Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Τα Χαζοπραγματα
1296 αναγνώστες
Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010
21:11

 Ο καπνος σαν αγγιζε με τους μετερωισμους του το ταβανι  γλιστρουσε επειτα παλι εδω κατω, κολλωντας τα αδυναμα ποδια του διπλα μας, πανω στην μπαρα, χωρις να εχει καμια διαθεση να μας αποχωριστει .

Μεσα στο γνησιο κρυσταλλο ξεχωριζαν τα βραδυνα βελουδα των χρωματων  απληστα σαν γλυκερη μουσικη υφαιναν την ατμοσφαιρα τριγυρω μας.

Εβαζα στοιχημα για το χρωμα που θα ελαμπε περισσοτερο θολα μεσα στα διαφανα ματια σου.

Τα υγρα σου χειλη φωναχτα πορφυρα κερασια, φιλοτεχνημενα απο τρελλα ερωτευμενους ζωγραφους πανω στον αερινο καμβα της νυχτας.

Και η μουσικη επλεκε ενα δαντελωτο , κερινο ιστο απο   κουφιες εικονες ξαπλωμενες  καταχαμα,  σε πολυχρωμα στρωματα απροσιτων κορυφων .

Ηρεμα γλιστρουσε  το ενα μερος μεσα στο αλλο μεχρι που εφτασε πλαι μας, μουρμουριζοντας λογια ,σαν εκεινα που δεν μιλιωνται με το στομα.

Ναι ηταν και εκει μεσα στο δικο σου βλεμμα.

Ναι ηταν και  στο δικο μου !

Βυθιστηκες  πανω στις αντανακλασεις του μπαρ και αγγιξες το χερι μου.

Η νυχτα σταματησε ,ολα αυτα τα ανοητα παιδιαρισματα  ξυπνησαν τον αληθινο εαυτο μας. Οι αξεστοι ανταγωνιστες εξαφανιστηκαν μεσα στις σκιερες γωνιες ,  τιναξαμε την σκονη πανω απο τις καμπουριασμενες   ψυχες μας και προχωρησαμε.

Επιτελους, τα ακροδαχτυλα σου ενωθηκαν στις ακρες τους και μου χαρισες το συμπαγες ευγνωμων ασπρο της ψυχης σου.

Ενα ποταμι χαρας πλημμυρισε μεσα απο τα ματια μου. 

Τοτε το μετρο της ωρας ξεχαστηκε μεσα στην βαθια ντουλαπα, πισω απο την βαρια πορτα της καθημερινοτητας.

Τα λεπτα αρχισαν να αργοσαλευουν μεθυστικα μεσα στον πυκνο καπνο και τα μυρισα ακριβως, οταν αυτα γεμισαν με τα δροσερα τους μπουμπουκια  .

Ναι,αληθεια, ετσι οπως διαγραφονταν οι φιγουρες μας  μεσα στην διαρκως θολη ζαλη , ξεχωριζα μονο εσενα.

 Ενιωθα τα ζεστα χειλη σου, βαμμενα στο αιμα, να βυθιζονται βαθια ,στο μυστικο σκοταδι της καρδιας μου.

Και καθως το βραδυ τελειωνε και η μερα ηταν ετοιμη ναρθει .

Καθως ενα ακομα πρωινο Κυριακης ειχε αρχισει να ανατελει,χωρις εμας.Εμεις ειχαμε κρυφτει πισω απο τα πορωδη κλειστρα σφιχτα αγκαλιασμενοι ,με τα χειλη μας κολλημενα . Κι ανασαιναμε βογκωντας καπνους ηδονης...

Ενα πρωινο Κυριακης ηταν ,ζεστο ,χρυσο σαν ηλιαχτιδα,σαν το ποτο που κυλαει στις φλεβες σου.

Τοτε ο ηλιος χυθηκε ξαναμμενος, μεσα απο τις γριλλιες και σε χαιδεψε αδιαντροπα,εκει διπλα μου.

Ενα πρωινο Κυριακης επιασα τον εαυτο μου να κλαιει χαραματα. 

Ενιωσα την αναγκη να κλεισω ολα τα κλειστρα, και στα εικοσιδυο αγνωστα εως τοτε δωματια του σπιτιου μου. Να παραβιασω τις δυναμεις του ηλιου. Να τον  κλεισω εξω απο τον ναο μου,  στερωντας ετσι απο τον υπερμαχο στρατηγο τον βεβαιο θριαμβο του. 

 

Ο ηλιος δεν θα διεσχιζε τα χλωμα δωματια μου  κι ο αερας δεν θα γεμιζε τις  δαντελωτες κουρτινες  ποτε πια .

Επειτα ησυχα ησυχα γυρισα πισω στο  δωματιο μου,στο δικο μας δωματιο. Εκει που  πριν λιγο ειχε λαμψει το υψιστο φως ,  και  αλλαξε τα παντα στην ζωη μου.

Μα εσυ ειχες φυγει .

Εφυγες και με αφησες εκει μεσα στην σκια μου ,παρεα με ολα αυτα τα  χαζοπραγματα.

   

 These Foolish Things - Charles Mingus

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

05/03 23:25  Goldmine
Υποβλητικό το σκηνικ,ό η μουσική και το κείμενο για στιγμές που προσφέρονται για να αποφορτίσουν την σκοτεινιασμένες ψυχή του Έλληνα... Τα χαζοπράγματα και τα ψιλοπράγματα δίνουν νόημα στη στιγμή της απόλαυσης. Ωραία τα ταίριαξες κι ακόμα πιο όμορφα είναι, αν τα έζησες!
07/03 17:10  zyzzx
Γεια σου Gold .
Η πιο δυνατη εμμονη μας θα παραμεινει ανα τους αιωνες ιδια.
Το φως, σε ολες του τις παραλλαγες παραμενει η μοναδικη πηγη νεοτητας .
Το υψιστο φως θα ειναι για παντα η σωτηρια σανιδιτσα μας , στο ταξιδι μας μεσα στην απεραντοσυνη της κυκλωπειας αβεβαιοτητας.
Ο βορειος μαγνητικος πολος της ανθρωπινης πυξιδας μας.



Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/9Χωρις Φραγμους
Σύνδεσμοι