξανα  στην τζαμαρια οπου φωλιαζουνε ολες οι ασυμπληρωτες επιθυμιες μας.Ολες αυτες που ειναι δεμενες γερα με κομπους. Και  καταχωνιασμενες οπως-οπως εκει χαμω περιμενοντας την απολυτως καταλληλη στιγμη να ανθισουν μεσα στο οικειο χωρο μας.

Να βρουν καταφυγιο κατω απο το δικο μας ματι. Το τοσο ευθυτενες και εγωιστικο συμπληρωμα της αδιαταρακτης ορθοεπειας μας.

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

12/05 10:37  ArTaXiA
Υπάρχει κάποιος λόγος που δεν τονίζεις τις λέξεις σου;
12/05 11:21  zyzzx
Δεν το εχω σκεφτει.
Αλλα δεν ξερω και πως γινεται.
12/05 12:03  ArTaXiA
Θέλεις να μου πεις πως δεν γνωρίζεις πως να βάζεις τόνους;
12/05 12:21  zyzzx
Nαι δεν εχω δοκιμασει να γραψω με τονους.
Ισως να εχει ενδιαφςερον.

Tο θεμα ομως ειναι πως δεν ξερω να το κανω χρησιμοποιωντας τα εργαλεια διαχειρισης του capitalblogs.

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι