Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Νευστον Νεκταρ
1372 αναγνώστες
Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009
20:31

 

 Ξεχωριζει αυτουσιο, το στυγνο και μακαβριο προσωπειο του Αδη. Ακτινοβολει αδιακοπα, πανω απο την επιφανεια του ολομαυρου νερου. Αναμεσα απο τα ωχρα αποκαιδια, ξεπροβαλλει η σκοτεινη φιγουρα του ενθερμου εκθεμελιωτη της ζωης.

Το μαβη χρωμα της δεν με ξεγελα.

Αυτο το διφυες νεκταρ.Αυτη η βαθυσκια αντανακλαση,που ειναι ταυτοχρονα του κατω και του επανω  κοσμου, χυμαει ασταματητη μεσα απο τα κακοσχημα νεροφαγωματα της απονης μοιρας  .Αναπεμπονταςι θριαμβευτικα, προς το ματοβαμμενο στερεωμα,μια θρηνητικη, μια μονοφθογγη και συναμα γλυκοηχη νυχτωδια.

Παρασυρμενο απο την γλοιωδη αμπωτη, το νευστον νεκταρ ,βασανιστικα περιτριγυριζει την κατακαμμενη σαρκα μου.Γυρευοντας ενα δρομο ,μια ρωγμη ,για να χωθει στα βαθη της καρδιας μου. Και απο κει μεσα να κλεψει την υπερουσια αγαπη του αιωνια γαλαζιου πατερα μου.

 

Εκει περα ,στα ιδια μακρουλα νεροφαγωματα, μεσα στην θαλπωρη της θαλαμωτης μακαριοτητας των μεγαλων πευκων. Ονειρευομουνα καποτε την ζωη. Καταχωνιασμενο μεσα στο κουφιο χωμα ,και  ναρκωμενο μεσα στην καφε φατνη της ανυπαρξιας .

Ωσπου, μια μερα , με ξεχωσε απο την ληθη , μια ερωτοτροπουσα καταιγιδα. Γεμισε η ελαχιστη υπαρξη μου, με χρυσες δροσοσταλιδες απεραντης χαρας. Πλημμυρισμενο απο την αγαπη του αιωνιου ουρανου, και ζεσταμενο απο τις ηδυπαθεις ακτινες του. Γυμνωσα την ψυχη μου ,και του προσφερα  ολη μου την αγαπη , με την πρωτη καταπρασινη πευκοβελονα μου.

Ηρθε τοτε, μεσα στην καρδια μου ,και κατοικησε εκει για παντα, η χαρη της αφατης ενεργειας του. Ξεδιαλυθηκαν αμεσως , και για παντα, τα μαυρα σκοταδια .

Και εγω , εγινα απο τοτε ενα ζωντανο θυμιατηριο. Για να ευφραινω ολη την πλαση, με την ανυπερβλητη ευωδια  μου.

Και ζουσα απο τοτε ,και για ολη την ζωη μου ,αγαπωντας με ολη την καρδια μου, και ολη την ψυχη μου , αυτο το πανωριο στερεωμα. Χωρις ουτε μια στιγμη να κοιταξω αλλου.


Εως σημερα , που με ανταμωσε η πυρινη βροχη. Και μου στερησε το στεμμα της ολοφωτεινης ζωης.

Πριν απο λιγες ωρες ,ισως και τωρα , δεν νοιωθω πια το ιδιο.

Μοιαζω τωρα εγω σαν ενα αγαλμα παγωμενο, κρατημενο σε μια ευηθη επικκληση .

Σε μια βουβη προσευχη.

Ειμαι εγω τωρα... Γιατι ετσι νιωθω... Απομονωμενο απο την ζωη .

Και περιμενω με λαχταρα την δροσερη-δροσερη  βροχη. Το αγαπημενο πανδαιμονιο της καταιγιδας.

Για να μου δωσει το ενααυσμα.

Ετσι οπως τοτε .

Να ερθει περιμενω η ζωοφορος δροσια της, για  να σβησει τον πονο , τον αβασταχτο, που νιωθω πανω στα ξεγυμνωμενα μου κλαδια.

Περιμενω ναρθει ξανα η αγαπημενη μου ,για να με ξεκλεψει απο τα βαθια και απειρα σκοταδια.

Μεσα απο την αδαμαστη ναρκη τους να αναδυθω στην ζωη, μαγικα.

 

Για παντα θα περιμενω εδω εγω!

Τον αιωνιο ουρανο ,να πνιξει την γη μεσα στα ατελευτητα νερα της πιο εγωιστικης θυελλας.

Να την καλυψει ολοκληρη με το νευστον νεκταρ ,αυτο το αλλοκοτο μειγμα των δυο ολοτελα αντιθετων κοσμων.

Το ιδιο που με κραταει βασανιστικα στην ζωη, ενω την ιδια στιγμη   με αφηνει να φλεγομαι ολακαιρο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι