Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Τεσσερεις Ανεμοι
1434 αναγνώστες
Σάββατο, 30 Μαΐου 2009
10:28

Αμαν, αμαν!

Τα χερια κοιτουσε με αγωνια και δεν τα αναγνωριζε. Σε ροζ κομπους τυλιγμενα ηταν .

Για να νοιωσει ,συγκεντρωθηκε επανω τους. Μα τιποτα δεν αισθανθηκε. 

Και στεκεται τωρα ευθυτενως, με ολη την αφορητη ενταση των συναισθηματων πιεσμενη  στο εμπρος μερος του κροταφου.

Ωχ ,οχι παλι! Ο αερας φυσουσε παλι κατραμι καυτο!

Η παλαμη του ανοιξε διαπλατα, να τρεξει  μεσα τους η ζωη .Προσπαθησε μα δεν ενοιωθε τιποτα εντελως. Εαν ειχε ενα καθρεφτη, ισως θα μπορουσε να πιστοποιησει το τετελεσμενο γεγονος, απο την ωχρη οψη του προσωπου.

Επρεπε να καθρεφτιστει καπου , η αλλη οψη του νομισματος μηπως  φανει .Μα δεν μπορουσε.

Δεν εφτανε ομως μεχρι τοσο μακρια απο το μυαλο. Μονο  μπροστα απο τα ματια  και καθολου παραπερα δεν πηγαινε η σκεψη.Ο κοσμος λιγο πιο περα ειχε σβηστει , ετσι εστεκε εδω και ωρα εκει χαμω με απλωμενα τα χερια χωρις καμια επικοινωνια απο τον εξω κοσμο.

Το σκοταδι απλωθηκε και συρθηκε αραιο πανω σε παραλληλα παραβαν. Το καθε ενα απο αυτα  περιοριζε ολοενα και περισσοτερο φως ,καθε μια μαυρη πινελια προχωρουσε λιγο παραπερα και εβαφε και λιγο παραπανω την απελπισια. 

Τι θα εμενε στο τελος; Ποιος ξερει;

Τα υγρα συννεφα, χωρις καμια επιφυλαξη, ανοιξαν δρομο αναμεσα απο τις θεορατες και αποκρημνες πλαγιες. Εσπρωξαν περα τα θεορατα πρασινα βουνα με την αφορητα μαυρη ισχυ τους.Και γυρω η πλαση ελιωσε μεσα σε κιτρινισμενους αφρους, σαν να ηταν το πιο ευαισθητο και πολυτιμο μαυρο φιλμ της ζωης μας  εκτεθιμενο στην λαμψη της πιο φλογερης ακτινας του ηλιου. 

Και ειναι αληθεια πως σε λιγο δεν θα εβλεπε ουτε το παραμικρο ,ουτε το πιο αμυδρο φως. Ειχε ερθει το απολυτο μαυρο ενα γυρω  και στρογγυλοκαθισε, μετανοιωμενο για τις τοσες προετοιμασιες  του,που ολες πηγανε χαμενες.

Μιας και τα ματια τα κρατουσε κλειστα απο το φοβο ,εσωσε αθελητα ολες τις αναμνησεις απο την βεβαια καταστροφη. Μα δυστυχως, οτι βρεθηκε επανω στο απαλο χνουδι του σωριασμενου και αποκαμωμενου κορμιου ,καηκε ανελλπως.Εβγαλε τοσο εντονη φλογα η καυση που φωτισε για λιγο τον βασανισμενο  βυθο της υπεροχης χαραδρας.

Στο τελος  της κορυφογραμμης φανηκε μια ισχνη λαμψη. Ηταν μια ζωη ,ηταν η ζωη που ειχε περασει τωρα πια στην αφανεια της αναισθησιας.

Τωρα ειχε μεινει εκει ενα κενο ,ενα υπερλαμπρο μαυρο κενο μεσα στο ιδιο το πιο απιθανο και κατασκοτεινο σκοταδι.Και απο μεσα του περνουσε υγρο και διαφανο το νερο της μελισταλακτης πηγης, ενα ποταμακι  κατρακυλουσε πηδηχτα μεσα απο τις φωνες των χιλιοβασανισμενων βραχων και εφτανε εως το στυγερο και θεοσκοτεινο μαυρο.Πλημμυρισε ετσι απλα  η αδειανη ψυχη . Τα μαυρα πεπλα ανοιξαν για λιγο και φανηκε και παλι φως. Και μεσα απο το θαμπος της σχεδον ερωτικης επαφης ειδε ξανα και παλι τον κοσμο.

Ηταν λεει αναμεσα στην Μηλο και στην Κιμωλο μια μεγαλη λιμνη  .Η καπου αλλου δεν ηταν δυνατον να ξερει.Γιατι τα θαμπωμενα ματια δεν ξεχωριζαν ολες τις λεπτομερειες και το φως ηταν πιο ισχυρο απο ποτε.

Μεσα στην μεγαλη λιμνη ετρεχαν δυο πανεμορφες μικρες θεες ολογυμνες και με τα μακρια μαλλια τους μεθυσμενα απο τα στραφταλιστα ολοδροσα νερα χαμογελουσανε ευτυχισμενες. Ηταν φιλες , σιγουρα ηταν, και φαινεται πως ειχανε καιρο να ειδωθουνε. Τα στηθη τους ασπρα και ολοσφιχτα χωνακια απο τον θαυμασιο ερωτα γινωμενα και απο την απαντοχη της εφηβειας πετρωμενα ατενιζαν θαρρετα τους γαλανους ουρανους . Και στην μεση τους ολοδροσο καθοτανε στερεο το πρωιμο χνουδι, τιτιβιζε σε νοτες γλυκες την πολυταλαντη αγριαδα της θαλασσας.

Ενα φως μονο, τοσο αρκουσε για την απολυτη ευτυχια . Ολη η ζωη  εμενε εκει γυρω σε ενα αεναο ταξιδι αναμεσα στα δυο κοντινα νησια. Χωρις ποτε  της να φτανει ουτε στο ενα ουτε στο αλλο. Γιατι εκει αναμεσα  οδηγουσε την ζωη το φως.Το ολολαμπρο φως απο τις πιο γλυκες αναμνησεις. Αναμνησεις της τωρινης ζωης και οχι του περασμενου και ξεχασμενου καιρου,γλυκες σαν μελι .

Βυζαγμενες απαλα μεσα απο την κυρηθρα της αδουλωτης Ελλαδας...

Ομως ο ανεμος αλλαζει ξαφνικα και οι τεσσερεις ελπιδες μας,οι τεσσερεις παντοδυναμοι αφεντες ανεμοι   προσγειωσαν την βαρκουλα μας στην αντιπερα ξερα του Θεου.Την ερημικη και κατασκοτεινη ,την  τρυφερη σπηλια του Αδη.

Αμαν, αμαν! 

Τα χερια τρεμουν απο την αγωνια, καθως η ζωη  στριμωχνεται μεσα στις χαρακιες τους. Και γραπωνουν με δυναμη τα κοφτερα βραχια στην απελπιδα προσπαθεια τους για μια εστω και τελευταια πνοη.Μα αδικα, η δυναμη τα εγκαταλειπει και ανοιγουνε οι ματωμενες παλαμες με σπασμους .Βυθιζεται τωρα στο σκοτος ,απαλα  αργα και αβασανιστα το ασωματο συμπληρωμα τους.

 

 

Wind shifts may stir CO2 from Antarctic depths

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι