Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ο πεταλωτης
1834 αναγνώστες
Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010
00:07

 Φοραει σκουρο κουστουμι και στις φτερνες εχει καρφωμενα πεταλα.

Ασαλευτος περιμενει αναμεσα στα ανθρωπινα  ρευματα το ανυποψιαστο θυμα.

Ακρατος ευκαιριοσκοπος, κρυφοσκυλο δαιμονικο, σερνει μαζι του, οπου κι αν βρεθει , ενα τσουρμο πιστων οπαδων.

Ειναι το ονειρο τους να του μοιασουν και να σερνουν κι αυτοι τα βρωμερα ποδαρια τους προκαλωντας τον οικτο. Και την ιδια στιγμη με τα γαμψα δοντια τους να αποκοπτουν την καρδια του θυματος. 

Στα δικα μας χρονια κρυβεται με ευκολια μεσα στο πληθος.

Πολλες φορες πολλοι χαρισματικοι ανθρωποι τον "οσμιζονται "

Αυτοι αποτελουν τις παραπλευρες απωλειες της αποστολης του.

Λιγοι απο αυτους εχουν το θαρρος να τον δουν ,πριν το κακο τους συμβει

Κι ακομα λιγοτεροι μπορεσαν να δωσουν την περιγραφη του.

Γιατι ειναι αληθεια πως ειναι και αυτος ενας ανθρωπος σαν κι εμας αλλα πολυ πολυ κακος

Ενα αναθεμα για την ανθρωπινη φυλη.

Ακομα λιγοτεροι τολμησαν να τον φτυσουν καταπροσωπα

Κι αυτους τους αποκαλουμε ηρωες

Ο πεταλωτης στεκει εκει περα αορατος ,ξερει πως αυτοι ειναι οι εξαιρεσεις . Και πως ακομα και αυτους θα τους καταφερει. Θα τους φορεσει τα μαυρα πεταλα και θα τους συρει γυρω απο το θλιβερο πηγαδι μεχρι να τους βγαλει με το στανιο και την τελευταια τους πνοη.

   

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

03/10 21:23  John Fiser
Με παρακολουθει, το ξερω
το βλεπω στη καθε μου κινηση.
Οταν η καμπανα χτυπαει σταυροκοπιουνται ολοι
ακομα κι αυτος που δεν εχει χερια.
Το σουρουπο οι βραχοι αποκτουν κεφαλια
στα δεντρα ηχουν τα στοιχεια
τα σπιτια μαυριζουν απο τον ερχομο του αγνωστου.

Δεν υπαρχει σκοτεινο ή φεγγερο που να μη προδιδει την αγνοια.
Ειναι παντου...

ο πεταλωτης.

03/10 21:30  John Fiser
http://www.youtube.com/watch?v=SWvaYQFdX3c&feature=player_embedded

υγ. Κακως εβγαλες τα ωραια βιντεο-μουσικες που ειχες.
:)
04/10 21:37  zyzzx
Κατα την αλωση της Τριπολιτσας ,στα πρωτα χρονια της επαναστασης του εικοσιενα, οι Τουρκοι οταν θελανε να τιμωρησουν οσο γινεται πιο ανελεητα εναν Ελληνα επαναστατη τον δινανε στους Εβραιους της πολης.
Ισως γιατι η φαντασια των Τουρκων να μην εφτανε αυτη των Εβραιων.
Ειναι αληθεια πως απο τοτε ακομα και οι Τουρκοι ειχανε αναγνωρισει την ευφυια των Εβραιων.
Οι καυμενοι οι Τουρκοι δεν ειχανε μεγαλο ρεπερτοριο.
Αντιθετα οι Εβραιοι διεθεταν αχαλινωτη φαντασια .
Και μονο η ιδεα πως θα επεφτε καποιος ζωντανος στα χερια των Εβραιων εφτανε για να αποθαρρυνει και τον πιο θαραλλεο.
Αλλα οχι και ενα τρελλο...

Στην δικια μου φαντασια υπαρχει ενας πεταλωτης. Οχι αυτος που περιγραφω πιο πανω . Αλλα ο αληθινος Εβραιος πεταλωτης της Τριπολιτσας. Ο οποιος δεν ξεσπαγε στον εαυτο του για να προκαλεσει οικτο. Αλλα στους επαναστατες Ελληνες για να τους τιμωρησει επειδη αυτοι οι ασεβεις του χαλασανε τις δουλιες.
Φανταζεσαι τι δεινα μπορει να προκαλεσει μια πολιορκια στην τσεπη ενος Εβραιου .
Αυτος λοιπον εραβε με χοντρη σακοραφα και συρμα λεπτο τα πεταλα στις φτερνες των ατυχων επαναστατων μετα εραβε κατασαρκα την σημαια της επαναστασης στην πλατη τους και στο τελος εραβε τα αυτια των γαιδουριων γυρω απο τα αυτια τους . Επειτα καβαλουσε επανω τους και χτυπωντας τους με ενα σιδερο γυρνουσε γυρω γυρω απο το πηγαδι της πλατειας. Οταν πια το θυμα ειχε αποκαμει και επεφτε κατω στο χωμα το παταγε στο λαιμο και δεν το αφηνε να ανασανει ελευθερα. Μεχρι που του εβγαζε την ψυχη με το στανιο.
Ναι αυτος ειναι ο αληθινος πεταλωτης της φαντασιας μου.
Αλλα ειναι τοσο ζωντανη...

04/10 22:38  GIASEMI
..Όλοι μας είχαμε τους ατομικούς μας τρόμους,
τους ιδιαίτερους Ίσκιους μας,τους μυστικούς μας φοβους.
Μα τώρα ένας μεγάλος φόβος έπεσε πάνω μας ,
φόβος όχι του ενός...μα του πλήθους,
ένας φόβος...σαν τη γέννηση και το θάνατο...
...είχε το σύνορο της κάθε φρίκη
είχε ένα κάποιο τέλος κάθε λύπη:
δε μένει καιρός στη ζωή να θλίβεσαι πολύ.
Μα τούτο είναι Έξω απ'τη ζωή,
έξω από τον καιρό,παρούσα αιωνιότητα
της αδικίας και του κακού...

απο τον T.S.ELIOT
ΣΥΓΝΏΜΗ που γράφω στίχους αλλά με έχεις αφήσει άφωνη..
04/10 22:40  GIASEMI
μου άρεσε ο vim mertens,ξέρεις...
05/10 19:35  zyzzx
Γεια σου Giasemi.
Μια απο τις ωραιοτερες μα και φοβεροτερες μαχες που εγιναν ποτε ειναι η μαχη του Μαραθωνα.
Στην μνημη της φαντασιας μου εχει αποθηκευτει με ζωντανα χρωματα και ηχους που ξεπερνουν κατα πολυ την πραγματικοτητα.
Ο ανθρωπος βρισκει το αληθινο ειναι του μεσα απο μια μαχη σαν αυτη.
Τα σπαθια που χτυπουν με λυσσα θανατου το ενα με το αλλο και ο υποκωφος χτυπος της σωτηριας ασπιδας, ο ηλιος που ξερναει σκονη σε καθε ανασα του, τα αλογα κι αυτα ζευγαρωμενα με το θειο ματι του θανατου και το αιμα ιαμα των πληγων, αναβλυζει ερποντας μεσα απο τα ανεξερευνητα βαθη της ψυχης.
Ζωη ειναι ο αγωνας ο οποιος τελικα την δενει ολοενα και πιο σφιχτα στο κορμι του θανατου.
Η μαχη του Μαραθωνα ειναι ακομα εξω εκει .


Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι