Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Μεγαλο Βραδυ
1700 αναγνώστες
Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009
11:24

 

Σε ενα αρκετα μεγαλο και ολανθιστο κηπο, γεματο απο λογιων-λογιων μεθυστικα αρωματα.

Στην Πατμο, σε ενα χωρο θαυμαστο και χρονο αιθεριο.

Στις δαντελωτες αναβαθμιδες της γερνουν ,και γερνουν ευλαβικα οι "αμφιλοχιες".

Προσκυνουν ταπεινα και με θερμη το ολενα χαρουμενο, το πελαγισιο αερακι. Αυτον τον ατελειωτο Ικαριωτικο οιστρο.

Αυτον που ξεγελαει ακομα και τους πιο δεινους ακροβατες του φωτος...

Και πεφτουν τα αστερια,επανω στην γη της Πατμου,τα βραδυα.

Μια βροχη αγαπημενη. Μια στοργικα απλωμενη αγκαλια.

Απλα νιωθεις την ζεστασια της.

Ετσι οπως φυσαει και παγωνεις εξωτερικα. Εσωτερικα αισθανεσαι μια απεραντα γλυκια, μια ολομαυρη και ζεστη θαλασσα να σε κατακλυζει ολοκληρωτικα.

Ειναι η ταπεινοτητα.

Και δεν ειναι να νιωθεις πιο ελαχιστος-η και απο ενα κοκκο αμμου.

Αλλα, να μην υπαρχεις καθολου.

 

 

Οχι πολυ πιο περα απο τα ξασπρισμενα μπλε.

Ενιοτε, κοντοστεκεται καταμεσης του πελαγου αδιαφορος ο μονισμος .

Τα κριθινα κριτηρια του, σθεναρα αντιστεκονται στα φυσηματα του Ικαριωτη.

Σφυριζει   δυνατα την διχονοια ο πικραμενος  αγερας. Σπρωχνει επανω της  κατασπρα και ολοτελα αμυαλα γαιδουρακια . Παραφορτωμενα απο λαβα  μιας αλλης  οξυθυμης γης .

Eπανω απο ολο αυτο το αχολογημα των φλογισμενων καρδιων ,τυλιγει  καθημερινα  το κουβαρι του ο  βαρκαρης των ψυχων  .

Και ενα θυμιαμα εκστατικο  ξεχυνεται απο τα βαθη της ευλαβους νησου .Ξεπιανεται  απο την παλλευκη μακαριοτητα των βραχων της, και στριμωχνεται  στις αψιδες της υπεροχα  γαλαζιας ακεραιοτητας του Αιγαιου.

Βαυκαλιζει τα σοκακια με βαθυσκιες πινελιες, στο καθε  ενα απο τα απογευματινα του αναχωρητηρια  ο ηλιος.

Σε δεδομενες στιγμες και χωρους του νησιου .Νιωθει η θνητη οντοτητα μας την εγγυτητα του απειρου συμπαντος, που βρισκεται συνεχως υπ' ατμον των ακορεστων επιθυμιων του.

Ενδιαμεσα στο πελαγος ,και πανω απο το ισιο ποταμι του οριζοντα. Ακινητο απλωθηκε το μεγαλο βραδυ, αγγιζοντας με θερμη τις χωματινες υπαρξεις μας.

Κατω απο  τις υπερουσιες  ρογες της αφατης γαληνης στεκεται απαλο.Με ενα μοναχα βημα πιανει τις ακρες της γης και τις αναποδογυριζει εξαφανιζοντας για παντα  ολες τις αγωνιες  και ανησυχιες μας. 

Το μεγαλο βραδυ τρυπωσε αυτουσιο μεσα στις σκιες μας και δεθηκε πανω στο τρυφερο βλασταρι της καρδιας μας, μιας και ηταν αθανατο σαν κι αυτο.

Και επειτα απο καιρο , εγινε αυτο το  μεγαλο δεντρο με τους αξεπεραστα γλυκοηχους καρπους.

 

 

 

 

 

 

Στου θανατου την οπη ενα γυρω. Χορο στηνουν καθε βραδυ οι τρομεροτεροι απο τους φοβους μας.

Και ενω εγω γυρευω να ζησω  μεσα απο την αγκαλια της μαγευτρας θαλασσας αυτο το μεγαλο βραδυ της ζωης μου.

Εκεινο κολυμπαει μοναχο του μεσα στα κατασκοτεινα σπηλαια του γερο-Ταυγετου, και αφουγραζεται τα γελια και τις χαρες .

Το μεγαλο βραδυ ειναι τοσο ομοιο με τον θανατο, που κανεις δεν μπορει να τα ξεχωρισει.

Το βρισκουν μονον οι θαλερες ψυχες .Οι οποιες γνωριζουν καλα, η απλα συναισθανονται, πως μονον νικωντας τον μεγιστο φοβο της ζωης θα το ανταμωσουν.

Αυτο, το μεγαλο βραδυ , ο χρονος, σταματα να μετρα .

 

 

 

 
Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι