Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Το Κουβαρι
1704 αναγνώστες
Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009
22:34

Πανω στο ξυλινο, χιλιοκαρφωμενο ,σαραβαλιασμενο, αιωνοβιο σκαμπω καθοτανε ωρες και ωρες συλλεγοντας ενα ενα τα μικρα κομματια σπαγγου απο το πατωμα. Τα πεταγαν καθε μεσημερι οι υπαλληλοι μεσα στην φουρια τους να τελειωσουν τα δεματα.

Τα εδενε με εναν απειροελαχιστο κομπο,για να επωφεληθει τα μεγιστα απο τα ρεταλια του σπαγγου, και τα τυλιγε τοσο σφιχτα και περιτεχνα σε ενα υπεροχο και ολοστρογυλλο κουβαρι. Που αν μη τι αλλο, αξιζε πραγματικα τον θαυμασμο.

Αν και οι περισσοτεροι τον εβλεπαν με μισο ματι, πιστευοντας ακραδαντα πως προκειται περι ψωνιου .

Βεβαια το μονο που τους σταματουσε να τον παρουνε στο ψιλο. Ηταν η ιδια η ζωη του. Μια ζωη επιτυχημενου τοκογλυφου που ειχε οικονομησει τρελλες λιρες , και ακινητα . Ολοκληρες γειτονιες ειχε αποκτησει απο τις αναποφευκτες κατασχεσεις. Οικογενειες ειχανε μαραζωσει .διαλυθει , πεινασει, εξευτελιστει σαν πεσανε στα διχτυα του.

Αλλα αυτος ο αχαιρευτος, λειτουργουσε παντα με μια πληρη καλυψη συναισθηματων. Ανφας και προφιλ, ηταν πενιχρα και καλα ολοκληρωμενα σε ενα ενιαιο συνολο μιζεριας. Τιποτα δεν προδιδε την κακια της ψυχης του. Και την ικανοποιηση που ενιωθε οταν εδενε γερα, και αποπλανουσε  με ευφανταστες ιστοριες τα θυματα του.

Μονο μια φορα ειχε ψελλισει δυο λογακια, εκει που καθοτανε και τεντωνε το σπαγγο με ολη του την δυναμη, σαν να ηθελε να παγιδευσει ανεπανορθωτα ενα ακομα θυμα.

" Καλυτερα κακος παρα βλακας..."

Αν καποιος καταλαβαινε ,εστω και για λιγο ,τις αξιες που εβλεπε εκεινος στα πεταμενα ρεταλια του σπαγγου, δεν θα απορουσε καθολου με την περιεργη συνηθεια του. Μαλιστα , ακομα περισσοτερο , κανεις δεν μπορουσε να αντιληφθει πως καθε κομματι σπαγγου αντιπροσωπευε για αυτον μια ακομα δοση . Εναν ακομα ανθρωπο ολοενα και πιο κοντα στο χειλος της καταστροφης.

Και βεβαια ειχε και τους συνεργους του παντοτε καλολαδωμενους. Τον δικηγορακο του και τον αστυνομικο. Ηταν οι μονοι που μπορουσανε να του παρουνε λεφτα . Με το αζημιωτο βεβαια.

Γιατι αυτος δεν ειχε παντρευτει , μιας και πιστευε πως ετσι θα εβαζε συνεταιρο στην τσεπη του. Ουτε ετρωγε τιποτα σπουδαια φαγητα εκει στη ταβερνα που συχναζε. Παντοτε τα πιο φτηνα .

Για το μονο πραγμα που εδινε κατι παρα πανω στο γκαρσονι ηταν για το κρασακι του. Γιατι ηθελε να του το φερνουν κατευθειαν απο το βαρελι. Αυτο ηταν και η μοναδικη του ευχαριστηση.

Μεχρι που καποιο βραδυ. Εκει μεσα στο σκοταδι της υπογειας κρεβατοκαμαρας του. Αντι να παρει το μπουκαλι με το κρασι , αρπαξε το δοχειο με το πετρελαιο και τοπιε μονορουφι...

Ετσι εμεινε το κουβαρι του ορφανο. Χωμενο σε μια εσοχη στο χαρτινο ταβανι του μαγαζιου. Και εμεινε εκει για παρα πολλα χρονια. Κανεις δεν εψαξε ποτε εκει, γιατι αυτος το εβαζε παντα κρυφα ,και με μεγαλη προσοχη. 

 

Στο ιδιο μαγαζι ανοιξε μετα απο αρκετα χρονια ενα μπακαλικο. Περασανε αρκετα χρονια μεχρι που ηρθαν οι κουστουματοι επιχειρηματιες και πηρανε ολο το τετραγωνο απο τους μικροιδιοκτητες για να το κανουν σουπερ μαρκετ. Ειχε ερθει η εποχη της "Αμερικανιας.' Ολοι επρεπε να ενδωσουν στα καινουργια ηθη και εθιμα της απροσωπης, γαληνιας και ερημοποιημενης ζωης τους.

Ο μαγαζατορας εφυγε ησυχα απο το αγαπημενο του στεκι. Μα δεν μπορεσε να πνιξει τον πονο του . Μετα απο λιγες μερες η καρδια του δεν αντεξε .. . Ετσι απλα οπως καθοτανε στην πολυθρονα του , εγειρε το κεφαλι του ,και ξεχαστηκε μια για παντα.

"Πατερα μας γυρνα πισω, ελα πισω γλυκε μας  Πατερα !"

Αυτες τις αυθεντικα πονεμενες λεξεις ακουγε ο γιος του σε ολη την διαρκεια της κηδειας του. Και του εκανε μεγαλη εντυπωση γιατι οι περισσοτεροι δεν ηταν συγγενεις ,ουτε καν γνωστοι.

Επειτα απο λιγες μερες , το μικρο παιδι ενιωσε μια αναγκη να δει ξανα το μαγαζι του πατερα του. Γιατι ακουσε πως σε λιγοτερο απο μια βδομαδα θα ερχοντουσαν οι μπουλντοζες να το ισοπεδωσουν.

Ετσι , ενα σουρουπο χωθηκε μεσα απο τον φεγγιτη που ηταν μονιμα ξεκελιδωτος. Κια πηγε και καθισε πανω στον παλιο παγκο.

Κοιτουσε γυρω του συνεχεια . Καθε μικρη λεπτομερεια του θυμιζε χιλια δυο πραγματα. Μετα  σηκωθηκε και πηγε πισω απο το σκαλιστο ταμειο. Εκει εψαξε μηπως βρει τιποτα ξεχασμενα ενθυμια που δεν ειχε προσεξει ο πατερας του. Τοτε ειδε πως το ξυλινο συρταρι του ταμειου ειχε διπλο πατο. Το ανοιξε με προσοχη και ειδε ενα μεγαλο μασουρι απο σκονισμενα και γεματα απο ποντικοκουραδα χαρτια. Ηταν συναλλαγματικες , γραμμενες στο χερι , και με χαρτοσημα . Ηταν πολλες παρα πολλες και τα νουμερα που διαβαζε ηταν μεγαλα, πολυ μεγαλα. Ολες αυτες οι συναλλαγματικες δεν τις ειχε εισπραξει ο πατερας του. Ειχανε μεινει ανεισπρακτες, εδω και χρονια, απο οτι εδειχναν οι ημερομηνιες που διαβαζε. 

Εβαλε τα κλαμματα. Μεσα στα θολωμενα ματια του ξεχωρισε τωρα πιο καθαρα αυτες τις φιγουρες των ανθρωπων, των αγνωστων, που ειχαν ερθει στην κηδεια του πατερα του, και τον αποκαλουσν " γλυκο πατερα τους" 

Τα γονατα του λυγισαν. Αρπαξε την μικρη κολωνα που στηριζε το χαρτινο ταβανι για να μην πεσει κατω. Και τοτε ως εκ θαυματος κυλησε το κουβαρι απο τον ταφο του και επεσε ακριβως μπροστα στα ποδια του.

Τιναξε πισω το κεφαλι του απο τον φοβο. Νομισε πως ξετρυπωσε κανενας τεραστιος αρουραιος απο το ταβανι. Αλλα σε λιγο καταλαβε πως ηταν απλα ενα κουβαρι σπαγγου, και τιποτα περισσοτερο. 

Ενα κουβαρι πραγματικα αξιοθαυμαστο. Ενα μικρο εργο τεχνης. Γι αυτο και  αποφασισε να το παρει μαζι του μαζι με τις βρωμικες συναλλαγματικες.

00061.jpg picture by zyzzx2008

Ενα κουβαρι σπαγγου , και ενα μασουρι ανεισπρακτες και καταλερωμενες συναλλαγματικες ηταν ολη κι ολη η δικια του κληρονομια.

Αυτο αληθεια συμβαινει καμια φορα αλλα μονο στα παραμυθια.

Ο ιδιοκτητης του σπαγγου απο την αλλη μερια αφησε την αμυθητη περιουσια του χωρις διαθηκη. Και τις περισσοτερες λιρες του τις πεταξανε στην χωματερη μαζι με τα σαβουριασμενα και ελαχιστα υπαρχοντα του. Πριν ακομα καταφθασουν οι πλεον πονηροι απο τους συγγενεις του.

Γιατι ο χωρος του υπογειου του ηταν τοσο βρωμικος ,και το σωμα του σε αρκετα προχωρημενη αποσυνθεση, που φοβηθηκανε για την καλη υγεια της γειτονιας. Ετσι αποφασισανε να καθαρισουνε μια και καλη αυτον τον αναξιο λογου χωρο, και ολα τα ευτελη και σαραβαλιασμενα επιπλα.

Εκει στην χωματερη ειναι ακομα σκεπασμενες οι λιρες του . Κατω απο αμετρητες ποσοτητες σκουπιδιων.

Και τα ακινητα του καταντησαν φαντασματα ,απο τον χρονο.  Τα διεκδικουν βεβαια  με παθος ολοι οι συγγενεις του , χωρις κανενα αποτελεσμα ακομα και σημερα.

Το μονο λοιπον που ηρθε δικαιωματικα στον ενα και μοναδικο κληρονομο του . Ηταν το κουβαρι του. Το αλφαβηταρι ,της χωρις συνορα, απληστης καρδιας του.

 

 

 

Μπορει και να μην χρειαστει βεβαια .

Αχρειαστο ναναι!

Ομως , απο οτι φαινεται, μαλλον θα μας χρειαστει στο μελλον.

Τοτε που ο ανθρωπος θα αδυνατει να επιβιωσει ακεραιος. Μεσα σε αυτες τις πρωτοφανεις συνθηκες διαβιωσης που ο ιδιος δημιουργει καθε μερα  ,  λογω της αδυναμιας του να κατανοει τα γεγονοτα που λαμβανουν χωρο και χρονο γυρω του.

Που θα βρισκομαστε εμεις που πηραμε καποια πρεφα της καταστασης;

Μα και βεβαια αποκοιμισμενοι πανω στον ιστο μιας απεραντης διαφημιστικης καμπανιας. Για τον ονειρεμενο κοσμο . Που ποτε ,σαφως , δεν αντικρυσαμε . Παρα μονο φανταστηκαμε . Μεσα απο τον ανελεητο βομβαρδισμο των αδιακοπων διαφημιστικων σποτ.

Σε τετοιο βαθμο παραδοθηκαμε, που ξεχασαμε και τις βασικες αναγκες μας.

Η ουσια ειναι μια. Να παραγουμε φανταστικους κοσμους για να ζησουμε καλυτερα. Ενοσω βρισκομαστε ,ετσι ειτε αλιως, στον ενα και μοναδικο που μπορει ποτε να υπαρξει.

Αυτη η φρενηρης οδηγια ,ενος νου που απολαμβανει μονον την συνεχη κινηση και οχι το γεγονος της παρουσιας του πανω στην γη. Μας οδηγει στην αυτοκαταστροφη μας.

Μονο που αυτη η υπεροχη νοημοσυνη ,που μας χαριστηκε ετσι απλα απο την εμβια ζωη του πλανητη . Δεν πρεπει να χαθει !

Πρεπει να την κανουμε "download" μεσα στον υπεροχο κοσμο της σιλικονης.

Γιατι αν μη τι αλλο. Αυτο εχει, και το νιωθουμε ολοι μας ,πραγματικη αξια.

Ελα ομως που ειναι δεσμευμενη για παντα με το επιθυμητο . Και ετσι δεν μπορει να καθαρισει τελεια , σαν ενα πανεμορφο και καλοδουλεμενο διαμαντι. 

Και επιπλεον αυτο το επιθυμητον, σαν αλλη Μηδεια ,καποια στιγμη στο μελλον θα γυρευει να σκοτωσει το παιδι του.

Ομως η επιταγη που εχουμε λαβει στα χερια μας εδω και καιρο  .Λεει καθαρα, πως η νοημοσυνη πρεπει να σωθει πασει θυσια.

Και ο μονος τροπος, ειναι να την τυλιξουμε προσεκτικα και ολοκληρωμενα σε ενα κουβαρι καλοδουλεμενης σιλικονης.

Με ενα απλο "download" να την σωσουμε παντοτινα... 

Πριν προλαβουμε εμεις να την καταστρεψουμε. 

Η προτου το επιθυμητον αναλαβει αυτο το δραματικο και συναμα αχαρο ρολο 

 

 

 

 
Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι