Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Θεια Κοντυλω
1434 αναγνώστες
Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009
20:57

 

Μια γρια ,γραια πραγματικη, απαιδευτη απο τις κακουχιες και τα βασανα , μια καθως πρεπει στριγγλα ,κεντημενη με μωβ λουλουδακια συμπονοιας. Κρατουσε πανω απο το κορακισιο κεφαλι της ,το μαυρο σαν ξοανο ραβδι της, και εδειχνε με απογνωση , σαν να ηθελε να στηριχτει γερα απο καπου,τα βαθη της ανταριασμενης θαλασσας.

Εκει μεσα βαθια , πισω απο τα μαυρα συννεφα της καταιγιδας , περιδιαβαινε  με το σαπισμενο καραβι του ,ο αναθεματισμενος  ανηψιος της.

Της ειχε ψησει το ψαρι στα χειλη ,τοσα χρονια.

Για ολα τα κακα αυτος παντοτε εφταιγε και για τα καλα ουδεις λογος να γινεται ,αυτος δεν θα μπορουσε να ειχε συμμετοχη σε κατι αξιο λογου.

Κατακεραυνωνε καθε του επιθυμια πριν ακομα γεννηθει ,η καλυτερα,πριν ακομα συλληφθει σαν ιδεα στο αχαιρευτο μυαλο του.

 Του κουτεντε, που δεν καταλαβε ποτε πιο ειναι το νοημα της ζωης.

Γιατι μηπως ειχε  καταλαβει η θεια Κοντυλω; Α, αυτη ,ολα κι ολα ,ηταν απο αλλο ανεκδοτο!

Και ειναι αληθεια πως αν και κατηγορουσε τον ανηψιο της πως ειχε μεινει μαγκουφης και προεδρος σεβαστος των μπακουρηδων του χωριου. Αυτη ηταν εκατο φορες χειροτερη. Δεν την ειχε αγγιξει ουτε αρσενικη μυγα.

Και επειτα απο μια ζωη γεματη θριαμβους επι της χωριατικης τεστοστερονης. Η θεια Κοντυλω γερασε , και εγινε το αιωνιο συμβολο για τις απανταχου γεροντοκορες.

 Η Κοντυλω ονομα και πραμα.

Κοντη , μπασμενη και θεοχοντρη, σαν τις υπεραιωνοβιες καστανιες, που καποια στιγμη στα βαθια γερατια τους αποχωριζονται το μισο κορμι τους. Και μενουν γρομπαλιασμενες και αποκαμωμενες σαν υπερευτραφεις μυκητες .

Το μονο που θυμιζει πως ηταν δεντρα καποτε ,ειναι δυο-τρια αποσβολωμενα κλαδια που πεταξανε δεξια κι αριστερα με μεγαλο κοπο ,αλλα και πολυ μεγαλυτερο καμαρι.

Ετσι κι η θεια Κοντυλω ηταν περισσοτερο απο αιωνα καρφωμενη εκει περα ,στο κεντρο του κοσμου της, στο αχαμνο της καλυβακι .

Κι αυτος ο θεομπαιχτης, που δεν μπορεσε ποτε του να συγκεντρωσει την προσοχη του στην αληθινη ζωη της οικογενειας και της κοινωνιας. Παρα τις σουβλερες παραινεσεις της θειας του. Αυτος ο φαντασμενος ποιητης, τριγυρνουσε αδιακοπα στα πελαγη και τις θαλασσες, χωρις να κατεβαινει στα λιμανια, ουτε για να βολεψει οπως οπως τις σαθρες του επιθυμιες.

Ολα τα λεφτα τα 'χανε στα χαρτια ,εκει κατω στα λαδαδικα του καραβιου. Τον ειχανε ολοι  για το ευκολο θυμα. Και ηταν αληθεια πως επαιζε με τα λεφτα του αυθορμητα, σαν να μην ειχε σταλα μυαλο. Και παντοτε εμενε ταπι και στον δικο του κοσμο.

Αυτο το παλληκαρι με τα γαλαζια ματια. Ειχε μοναδικη του συντροφια την θαλασσα. Κανενας δεν μπορεσε να μπει μια σταλα στο θεοσκοτεινο καμαρακι της ψυχης του.

Ουτε εκεινη η ερημη Ασπασια , που γυρναει ξανα και ξανα στον τετραγωνο βραχο και στεκεται αντικρυστα του χωριου προσπαθωντας να δει οσο γινεται πιο μακρια μεσα στον βλοσυρο οριζοντα, δεν μπορεσε να λυγισει την θαλασσοπαρμενη του καρδια.

Ουτε βεβαια η υπεργεροντοκορη με τις ολοενα και πιο αγριες φοβερες της ,για την Κολαση, δεν μπορεσε να τον επαναφερει στον αληθινο κοσμο , τον κοσμο των ανθρωπινων σχεσεων.

Αυτος ,ουδετερος και απομακρος ηταν παντα.Αλλα δουλευτης αριστος . Ηταν σιγουρα πραγματικο λαχειο για  τα αφεντικα του. Ολοι θα ηθελαν ενα τετοιο βοηθο κοντα τους. Αμιλητο ,ακουραστο και παντοτε προθυμο να εκπληρωσει τις διαταγες τους. Χωρις να αντιμηλισει ουτε μια φορα.

Μονο που δεν δεχοτανε ποτε να κανει υπερωριες. Γιατι ηθελε ολες τις ελευθερες ωρες του να τις ξοδευει ανεμελα κοιτωντας την θαλασσα. Χωρις να τον ενοχλει κανεις.

Χιλιαδες φεγγαρια περασανε πλαι απο το γερασμενο καραβι , μα αυτος δεν μπορεσε ποτε του να χορτασει απο το  ασημενιο ποταμι τους. Τα γαλανα ματια του εμεναν παντα διψασμενα ,παντα υγρα απο το δακρυ χαρας , που μεσα του δεν μπορεσε ποτε να πνιγει η αγαπη .

Ποτε δεν μπορεσε να βασιλεψει ο ποθητος ηλιος της αλμυρας.

Εκεινος γυριζε γυρω γυρω σαν ενας πλανητης κι η θεια Κοντυλω ηταν καρφωμενη στο κεντρο σαν τον παντογνωστη ηλιο.

 

 

Ποια μπορει να ειναι η αξια της μικρης αυτης Ιστοριας ;

Καμια σιγουρα, εκτος κι αν αντικαταστησουμε στην ιστορια την θεια Κοντυλω με την "πρασινη ατζεντα", και τον ανηψιο της με τον παραμορφωμενο συγχρονο ανθρωπο  που αμφισβητει με παθος ολες τις μικρες και μεγαλες  αληθειες της αληθινης ζωης.

Λες κι αυτος εχει βρει την λυση στο προβλημα.

Οπως ο επομενος επιστημων που υπογραφει με το κυρος που του δινει η ημιμαθια της μορφωσης του:

1

Α! να παρουσιασω κι αλλα στοιχεια για τις ερευνες ολων αυτων που θελουνε να πιστεψουν στον προηγουμενο επιστημονα.

Ας πουμε:

Table 1: Global and Anthropogenic Sources and Absorption of CO2

Carbon Dioxide From Natural Sources From Human Sources Total Amount Absorbed by Nature
Millions of Metric Tonnes Emitted Annually 770,000 23,100 793,100 781,400
Percent of Total 97.1% 2.9% 100% 98.5%

 

 

Table 2: Electricity Costs per kilowatt hour (kWh)

Electrical Generation Source Range of estimates in cents per kilo watt hour (kWh)
Wind 5-20 w/transmission
Photovoltaic (PV) 10-61 w/o transmission
Solar Thermal 12-17 w/o transmission
Geothermal 5-10 w/o transmission
Coal 2-4 w/transmission
Nuclear 3-5 w/transmission
Natural gas 3-12 w/transmission

 

 

Jan Garbarek - Psalm!

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

29/10 21:44  anathema_g13
Όλοι έχουμε μέσα μας ένα κομμάτι από τη θεία ή τον ανιψιό της. Και οι δύο έχουν ένα κοινό σημείο. Δεν μπόρεσαν να συνδεθούν ή να βρουν νόημα στην αποδοχή της απονενοημένης καθημερινότητας. Προσωπική επιλογή σε ένα βαθμό είναι. Πόσες φορές δεν έχουμε όλοι σκεφτεί τη φυγή; Εκεί διαλέγεις είτε να μείνεις είτε να αρνηθείς και να αναζητήσεις τον εαυτό σου. Είναι η λεπτή κόκκινη γραπτή όπου ισορροπούν ο συμβιβασμός, η τρέλα (κατά τα κοινώς αποδεκτά πρότυπα) και η αναζήτηση μιας ανώτερης αλήθειας. Τα πρόσωπα της ιστορίας σου διάλεξαν να ζουν με τον κόσμο αλλά ταυτόχρονα έξω από αυτόν. Βάσανο! Πολύ ωραίο. Και ένα youtube αφιερωμένο στον ανιψιό (που μπορεί να είναι και μια απόχρωση της ψυχής σου, της ψυχής μας, της ψυχής όλων):
http://www.youtube.com/watch?v=agMvnThuNow
Καλό βράδυ!
30/10 16:04  zyzzx
Hi Anathema.
Ευχαριστει ο ανηψιος για την αφιερωση.
Αρκετα καλο τραγουδι και αγνωστο για το ΟΝ.
Οπως και οι Anathema...
"Την ησυχη ,κοινη μοιρα, των σταθερων συνηθειων και συχνων υποχρεωσεων" ταυτοχρονα αποστρεφονται μα και λατρευουν αθεραπευτα ο ανηψιος και η θεια.
Το αδικο της Ιστοριας τους και αρκετα λυπηρο ειναι πως αυτοι οι δυο δεν ειναι γραπτο να εχουνε καποιο σημειο επαφης, αντιληπτο απο τις αισθησεις μας.

Καπως ετσι καταληγουμε, χωρις να το καταλαβουμε ελπιζω, σε απογοητευτικα συμπερασματα για την τυχη της πρασινης ατζεντας.
Οπως και για την αμετανοητη,αμετακινητη αδιαλλακτη ,αηθη και ανευθυνη συμπεριφορα του συγχρονου ανθρωπου ...

ΥΓ> Και για να μην ξεχασω παλι.
Υπαρχει μα την αληθεια ενα σημειο επαφης αναμεσα στους δυο.
Μα ειναι οπως ολα τα σημεια επαφης, ακαταληπτα απο την ανθρωπινη λογικη.


Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι