Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Συντροφικη Ληθη
1512 αναγνώστες
Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009
20:57

Ηταν απο εκεινες τις περιεργες νυχτες, οι κορμοι των δενδρων αχνιζαν ανυποφορα στην πετρινη θωρια της σεληνης, τα μαρμαρινα βραχια αντηχουσαν και τους ασθενεστερους ιριδισμους των αστεριων. Τα παντα κρυα, ιερα, στον τοπο αυτο ξεχωριζαν και με το δικηο τους ,περα απο το επιβλητικο υφος του βαθυσκιωτου δασους. 

Η γη αργει αναμεσα στα σκοταδια, η γαια ξεχειμωνιαζει στα αγαπημενα σκαλοπατια του μικρου ρυακιου.Εκει που πρωτογευτηκε την αλλη γη, στο αποκορυφωμα της μεγαλης γιορτης. Και η καθε μια αναπνοη της εγιναν δυο ολοζωντανες ερωτικες ψυχες. Δεμενες πανω στον αργο λιθο του αιωνιου ουρανου, παντοτινα.

Ολα αυτα ξεκινησαν απο ενα  φυσηγμα του αερα , εκει επανω στο λοφο των νυμφων. Ηταν σαν μια αγρια εξομολογηση των τρελλων επιθυμιων της αειπαρθενης νυμφης που ζει μεσα στα σπλαγχνα της γης.

Η γη βαθια απο την καρδια της ζηταει την αλλη γη. Χωρις συντροφια ,χωρις καμια ελπιδα για αμεση επαφη δεν μπορει να ζει.

Σκεφτειτε ποση μοναξια νιωθει.Αυτη η γαληνια νυμφη με τα γαλαζια πεπλα της, φορεμενα εδω και αιωνες, περιμενοντας τον δικο της ιπποτη, που δεν φανηκε ποτε.

Και εμεις ,τι ειμαστε εμεις ,εδω πανω στον χωρο της;

Αυτη ειναι η απειρως ευθραυστη γη μας , και εμεις αντιπροσωπευουμε τον πονο της, την τελευταια επιθυμια της απεγνωσμενης νυμφης για την αυτοκαταστροφη.

Μας νιωθει σαν το βαλσαμο της απολυτης μοναξιας της.

Οι μυθοι μας ,αυτα τα ανομηματα του πνευματος μας ειναι το πιο δυνατο ελιξηριο που την κρατανε ακομα ζωντανη.

Καθε φορα που ζηταει να σκισει τα παρανοικα νυφικα της και να χαθει στην συντροφικη ληθη του γαλαξια. Εμεις απο τον μεγιστο φοβο μας γενναμε του υπεροχους μυθους μας που την κρατουν στην ζωη.

Ολοι μας ζυγιζουμε στα βαθη της καρδιας μας , την τρελλη επιθυμια της για τον αφανισμο, και την δικια μας, την ιδανικη, ερωτικη  συνδεση μας με το υπερπεραν ,η οποια μας εκπεμπει ζωη αθανατη.

Δηλαδη  περαν απο την μοναχικη νυμφη, υπαρχει και η δικια μας παρουσια στο χωρο της, και μεσα σε εμας κατοικει αυτη ,η τρελλη της επιθυμια.

 Ο δικος μας μοχθος του τυραγνισμενου χωματος, του πετρωμενου κοκκαλου και της αδυσωπητης απωλειας του ενος, γινεται η δικια της απεγνωσμενη λυση. 

Ο αφανισμος της ανθρωποτητας ειναι το λιγοτερο που σκεπτομαστε λοιπον, αυτο που προεχει ειναι να φερουμε εις περας αυτη την υπερτατη υπερενταση της γηινης απογνωσης. Χωρις ομως να αποσιωπησουμε την δικια μας ολοζωντανη ψυχη. Θελουμε πρωτα να  φωναξουμε δυνατα με ολη μας την δυναμη  , τα παθη  των ψυχων μας. Να  τραγουδησουμε για το υπερλαμπρο φως του ηλιου, με τους πιο θεοσταλακτους υμνους.  Και οταν οι εγωιστικες κορυφες της ψευτικης μεγαλωσυνης μας επισκιασουν οριστικα την απεριτη μοιρα της. Τοτε θα νιωσουμε πως ηρθε η ωρα για να ακολουθησουμε τις επιταγες της τρελλης  γαλαζιας νυμφης. Να διεκπαιρεωσουμε την δικια της τελικη επιθυμια!

Την σκοπο της ζωης μας.

 

Κοιτουσε μεσα απο την αυγουλωτη σπηλια του, με τα μικροκαμωμενα ματια του, σαν αναμμενα καρβουνα  στο πυκνο σκοταδι.

Η διαφανη καλυπτρα της επεσε, την ωρα που γονατισε στο χωμα απο τον δυνατο πονο που ενιωθε στα σωθικα της, λιγο πιο κατω απο τα στηθη της. Η ανασα της κοπηκε ξαφνικα, με δυσκολια καταφερε να ανοιξει το στομα της μηπως και περασει λιγο οξυγονο μεσα στο πετρωμενο στερνο της. Ολογυμνη σερνοτανε τωρα πανω στα βραχια ,πανω στο χωμα γυρευοντας ενα καταφυγιο μακρια απο το απειλητικο φως της κατακορυφης πανσεληνου.

Εως που ειδε το απολυτο μαυρο που απλωνοτανε φιλοξενο μεσα στην σπηλια. Εκει επρεπε να προλαβει να μπει μηπως και σωθει. Εβαλε τα δυνατα της και συρθηκε μεσα στα βαθη της για να αποφυγει τον μαρτυρικο φεγγαροπονο.

Εκει που καθοτανε αυτος ο γυαλιστερος αρχων με τα μονα αποδεικτικα στοιχεια της παρουσιας του να ειναι αυτα τα μικρα και κατακοκκινα ματια του.

Παιχνιδισαν απο τρελλο ποθο τα ματια του σαν αντικρυσαν το ολογυμνο καλλος της νυμφης. Τα σωθικα  του ανασηκωθηκαν με ενα τεραστιο βογγητο, σαν να ανοιξε το καταπετασμα του κατω κοσμου, και ολες οι βασανισμενες ψυχες πηραν ξαφνικα μια βαθια ανασα απιστευτης ελευθεριας.

Αμεσως την αρπαξε στα μελαμψα  και σαν σιδερο χερια του ,με τις καλοσχηματισμενες  σαν συρματοσχοινα φλεβες .Και  αρχισε να την αλοιφει φρενιασμενος με ενα κολλωδες υγρο, το οποιο πεταγε μεσα απο τον ολομαυρο ουρανισκο του , σε ριπες . Χρησιμοποιωντας μετα την μακρυα του γλωσσα απλωσε το παχυρευστο σαλιο του επανω στο κουλουριασμενο σωματακι της. Μεχρι που την εκλεισε σιγα σιγα και ηδονικα σε ενα θαμποδιαφανο κουκουλι.

Επειτα καθησε και την ετρωγε με τα ματια του. Την ομορφια της ροκανιζε με τρελλο παθος.

Ωσπου ενιωσε το φεγγοβολο αρωμα της να διαπερναει το βλεδυρο βομβυκιο  προσπαθωντας να ανοιξει μια εξοδο απο οπου θα δραπετευε .

Τοτε επεσε με λυσσα χιλιων καταιγιδων, με το τρομακτικα μεγαλο και ογκωδες σωμα του, επανω στο μικρο κι ευθραυστο, το υπερ-διαφανο ,περαν των μυθικων διαστασεων υλικο της, και την ακινητοποιησε επανω στο ζεστο χωμα.

Αναριγησε η νυμφη,ως εκ θαυματος απο το παθος , και αρχισε να αναπνεει με βαθιες ερωτικες ανασες κατω απο το αλλοκοτο κτηνος.Ενιωθε πιο αναλαφρη και ζωντανη απο ποτε. Ειχε σωθει απο την πλανευτρα ματια της νεκρης σεληνης, απο τα μαγια του φεγγαροφωτου, επιτελους. Ειχε αιματωθει η ψυχη της με τον αθανατο τον τρελλο ερωτα της ζωης. Αυτον τον βαναυσο θεο της αιωνιας νεοτητας .

Η Δινη , απλωσε τα χερια της και αγκαλιασε το διαπυρο κορμι του ,το εσφιξε με λαχταρα, και εγινε ενα με αυτον μεσα στην γαληνια σπηλια των πιο μυστικων ονειρων της. Στην τρεις φορες θεοσκοτεινη  σπηλια-καταφυγιο.  

Αχ η μικρη Δινη που δεν ακουσε τις φιλες της οταν την ορμηνευαν για την κατακορυφη πανσεληνο και τον ανυποφορο φεγγαροπονο .Ισως να εφταιγε , αλλα ισως και οχι,γιατι η αθανατη νεοτητα κατετρωγε τα σωθικα της ,χωρις τελειωμο. 

Αφεθηκε να μαγευτει απο τις ασημενιες αντανακλασεις της σεληνης πανω στα ασπρα βραχια. Και οταν βγηκε να τις αδραξει με τα διαφανα ακομη δαχτυλα της.Καταλαβε αμεσως πως μεσα στην πυκνη καρδια του δασους , εκει γυρω της παλλεται με βια η μοναδικη ελπιδα για σωτηρια Σαν να της μιλουσε καποιος κρυφα, και να την εσπρωχνε στο ιερο πεπρωμενο της.

Η μικρη Δινη, η πιο ομορφη νυμφη του λοφου , συναντησε την μυθικη  λυτρωση της,  μεσα στην απλη  σπηλια του δασους. Σε ενα χωρο που οι μυθοι ζουν μονο και μονο για να αποδεικνυουν σε ολους μας την απιστευτα μεγαλη κι ακατανοητη δυναμη τους..

Eva Cassidy Fields Of Gold

 

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι