Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ελεγεια Ομιχλης
1381 αναγνώστες
Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009
23:49

Τι λες ,θα μεινεις λιγο παρα πανω, ;



Σημερα ισως ειναι αυτη η βραδυα .Πεφτουν οι σταλες του δεντρου απαλα στο πεζοδρομιο. Και η ασφαλτος φεγγοβολαει απο τα φωτα .Περιγραφει το πεζοδρομιο σε βαθυ μπλε και λιγο σωσμα απο μενεξεδι. Μπιλιες ενωμενες τα ματια σου,ενα με το σκοταδι.Ευπνευστος ο αερας ,απο αλλη διαδρομη περασμενος.



Φοβηθηκες; Σαν ενωσα, ανατριχιασες!



Γεμισε καπνο στο φαναρι. Στεκεσαι εκει ακομα και τωρα. Περασε ,ελα παμε στο απεναντι μπαρ. Περασε ελα ,ο καπνος δακρυζει στα ματια σου.Θα σου μιλησω. Ναι , θα στο πω,περασε ελα. Οσο αργει η νυχτα θα σου μιλω ,αξεχαστες ωρες θα σε κρατω.



Εκει μεσα στο τετραγωνο ισκιο φτανει να φανουμε μονο . Ελεγες πως περυσι ηταν πιο επιλεκτικα εδω.Μα γεμιζει τον χωρο η αναμνηση μας ,πιο ζεστη και απο  την αιθουσα ,περναει μεσα απο τα ματια μου.



Μη, μη κλεινεις τα ματια σου ματια μου.Δες τον καπνο μεσα απο την καθαρη εικονα της δικιας σου εφημερης δοξας.Σαν αρχηγο μιας συμμοριας, που ξεμακραινει απο το σημειο του εγκληματος. Χωρις να νοιαζεται καθολου για αυτο που θα κανει η εκανε μετα και ξανα.

Οσο κι αν θελεις να δεις αυτο το σκοτεινο δωματιο θα μεινει το ιδιο .Το φως εχει χαθει απο μεσα εδω. Κι εγω νιωθω σαν να φεγγω μεσα σε αλλη μια πανεμορφη αχλη, χωρις να αναβω και να σβηνω ,απλα. Κατω απο το δικο σου ουρανο νιωθω ολη την μαγεια που με κατακλυζει να περναει μπροστα μου ,αλλος φρουρος.



Να ξεχασω μου ειπες, μα δεν μπορω. Πως μπορω.



Ανοιξες την πορτα να φυγεις κι ετρεξα μακρια ,προς την αλλη μερια του δρομου. Ολη την βροχη, σ' αφησα ,δικη σου να γινει. Με τα παραμυθενια αστερια να δεθεις δυνατα. Πανω εκει ν' ανεβεις σιγα σιγα οπως ενα απιαστο ονειρο.



Κι εφυγες σαν ελεγεια ομιχλης φανταστικη.



Κι ας ηταν η παρουσια σου μοναδικα αληθινη.

 

 


 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

06/12 14:00  Goldmine
Λυρικές καλημέρες από ένα ηλιόλουστο τοπίο διαβάζοντας μια υπέροχη ελεγεία ομίχλης!
06/12 15:05  zyzzx
Γεια σου Γκολντ, η ωραιοτερη ειναι η βραδυνη ομιχλη, εχει βελουδιν αγγιγμα . Πολυ περισσοτερο νιωθεις να σε κρατα σφιχτα, και αισθανεσαι θαλπωρη ασυγκριτη.

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι