Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ηταν Απονενοημενο
1567 αναγνώστες
Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010
20:26

Ο εγκεφαλικος μηχανισμος ,το οργανο της ισορροπιας μας, ειναι ενσωματωμενος μεσα σε ενα δικτυο τριων εξισορροπητικων κινησεων: του ηλιου ,της γης και του συμπαντος.

Η συμπεριφορα της χωροχρονικης πλευσης του μεσα σε αυτη την αεναη ρευστοτητα που μας περιβαλλει εξαρταται αποκλειστικα απο την εξαιρετικη συνθετοτητα του βασικου αυτου οργανου της ανθρωπινης αντιληψης.

Η συνειδηση μας δεν επιστρατευεται σε καθε μια συνθεση κινησεων.

Ο εγκεφαλικος μηχανισμος ασυνειδητα ειναι ο καλυτερα κατασκευασμενος,αναρχος κολυμβητης σε αυτο τον μεγαλο ωκεανο των ασσυμετρων πληροφοριων.

Κατεχει ενα κεντρο ολο δικο του το οποιο παρομοιαζει με αυτο της νοημοσυνης μας , αλλα ειναι πολυ πιο συμπαγες,και  με απιστευτη ακεραιοτητα μορφης .

Υπαρχει αυτο το κεντρο και πλεει εντος μας, μαζι με μας, μεσα στα απειρα διαστηματα των ατερμονων συσχετισμων καθε μιας απειροελαχιστης κινησης.Και ειναι αορατο ,τοποθετημενο στο κεντρο μας, μεσα στο σωμα μας, στο κεντρο του κλειστρου της ψυχης μας.

Το ανθρωπινο σωμα ενσωματωνεται και διαμορφωνεται μεσα στο δυναμικο ολον, το οποιο πηγαζει απο την δεσμη των τριων βασικων δυναμεων .Και με την ιδιαιτερη ρυθμικοτητα της ανθρωπινης μηχανης ερμηνευει τις μορφες που το περιβαλλουν. Αυτη η ερμηνεια ειναι το παραδειγμα της ανθρωπινης λογικης.



 

  Cynthia Phaneuf

Ηταν απονενοημενo ,το τραβηγμα της εικονας στο δεξι ακρο του πλαισιου .

Δραματοποιημενη απροσαρμοστικοτητα σαστιζει στην κατω γωνια του καδρου εδραιωμενη σε φραστικες αντιθεσεις.

Μελετηματα και εκθεματα οπως κι εχθες ,μια υποδομη απο απεγνωσμενες παραδοχες σφυζει στο επικεντρο του μυαλου μας. 

Και η συνθηκες με ταβλες ειναι καρφωμενες και και παραδωμενες στο ον το αδιανοητο ,το μεταμορφωμενο.

Κλεινουν ενα ενα τα απεναντι τερματικα και κολλανε απο πυκνη διψα ψηφιοποιησης, πανω στα ερμητικα κλεισμενα  χειλη μας ,αναμεσα στα πνιγμενα φωνηεντα .

Ειναι η τρελλη αυτη εικονα και παλι,  παγιδευμενη εκει μεσα, η μηπως  διαγραφεται αχνη μια φιγουρα της μεσα στο σκοτεινο θαλαμο αδρα παραμορφωμενη απο την αντιχηση των κανονων .

Προσαρμοστικοτητα , λεγεται πως ειναι καλη ιδεα , ειναι η ιδια με αυτη του ,αν μπορεις κανε κι αλλιως.

Οι ατμοι που μεταφερεις επανω ,κει πανω στην αριστερη ακρη της εικονας μετατρεπουν το βαθος της ,χαριζουν συνοχη στον ειρμο του εργου και μεταλασσουν την αφηρημενη ροη των χρωματων,σε πρωτοφαντες αντιθεσεις,απαραμιλλης αισθητικης .

Πλευστο ειναι το διαφανο κενο και απλωνεται στον οριζοντα.

Εκει, περα απο τον νευρωνα της αισθαντικοτητας , το παραγωγο ηθος στερεωνεται μεσα στα καλουπια των ποθων και εξεγειρεται σε αλλες αδιανοητες διαστασεις .

Ενδιαμεσα ,πανω  απ' αυτο τον πυκνο χαρτη της καθημερινοτητας, παραμενουν απλωμενα απειραριθμα χερια ανθρωπων.

Προσμενουν απο τον πιστο παλμο του νου , να ενδωσει επιτελους στην μαγεια της ζωης,και να αφαιρεσει τα βαρια πεπλα , να ξαναφορεσει την γυμνια της αιωνιοτητας  .

Μετανιωμενοι γυρνουμε εδω κι εκει , φορτιζουμε τα στηθη μας, με την λαμπαδιασμενη ενεργεια της γνωσης η οποια συχνα πυκνα εκτοξευετε απο τις ασημενιες ουριες αστροβροχες, και προχωραμε.

Ολα αυτα ανηκουν στο κοσμο που βλεπουνε τα ματια μας ,μεχρι εκει στην ακρη του πουθενα , επανω στα μηκη των κυματων που φευγουν χωρις να αγγιζουν τις καλοβαλμενες κορυφες της λογικης μας.

Και προχωραμε με τις ασυναρτητες,αμελητεες κινησεις μας πανω απο τις "οπσιον" φορτε-σκιες μας. Κοροιδευοντας συνεχως αυτο το ενα και μοναδικο ειδωλο μας μεσα απο την φιγουρα στον καθρεφτη.

Η καρδια σαν βαρια που ειναι, δεν χωρα τοσα πολλα ,τοσα οσα θαθελε. Κι αν δεν ανταμωνει συχνα πυκνα την μαυρη χαρα, δεν ζει παρα μοναχα στα δανεικα ονειρα.

Μα ως ποτε θα συμβαινει αυτο;

Ακουει κανεις τις ραδιοφωνικες τρισδιαστατες εκπομπες,μηπως  κανενας ευηποληπτος εικονικος πολυδιαστατος, εκει εξω,ξεχασμενος στο επιπεδο της αφρατης γκροτεσκ περιφερειας ;

Μονο απο κει εκπεμπουν αυτοι, ναι μονο απο εκει μπορει να υπαρχει το ενα  αντικειμενο που μπορουν να βλεπουν ολοι  και μοιαζει σε ολα . 

Η διαφορα των δυο κεντρων, του νου και του συμπαντος, κινειται συνεχως απομερα απο τα αποτελεσματα της ασυγκρατητης ωμοτητας των επιλογων μας. Παντοτε  παραδομενοι πανω στον δρομο της μοιρας .

Στο ατρωτο βλεμμα της, στα διακενα των πολων της προσφευγουν οι αναστατωσεις του χρονου επαναλαμβανουν ξανα και ξανα, την ιδια πορεια, μα καθε φορα αποκτουν μεγαλυτερη επιθετικοτητα .

Οση διαρκεια μπορει και να εχει, αυτη θα συνεχιζει να αναμοχλευει τις ζωες μας.

 

Ηταν απονενοημενη αντιδραση ,να κλεισεις τα βλεφαρα σου τωρα,   αυτη την ωρα, νευμα μου .

Τωρα που θα επρεπε να απορροφησω την συμπαγη ιδεα.

Εδω και τωρα,το νιωθω, χαθηκαν ολα! 

Μα οχι ,οχι,να βλεπω τα ακροδακτυλα μου ,να πετουν πανω απο τα πληκτρα.

Πιες λιγο απο το αιφνιδιο μυστικο πατερα μου  και συ μητερα μου!

 

 Jonn Serrie - Lumina Nights  

    

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι