Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Τι νομιζες;
1517 αναγνώστες
Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011
14:50

Τι νομιζες λοιπον . Πως ολα τα βιβλια θα 'κλειναν μονομιας και ουτε γατα ουτε ζημια. Ολοι μας θα 'βρισκαμε την "απαντηση" στις πυκνογραμμενες σελιδες τους και θα σταματουσε επιτελους η καταναλωση της φαιας ουσιας.

Πως η υλη θα αντικαθιστουσε την μνημη, και επιτελους εμεις θα ελευθερωνομαστε απο τον "σεβντα" της αεναης σκεψης.

 

Μα δεν μπορω να θυμηθω ποια ηταν η ερωτηση .Ποια ηταν η ερωτηση ;

Α ναι, ποιος γνωριζει ποση αγαπη και δεος μοιραστηκαν ανισομερως στις εκ βαθεων εξομολογησεις μας ανα τους αιωνες;

Οι χρησιμοθηρικες συμπεριφορες μας κειτονται σε χρονο ασχετο, σε  αχρηστο χωρο και τα γυμνα πτωματα  των ανωτερων προσδοκιων μας πλημμυριζουν επικινδυνα τις δεξαμενες της γηινης αντοχης .

Η ελευθερια του ατομου πνιγεται απο τις εξιδανικευμενες  ελπιδες .

Το παιχνιδι της ζωης, καταντησε πλεον απανθρωπα εκμηχανισμενο.

Ως εκ τουτου ,η ζωη παυει να αντεχει την ζωη.

Το ατομο εξαφανιζεται σ' αυτο το ακραιο σταδιο της ανθρωπινης ιστοριας.

Η μαζα απορροφαει καθε λατρευτη ελευθερια του ατομου.

Ο εκμηχανισμος του ανθρωπου θριαμβευει και η γηραια ηπειρος θριαμβολογει. Η δε νεα ηπειρος χασκογελαει αναπαυμενη στις δαφνες της.

Γραφει τα βιβλια της η μια ,αντιγραφει η αλλη.

 Μα σταθειτε , αν ειναι να φανει με γραμματα η αληθεια, τοτε ποιος ειναι ο λογος να υπαρχει ;

Αυτη υπαρχει μονο  ελευθερη ,δεν δεσμευεται πανω σε μια ωχρη επιφανεια γεματη απο μελανα μινιμαλιστικα στριφογυρισματα .

Κατι ακατορθωτο ειναι για εμας η ελευθερια.

Μονο η αληθεια περιεχει  ελευθερια!

Αυτη την αληθεια που διωξαμε εξω απο την ζωη μας οταν διαχωρισαμε την θεση μας οριστικα απο αυτη της "χαοτικης" και "αναρχικης" φυσης.

Αδιανοητο ειναι το ποσο κοντα μας βρισκεται η αληθεια τοσο που  ποτε μας δεν μπορεσαμε να την διακρινουμε καθαρα.

Αυτη ειναι εκει, κινει γη και ουρανο, και εμας μαζι.

 

 

 

 

 

 Η πεντε αστερια συρθηκε στην αγκαλια του αντρα .

Ηταν μονο οι τρεις τους εκει εξω στην απροσπελαστη ερημια του δασους.

Ενας αντρας θεορατος ,νεκρος απο τα ανελεητα χτυπηματα του αγριου ζωου, μια μεγαλη αρκουδα σκοτωμενη απο την δηλητηριασμενη λογχη του και η πεντε αστερια  ολομοναχη και παγωμενη κατω απο την ωχρη αστροφεγγια.

Την αλλη μερα το πρωι προσεξε πως το προσωπο της αρκουδας ηταν χαμογελαστο και γαληνιο ενω το προσωπο του αντρα  ειχε μια αγριεμενη οψη γεματη απο αγχωτικο παραληρημα τρελλας.

Ετρεξε μακρια σαν να ηθελε να ξεφυγει και να ξεχασει αυτο το τοσο τρομακτικο προσωπο του. Της θυμησε τους σκοτεινους εφιαλτες που την βασανιζανε μικρη ,πριν της φτιαξει ο παππους την δικια της ονειροπαγιδα

Προχωρησε τρεχοντας μεσα στο δασος . Βγηκε  μεσα  στην ερημο και ετρεχε συνεχως μεσα σε συννεφα απο σκονη. Συνεχισε να τρεχει ασταματητα μεχρι να την αγκαλιασει η νυχτα ωσπου σχεδον λιποθυμη επεσε στις ριζες ενος βραχου.

Τιποτα δεν την εμποδιζε τωρα πια. Ουτε  το φως, αυτο το ιδιο που μοιρασε την γη απο τον ουρανο. Κοιταξε με θαρρος το βαθυ μαυρο τ'  ουρανου σαν να 'ταν η πρωτη της φορα. Μπορουσε να δει πεντακαθαρα την μεγαλη αρκτο να στεκεται περηφανη ,σαν ενα συμπλεγμα νησιων επανω σε ενα απυθμενο μαυρο ωκεανο  και να της χαμογελαει γλυκα. 

Η πεντε αστερια κοιμηθηκε με τα ματια  στραμμενα προς το αγαπημενο της συμβολο , τα δαχτυλα απλωθηκαν ενστικτωδως και χαιδεψαν απαλα το στρογγυλο μερος της  κοιλιας της . Ενιωθε να παλλονται εκει μεσα δυο μικρες καρδουλες, τις εβλεπε κιολας να φεγγουν μεσα απο το σκουροχρωμο δερμα της. Σκιρτησε απο αγαλλιαση κι εγινε ενα με τον ουρανο που αγαπουσε τοσο πολυ.   

 

 Αιωνες πολλους πριν , ο ανθρωπος με την βοηθεια των δωδεκα θεων του, καταφερε να δημιουργησει ενα αδιασπαστο πυρηνα .

Ενα κεντρο που εξουσιαζε την πολη κρατος, την λογικη.

Οταν η ψυχη του φουσκωνε επικινδυνα απο  ζωολογικες ορμες χρησιμοποιουσε τον καταλληλο θεο για να αποφυγει μια καταστρεπτικη συγκρουση με την χαοτικη φυση.

Υπηρχαν θεοι για ολα τα γουστα και ολες τις δυσκολες καταστασεις.

Ενα ακατεργαστο διαμαντι, ηταν ο ανθρωπος γεματο χωματα. Και οι θεοι το σκαλισαν με τεχνη ,ο καθενας και απο μια υπεροχα τετραγωνισμενη πλευρα.

Ο καθε ενας απο τους θεους μας  θα 'πρεπε να μαθει τι ακριβως εφτιαξε καποτε.

Ο καθε ενας απο εμας θα 'πρεπει να ξερει ποσο πολυ αγαπη χρειαζεται, εφ' οσον δεν το νιωθει, για να ξεπερασει αυτη την αστοχια που γεννησε το πιο αιμοβορο κτηνος  του πλανητη.

 

 

 The Korgis - Everybody's got to learn sometime

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

17/01 19:19  GIASEMI
γειά σου zyzzx
* *όμορφο κείμενο* *
"τι νόμιζες"πως δε θα το διάβαζα;
17/01 19:33  zyzzx
Γεια σου GIASEMI
..."I need your lovin'
Like the sunshine"...
17/01 19:53  GIASEMI
Σέυχαριστω...

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι