Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ο Πρεπ
2271 αναγνώστες
Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011
15:53


Ο τρισαθλιος Ελλην , προχωρησε προς την εξοδο .Επρεπε να κατεβει  απο το εκτο οροφο χρησιμοποιωντας την στενη σκαλα. Το ανσασερ ηταν παλι ακινητοποιημενο.Τα σκουπιδια εφραζαν το μισο πεζοδρομιο μπροστα απο την εξωπορτα. Ο τρισαθλιος εσπρωξε μερικες σακκουλες για να βγει στο δρομο. Τα πεζοδρομια ηταν κατειιλημμενα απο δικυκλα και μπαζα. Οι πολυκατοικιες περιοριζαν αρκετα το φως καθως προσπαθησε να δει προς τον ουρανο. Τα ματια του ηταν πρησμενα απο ενα αλλοκοτο υγρο. Σαν να ειχε βρει καταφυγιο εκει μεσα ολη του χολη. Μια ακτινα μονο μπορει να σκορπιζε μακρια την κακη του διαθεση ,μα καμια δεν μπορουσε να περασει μεσα απο τα θεορατα μπετα της γειτονιας. Ο τρισαθλιος εβηξε ξερα. Τον ειχε καιρο αυτο τον βηχα μα δεν ελεγε να περασει. Και εκεινα τα τσιγαρα με τα κεφαλαια γραμματα " ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ..." καθε φορα που τα διαβαζε  τσαντιζοτανε και μουρμουριζε " Οτι με πεθαινει το αγαπω ". Στο κατω-κατω τι διαφορα εχει ο καπνος του τσιγαρου με την ζωη σ' αυτη την σκωροφαγωμενη σκατοφωλια; Ενιωθε ενα βαρος μεσα του εδω και καιρο σαν να κουβαλουσε κατι θεορατο, μα δεν γνωριζε τι; Δεν το εβαζε κατω ομως ,πιστευε πως η συνηθεια θα κατορθωνε να εξουδετερωσει ολες τις αφυσικες συνθηκες ζωης στην μεγαλουπολη. Η τηλεοραση ,το ιντερνετ, τα καφενεια, τα μπαρακια , οι μπουρδελοτσαρκες και αλλες τοσες συνηθειες που τον εκαναν να νιωθει ομορφα ηταν δεδομενο πως θα συγκροτουσαν ωποσδηποτε με την δυναμικη τους την αβουλη ζωη του. Αλλωστε δεν ειχε δουλεψει ποτε του,εκτος απο κατι στα πεταχτα  ,μια στη χαση και μια στη φεξη.Ας ειναι καλα ο παππους του, που αν και ειχε βγει εδω και χρονια στην συνταξη δουλευε σκληρα μεχρι αργα το βραδυ για να τσονταρει την συνταξη του αλλα και να νιωθει πως προσφερει το κατι τις κι αυτος στο αγαπημενο εγγονι του. Μεχρι τοτε που τον καρφωσε ενας πελατης τον παππου και τουρθε συστημενη η εφορια στο υπογειο. Απο τοτε τελειωσε η τζαμπα χρηματοδοτηση, επρεπε να βγαλει μονος του τα προς το ζην. Απο που να αρχισει και που να τελειωσει. Αυτος ο οπαδος της ελαχιστης προσπαθειας ,ηταν γεννημα θρεμμα της αειμνιστης γενιας του '81 .Τοτε που ολα τα Ελληνοπουλα εκαναν προεγγραφες στο ρεμπελο Δημοσιο για να αποκτησουν το Ελληνικο Οραμα. Μια ζωη χαρισαμενη δηλαδη. Αυτος  δεν τα καταφερε να χωθει καπου κι εμεινε στην απ' εξω. Την φιλοσοφια ομως της ρεμπελοσυνης δεν μπορεσε να την ξεφυγει. Του εγινε δευτερη φυση, μιας και οι περισσοτεροι φιλοι του ραχατευαν σε πασης φυσεως  θεσεις δημοσιων οργανισμων ,εντελως αγνωστες αλλα και πολυ γνωστες στο ευρυ κοινο. Τωρα ομως, το προβλημα  που προεκυψε ηταν φοβερα δισεπιλυτο. Κανεις δεν μπορουσε να τον τροφοδοτει τωρα πια και το δικο του Ελληνικο Οραμα κινδυνευε. Επρεπε να δουλεψει!   Μα δεν γνωριζε το πως; Κανεις δεν ειχε σκεφτει να του μαθει  ουτε και ο ιδιος προσπαθησε ποτε. Ηταν παντοτε περηφανος γιατι ανηκε στην γενια του '81 την γενια της ελαχιστης προσπαθειας και της μεγιστης ανταποδοσης .Μαυρα φιδια τον ζωσανε στα ξαφνικα. Μουρμουρησε πνιχτα μεσα απο τα δοντια του "την ρεμπελοσυνη μην την κλαις!". Κι ενιωσε αμεσως σαν ενας εν δυναμει επαναστατης, καποιος που θα επρεπε παση θυσια να διασωσει τα πιστευω του ,για να τα βρουν αθικτα οι νεες γενιες. Μα την αληθεια κατι επρεπε να κανει γι αυτο. Να βγει στον δρομο και να φωναξει " Φτανει αλλο ! Δεν παει αλλο αυτη η κατασταση !"  Μα ηταν τοσα πραγματα στο μυαλο του που δεν μπορουσε να τα φερει βολτα και να τα συγυρισει. Ναι, αληθεια κατι αλλο ηθελε να φωναξει αλλα δεν ηξερε τι, το ειχε ξεχασει  Ομως ,μια ολοκληρη ζωη ρεμπελοσυνης δεν επρεπε επ' ουδενι να παει χαμενη, επρεπε να αντισταθει! Πως ειναι δυνατον να διαγραψει ετσι ξαφνικα τις εξαιρετικα εκλεπτυσμενες μεθοδους που τον κρατησαν ζωντανο σε αυτο τον βρωμικο αποπατο που ονομαζεται  "πολη". Αραγε επρεπε η δεν επρεπε να συναντησει τον θειο του που του ειχε πει πως οποτε ηθελε θα τον εβαζε να προσεχει τους εργατες της βιοτεχνιας του. Επρεπε δεν επρεπε τωρα πια δεν ειχε αλλη επιλογη . Ετσι με κρυα καρδια εσυρε τα βαρια ποδια του μεχρι το γνωστο κτιριο που στεγαζε την επιχειρηση του αγαπημενου θειου. Ομως εκει βρηκε ενα εγκαταλελειμενο κτιριο με μια ξεθωρη πινακιδα επανω στην πορτα του  που εγραφε " μεταφερθηκαμε στο υπογειο στο διπλανο στενο" . Μπηκε στο στενακι και βρηκε το υπογειο , αλλα ηταν και αυτο κλειστο. Μερα μεσημερι, σκεφτηκε, κατι δεν παει καλα εδω. Επρεπε η δεν επρεπε να καλεσει το τηλεφωνο του θειου του να μαθει τι συμβαινει επιτελους. Μα τι σκεφτοτανε, μηπως ειχε και καμια αλλη επιλογη. Καλεσε αμεσως τον θειο του και ακουσε απο την αλλη ακρη της γραμμης αρκετους ανθρωπους να φωναζουν δυνατα. Του ειπε για τους Κινεζους κινεζους και τους Ευρωπαιους κινεζους που ειχανε πεσει σαν ακριδες στην ταλαιπωρη αγορα της Ελλαδας . Του εξομολογηθηκε πως αυτος ο αλλοτε επιτυχημενος επιχειρηματιας δουλευε τωρα πια σαν φορτοεκφορτωτης οχι μονο  για να ζησει την οικογενεια του αλλα και για να καλυψει τα χρεη που αφησε πισω του μιας και πολλοι απο τους καλους του πελατες  του φορεσαν φεσι. Μαλιστα του ειπε πως αν ηθελε θα τον βοηθουσε να βρει δουλεια σε ενα απο τα φορτηγα της πολυεθνικης εταιρειας. Δεχτηκε με το πρωτο την δουλεια, τι κι αν επρεπε τι κι αν δεν επρεπε , ηταν η μοναδικη του ελπιδα να επιβιωσει. Οι φιλοι του στραβομουτσουνιαζανε οταν τους ζητουσε δανεικα, ειχανε τελειωσει τα ψεμματα .Τωοντι, την αλλη μερα πηγε στην δουλεια και αρχισε με φουρια μεγαλη να να ανεβαζει και να κατεβαζει κουτες δυο φορες το μποι του. Μεχρι που ακουσε ενα αλλοκοτο θορυβο απο την μεση του και επειτα δεν μπορουσε να λυγισει το σωμα του ουτε προς τα μπροστα μα ουτε και προς τα πισω. Μονο ορθιος μπορουσε να στεκεται και να περπαταει περα δωθε. Τοτε ειπε στους αλλους απλα να τον φορτωνουνε ορθιο ,ετσι ωστε να μην σκυβει καθολου. Καθησε μεχρι το τελος της βαρδιας και επειτα πηγε ξεθεωμενος στο σπιτι . Ξαπλωσε με τη μια , χωρις να φαει , χωρις να πλυθει, μεχρι την αλλη μερα το πρωι. Ωσπου ηρθε η ωρα να σηκωθει για να παει στην δουλεια. Τι κι αν προσπαθησε εκατο φορες να σηκωθει , η μεση του δεν τον υπακουε. Εμεινε κλινηρης καμια δεκαρια μερες ,μεχρι που με τα πολλα φαρμακα ,εμπλαστρα και εντριβες καταφερε να ορθοποδησει ξανα. Αλλα τωρα πια που μυαλο για δουλεια . Εκεινες τις μερες ετυχε να αρρωστησει η γιαγια του και τον παρακαλεσε να τις μαζεψει χορτα απο το διπλανο λοφακι. Τι να κανει το λοιπον, τωρα τον ειχε παρει η κατω βολτα, ετσι θα πηγαινε και για  βρουβες ,επρεπε δεν επρεπε. Πηρε τον μεγαλο σουγια του παππου του και ανεβηκε πανω στον καραφλο και μαραζωμενο λοφο. Ξεχασε τα ντερτια του εκει πανω, καθε χορτο που ξεριζωνε του φαινοτανε σαν ενα απο τα βασανα που του δηλητηριαζαν την ψυχη. Περασε η ωρα , ο ηλιος εδυσε . Καθως αναβαν τα φωτα πηρε την αποφαση να γυρισει πισω στο σπιτι. Ηταν για πρωτη φορα εδω και αρκετες μερες που επιτελους ενιωθε καπως καλα. Περπατουσε σιγα στα δρομακια της γειτονιας του, ενα απαλο αερακι φυσουσε μεσα στα ρουθουνια του. Και εκει που εστριβε σε ενα στενακι, ειδε μια νεα κοπελλα  πεσμενη μπρουμητα στην μεση του πεζοδρομου. Ετρεξε κοντα της , την σηκωσε απο κατω, την ακουμπησε στον τοιχο και προσπαθησε να καταλαβει τι συμβαινει. Εμοιαζε λιποθυμη και ηταν αρκετα λερωμενη στο προσωπο της και στο πουκαμισο της που ειχε ξεκουμπωθει αφηνοντας το παλλευκο ροδο της σε κοινη θεα. Ενστικτωδως το χερι του κινηθηκε να σκεπασει την γυμνια της κοπελας. Ομως τοτε σκεφτηκε εαν επρεπε η δεν επρεπε να το κανει και στην συγχυση του επανω ,καθως τραβουσε το πουκαμισο ,αθελα του αγγιξε την ροδαλη κορυφη του στηθους της . Ενα απολυτα μικρο κλασμα του δευτερολεπτου και μονο, αρκετο ομως να τον στειλει σε αλλους απιστευτους κοσμους. Για κακη του τυχη ομως , η κοπελλα συνηλθε ακριβως εκεινο το κλασμα του δευτερολεπτου , αρπαξε απο κατω ενα σπασμενο πλακακι και τον χτυπησε με ολη την δυναμη της στο κουτελο .Αν ηταν δυνατον ! Τον ειχε χτυπησει ακριβως πανω σε ενα αγιατρευτο καρουμπαλο , απο τοτε που ητανε μικρο παιδι. Ηταν στην τριτη δημοτικου τοτε που μια ομορφουλα για να τον εκδικηθει, επειδη αυτος επανειλλημενως δεν μπορουσε  να αποφασισει εαν επρεπε η εαν δεν επρεπε να την φιλησει, του εβαλε μια μαεστρικη τρικλοποδια με αποτελεσμα να βρεθει φαρδυς πλατυς στο πλακοστρωτο του σχολειου και να αποκτησει ενα χαζο καρουμπαλο στο κουτελο για αρκετο καιρο... Ομως οι στριγγες φωνες της κοπελλας που καλουσε σε βοηθεια τον επανεφεραν πισω στο στενο δρομακι, στην πραγματικοτητα .Εκεινη την ιδια ωρα σταματησε ενα λεωφορειο ακριβως απεναντι και δυο μεγαλοσωμοι επιβατες ετρεξαν να  βοηθησουν την δυστυχη νεαρη. Τον καρπαζωσανε , βριζοντας τον και καλεσανε την αστυνομια της περιοχης. Σε λιγη ωρα βρεθηκε με  χειροπεδες μπροστα στον αξιωματικο υπηρεσιας , ο οποιος τον ρωτουσε τι εκανε την τσαντα της κοπελας και γιατι κυκλοφορουσε με ενα τετοιο σουγια στην τσεπη. Αυτος ειχε παρει το πιο αξιολυπητο υφος του κοσμου  και εξυνε με τον δεικτη του το καρουμπαλο . Αξαφνα το προσωπο της κοπελας φωτισε  ,ανεβασε και αυτη το δακτυλο της στο μετωπο, σαν να τον κοροιδευε και φωναξε δυνατα "Πρεπει να εισαι εσυ, δεν μπορει να ειναι κανεις αλλος, εσυ εισαι ο Πρεπ"  Τοτε κι αυτος σκεφτηκε,  πως αυτη η φωνη ηταν της μοβορας Μαρινας  της συμμαθητριας του απο το δημοτικο ,αυτη ηταν που του ειχε βαλει την τρικλοποδια οταν ηταν μικρουλης και του ειχε αφησει μια ηλιθια σταμπα στο κουτελο. Η Μαρινα κινηθηκε προς το μερος του και τον αγκαλιασε, αυτος μην μπορωντας να αντιδρασει εμεινε κοκκαλωμενος.  Οι αστυνομικοι ακουσαν απο την Μαρινα πως ειχε γινει μια φοβερη παρεξηγηση . Και πως επρεπε να του βγαλουν τις χειροπεδες και να τον αφησουν ελευθερο. Βεβαια, ακομα κι αν δεν φοραγε τις χειροπεδες  ο Πρεπει  θα επρεπε να αναλυσει εκτενως εαν επρεπε η δεν επρεπε να την αγκαλιασει ,ωποσδηποτε! Τα δεδομενα ομως ειχανε αλλαξει αρδην κατα την διαρκεια  του κλασματος του δευτερολεπτου που αγγιξε την θεσπεσια οργισμενη ρογα της Μαρινας. Απο εκεινο το αδιανοητο δεκατο ζουσε σε ενα οραμα. Δεν οριζε πια την  δικη του καρδια . Με αποτελεσμα, οταν του βγαλανε τις χειροπεδες τα χερια να απλωθουν ασυναισθητα και να αγκαλιασουν σφιχτα την παλια του φιλη. Τα χειλια του πεταξαν πανω στα χειλη της και αμεσως ακουσε να χτυπουν πολλες καμπανες δυνατα. Ηταν αληθεια δωδεκα τα μεσανυκτα και ενα κλασμα του δευτερολεπτου . Μολις εκεινη την στιγμη ειχε ερθει η δεκατεσσερεις του Φλεβαρη.

Επιτελους επρεπε!

Υστερα η Μαρινα πλησιασε στο αυτι του και του ψιθυρισε " συγνωμη για το λαθος μου να σε κτυπησω τοτε, σε παρακαλω να το θεωρησεις  σαν μια προπληρωμη για την ευτυχια που θα σου χαρισω απο δω και εφεξης.

 

 



Επειτα απο δυομισυ χρυσαφενια χρονια ευτυχισμενου γαμου και δυο μυξιαρικα κουτσουβελα .Η μοβορα Μαρινα που ηταν αρκετο καιρο καλοβολεμενη στο Δημοσιο  (φροντισε και ο Πρεπ να γινει επιτιμος συμβασιουχος σε ενα ποστο ελαχιστης απασχολησης) με το που μπηκε το μνημονιο αρχισε  να χανει αρκετα απο τα επιδοματα της, τις υπερωριες και τα "δωρακια" της . Και το χειροτερο ηταν πως απο δω και στο εφεξης θα επρεπε να περναει εστω και για λιγες ωρες απο το γραφειο της. Μαλιστα, κινδυνευε να χασει και την προωρη συνταξη της. Ο δε Πρεπ ο καημενος ειχε πεταχτει ηδη στον σκοτεινοι δρομο της "ανεργιας". Τοτε λοιπον ,μιλησε η ορθολογικη και  υπολογιστικη πλευρα της Μαρινας. Πηρε αρον αρον την προωρη συνταξη της  και χωρισε χωρις δισταγμο τον Πρεπ με τον οποιο δεν θα μπορουσε να παιζει αλλο πια ,λογω ανωτερας βιας. Ο  Πρεπ, αρκετα βαρυτερος απο τα δυομισυ χαρισαμενα χρονια γαμου αλλα και πολυ  ταλαιπωρημενος ψυχολογικα, βρηκε καταφυγιο στο παλιο υπογειο του παππου του, το οποιο ειχε κληρονομησει μολις προσφατα. Εκει μεσα διαμορφωσε τρεις χωρους με προχειρο κοντρα πλακε . Τον ενα χωρο , τον μικροτερο, τον κρατησε για τον εαυτο του και τους αλλους δυο τους νοικιασε σε οικογενειες μεταναστων . Αυτοι οι αξεστοι ανθρωποι που τον φοβιζανε αλλοτε με τις αλλοκοτες φιγουρες τους, ειχανε αρχισει να του φαινονται πολυ πιο ανθρωπινοι και οικειοι ,τωρα πια. Αυτο ομως που τον τρομαζε περισσοτερο ,  ηταν ο δικος του εαυτος , καθε φορα που ευρισκε τα κουραγια να κοιταξει στον καθρεφτη...

Δεν περασε αρκετος καιρος, και μια μερα,  που τριγυρνουσε στο ιδιο σοκκακι , το ιδιο ακριβως μερος οπου κατα διαβολικη συμπτωση ειχε συναντησει την Μαρινα, παρατηρησε  εκει  κατω απο μια σπασμενη υδροροη να φυτρωνει ενα παλλευκο λουλουδι σαν βελουδινο κοραλλι. Η καρδια του φουρτουνιασε , η πνοη του κοπηκε σαν θυμηθηκε το υπεροχο στηθος της συμμαθητριας του το οποιο  απο οτι αποδειχτηκε δεν επρεπε ουτε κατα λαθος να σκεφτει να το χαιδεψει. Τοτε εσκυψε ασυναισθητα να στερεωσει το λουλουδακι ,που κοντευε να φυγει μεσα απο το ελαχιστο χωμα που το συγκρατουσε στην ακρη του πεζοδρομιου και αθελα του το ξεριζωσε. Ταραχτηκε και τραβηξε το σωμα του αποτομα προς τα πανω με αποτελεσμα να χτυπησει το κεφαλι του πανω στην σπασμενη υδροροη, ακριβως εκει πανω στο αειμνηστο καρουμπαλο της μοβορας Μαρινας. Ο Πρεπ επεσε λιποθυμος εκει στο ιδιο σημειο , οχι τοσο απο τον πονο του χτυπηματος, οσο απο την γλυκια ζαλη του "δεν πρεπει" ερωτοχτυπημενου.Εγειρε μπρουμητα και το προσωπο του χτυπησε στο πλακοστρωτο . Ομως πεφτοντας κατω η κουκουλα του πιαστηκε απο την ετοιμορροπη υδροροη και καθως αυτη στραβωσε απο το βαρος του,   χτυπησε με δυναμη τα ακριανα ξεβιδωτα ελλενιτ της στεγης του χαμοσπιτου που ακουμπουσε στην μαντρα. Προσγειωθηκαν ολα επανω του ,ενα ενα ,σιγα ,αργα και βασανιστικα. Αυτος  ενιωθε εντελως παραξενα ,νομιζε πως ο ουρανος εβρεχε τεραστια κοκκινα φακελλα ,σαν αυτα που διαλεγουν οι ερωτευμενοι για να στειλουν τις επισης τεραστιες καρδουλες- καρτες  στο ετερον τους ημισυ...

Ελαμψε φως μεγα μεσα απο το θεοσκοτεινο για απειρα χρονια προσωπο του .Ξεπηδησε μεσα απο τα σβηστα  ματια του μια φλογα υπερλευκη .

Επρεπε επιτελους να συναντησει το αληθινο του  "ετερον ημισυ"

 

 

Ηταν λεει διπλα σε μια ολολευκη θαλασσα , μια χρυσαφενια αμμουδια ακουμπουσε απαλα τα ποδια του, τριγυρω του τρεχανε πανεμορφες κοκκινομαλες φορωντας μικροσκοπικα μπικινι, εκει που τελειωνε η παραλια ξεκινουσε ενας κηπος καταπρασινος, γεματος με ολων των ειδων τα καρποφορα δεντρα και καλλωπιστικα φυτα με ολα τα χρωματα του ουρανιου τοξου. Στη μεση του τεραστιου σε μεγεθος κηπου βρισκοτανε ενα υπεροχο ξυλινο σπιτι ,ο ουρανος ειχε χρωμα "royal blue", στο γκαραζ ειχε παρκαρισμενες ,στη σειρα, τις πιο εξωτικες αντικες του κοσμου που τον περιμεναν υπομονετικα να τις βγαλει βολτα...

Ενας μηνας περασε κι αυτος βρισκοταν ακομη σε βαθυ και μακαριο υπνο. Μερικες φορες ενιωθε πως βρισκοταν σε ονειρο μα δεν ηξερε αν επρεπε η δεν επρεπε να φυγει απο κει. Ωσπου μια μερα, ειδε εναν μαυροφορεμενο κυριο που κρατουσε κατι σαν εκεινο το εργαλειο που χρησιμοποιουσε ο πατερας του στο χωριο για να καθαριζει τα ξερα χορτα. Ο αγνωστος κυριος του χαμογελασε και του ειπε " αυτο το ονειρο θεωρησε το σαν μια προπληρωμη για την ευτυχια που θα σου χαρισω συντομα " Και σηκωθηκε ο παραξενος γερος ναρθει προς το μερος του. Μα εκεινη την ωρα επεσε πανω του ενα μελισσι απο μικρα παιδια και τον κοροιδευανε. Αυτος νευριασε τοσο πολυ που αποφασισε να αφησει ησυχο τον Πρεπ και να τα παρει στο κυνηγι. Ομως τα μικρουλια εξαφανιστηκαν αμεσως με τοσο δυνατες στριγγλιες που επιτελους ξυπνησαν τον Πρεπ απο το κωμα. Οταν συνηλθε για τα καλα βρισκοτανε πανω σε ενα ραντζο , σε ενα βρωμικο και σκοτεινο διαδρομο νοσοκομειου. Γυρω του ηταν μαζεμενα καμια δεκαπενταρια μελαμψα παιδακια , μια ολοκληρη ταξη νηπιαγωγειου γεματη χαμογελα και λαμπερα ματακια. Ηταν οι νοικαρηδες του . Ειχανε ερθει ολοι μαζι για να τον δουνε. Μαλιστα προσεξε ενα μωρο που δεν το θυμοτανε καθολου. Η συγκινημενη μαμα  το εφερε κοντα του και του ειπε " αυτο ειναι το καινουργιο μας ". Ο Πρεπ απλωσε το χερι του να το χαιδεψει . Απλωσε τοτε και το μικρο το χερακι του και περιεργαστηκε το καρουμπαλο στο μετωπο του. Εμεινε με το στομα ανοιχτο ο Πρεπ γιατι δεν ηξερε εαν επρεπε να γελασει η να κλαψει.

 

 

Diafana Krina - Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

11/02 20:02  GIASEMI
Δεν ήξερε αν έΠΡΕΠε...να ζει ή να πεθάνει...ο καημένος!
...μα να μαζεύει χόρτα και ν'αγαλλιάζει η ψυχή του!
μοναδικός ο συνειρμός σου..."ιστορία για να σκεφτείς"
*
ωραίοι οι"διάφανοι κρίνοι"
ο Ουράνης άραγε πέθανε φθινόπωρο;πάντως η γυναίκα του,η Ελληνίδα,τον αγαπούσε και μάλλον,τότε, δε θα ήταν μόνο με τα βιβλία του...
11/02 23:01  favlos
Αυτά τα διάφανα κρίνα μου θύμισαν κατευθείαν van der graaf generator...
12/02 19:46  zyzzx
Γεια σου Γιασεμι.
ΜΙα αβουλη μαζα χωρις κανενα πρεπει , με μεγαλη "α-πρεπεια" ,γεμιζει μεχρι επανω, με τις ακαθαρσιες της, ολες τις σκουληκοπτρυπες της πολης.
Ενας πεζος λογος ειναι τα πιστευω τους, σαν μαυρες σακουλες σκουπιδιων παραγεμισμενες, κατι προσπαθει να πει μα δεν εχει την δυναμη να αρχισει μα ουτε και να τελειωσει παρα μονο να μυρηκαζει τα ιδια και τα ιδια με την βοηθεια απειρων μικρο-παραλλαγων.
Χωρις ηλιοβασιλεμα και ανατολη πως να νιωσει καποιος την καθε μια μερα, σακουλιαζει η ωχρη βροχα τους ωμους του .
Μιλαει για τοσα πολλα η μαζα και τα αναλυει τοσο βασανιστικα. Ο πεζος λογος ειναι το δεκανικι της και το ναρκωτικο της αβουλης φυσης της.
Το θεμα μας ειναι αν αυτη ειναι η πραγματικη φυση της μαζας η απλα ειναι ενα τεχνητο κατασκευασμα το οποιο σαφως και εχει ημερομηνια ληξεως κοντινη.
Και αραγε ποιοι μπορουν να διατηρουν αυτες τις συνθηκες που ειναι απαραιτητες για να παραμενει η μαζα σε μια αβουλη κατασταση "α-πρεπειας"
Κατα την γνωμη μου δεν υπαρχουνε ταξεις μα ουτε και παλη των ταξεων.
Η πραγματικοτητα ειναι πολυ πιο απλη και περιεχει μονο την αβουλη μαζα και μερικες μοναδες που ακολουθησαν επιτυχως τον δρομο του πρεπει η του δεν πρεπει.
Οι αντιθεσεις αυτων των ξεχωριστων μοναδων τους εσπρωξαν σε ενα ανελεητο πολεμο μεχρι που καταλαβαν πως οτι πιο απαισιο και εχθρικο σε αυτο τον κοσμο ειναι απλα αυτη η αβουλη μαζα που αρνειται να εχει ενα πρεπει η ενα δεν πρεπει τελοσπαντων.
Ετσι ενωσαν τις δυναμεις τους και βαλθηκαν να εκμεταλευτουν στο επακρο αυτη την αβουλη σταση της μαζας.

12/02 19:56  zyzzx
Γεια σου favlos , εχει ενδιαφερον.

http://www.youtube.com/watch?v=WDmhP6YiN6s
13/02 03:38  GIASEMI
"καρπό δεν έκοψα κανένα
από το δέντρο της ζωής
μονάχα μάζεψα οτι βρήκα
να'ναι πεσμένο καταγής"

νομίζω πως οι στίχοι αυτοί του Ουράνη ταιριάζουν στην άβουλη φύση της μάζας...
13/02 10:25  oberon
"Ετσι ενωσαν τις δυναμεις τους και βαλθηκαν να εκμεταλευτουν στο επακρο αυτη την αβουλη σταση της μαζας."

zyzzx δες κάτι δικό μου - όχι copy / paste :
"Βασικό ένστικτο"
Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010 11:49

http://oneirokolakairinisnyktas.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=25457&blid=396

Πολύ φοβάμαι ότι δ-ε-ν θα σου αρέσει.
Ιδίως η συνέχεια :

Problem solving
Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010 01:09

http://oneirokolakairinisnyktas.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=25473&blid=396

13/02 10:34  oberon
Επί της ουσίας του άρθρου σου : η αυτογνωσία δεν είναι ποτέ κάτι τόσο εύκολο.
Αυτογνωσία χωρίς ανελέητη αναζήτηση της αλήθειας δεν νοείται. Κάποια πράγματα τα θεωρείς δεδομένα χωρίς να το καταλάβεις.
Δεν είναι υποχρεωτικό να τα εγκαταλείψεις, αρκεί να μπορείς να τα αιτιολογήσεις. Αν τα αιτιολογήσεις, κράτα τα !

Αν θες να με τσεκάρεις :
"ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ - Turn key solution"
Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010 21:55
Σ.τ.Ε. αρ. πρωτ. Π.7969/8.12.2010
Σχέδιο λόγου
http://oneirokolakairinisnyktas.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=28511&blid=396

Μπορεί να σου φαίνεται αστείο το "αίτημα" αλλά η προσέγγιση αξίζει - νομίζω - την προσοχή σου και το σχόλιό σου.
Αλλιώς ί-σ-ω-ς λέει κάτι και για σένα ο Ουράνης ...
13/02 18:44  zyzzx
Γεια σου oberon

Η Ολομελεια του Συμβουλιου Επικρατειας ειναι υποθετικη η πραγματικη;

Οταν θα εχω διαβασει ολο το τριτο σου αρθρο (ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ - Turn key solution ) θα σου απαντησω.
13/02 18:47  oberon
Προς το παρόν υποθετική, ο αρ. πρωτ. όχι.

"Πότέ μην πεις ποτέ !" - συμφωνείς ;
13/02 19:21  zyzzx
Η υποθετικη Ολομελεια ποιες δυναμεις θα μπορουσε να εχει ;

Φε' ειπειν οι δυναμεις των ενωμενων μοναδων του "πρεπει" και του" δεν πρεπει" ειναι συγκλονιστικες. Διοτι χρησιμοποιουν αποσταγματα καθαρα απο τις γνωσεις και τις εμπειριες των δυο αντιθετικων πλευρων οι οποιες επιτελους ,τα βρισκουν ,και εκτονωνονται πανω σε κοινο στοχο . Την αβουλη μαζα των "Πρεπ"
13/02 19:28  oberon
Υποθετική η παρουσία μου, όχι η Ολομέλεια - διευκρινίζω. Και ο "έπαινος" που αναφέρω είναι [ταπεινά] ειλικρινής.

Κατά τα άλλα για την ώρα δεν έχω δει κανένα να ψάχνει στα σοβαρά για τις αιτίες της κρίσης. Ασπιρίνες για τον καρκίνο.

Τουλάχιστον η δομή της ανάλυσης, τα επτά σημεία "που βρισκόμαστε" κ.λ.π., θα έπρεπε να έχουν γίνει βάση συζήτησης.

Ενδιαφέρουν όμως άλλα ...
13/02 19:47  zyzzx
Η κριση και οι αιτιες της λιγο ενδιαφερουν αυτους που εχουνε την δυναμη να κανουν κατι.
Αυτοι που κινουν αυτες τις καταστασεις εχουν πολυ πιο ενδιαφεροντα θεματα να παρακολουθησουν.
Δεν εχει σημασια γι αυτους αν η κριση ειναι τεχνητη η οχι .
Οσο βρισκουν ενα ευκολο θυμα να τα φορτωνουν θα ειναι ολα μια χαρα.
Παιζουν λιγο και αυτοι με την τυχη, οταν προκυψει , για να φαινονται περισσοτερο αληθινοι.
Αν τους βγει, καλως εχει, ειδαλλως θα πρεπει να επανεξετασουν την χρησιμοτητα της απρεπους μαζας.
13/02 20:27  oberon
Πολύ φοβάμαι ότι έχεις δίκιο για "αυτους που εχουνε την δυναμη να κανουν κατι". Παρ' ότι έχουν χοντρό πρόβλημα [όχι αναγκαστικά οικονομικό] διατηρούν μια ανεδαφική κατ' εμέ "αυτοπεποίθηση".

Είναι η συμπεριφορά του ταύρου απέναντι στο κόκκινο πανί. "Πριονίζουν το κλαδί που κάθονται" έχω γράψει από τον Οκτώβρη.

Όμως, ξέρεις, αυτό δεν απαλλάσσει κανένα από το χρέος που του αναλογεί. Είναι πολύ εύκολο να βρίσκει κανείς δικαιολογίες σε παραλείψεις και λάθη των άλλων.

Εσύ τι κάνεις ;
Δεν μου έγραψες καν την άποψή σου για τη δομή της ανάλυσης :
1. Πού βρισκόμαστε ;
2. Πώς φθάσαμε εδώ ;
3. Πού πάμε ;
4. Ποιοι είμαστε ;
5. Πώς θα μπορούσε να είναι καλύτερος ο κόσμος αύριο ;
6. Πώς θα πρέπει να είναι η Ελλάδα του αύριο ;
7. Πώς θα πάμε από το σήμερα στο αύριο ;

Αν δεν συμφωνήσουμε ούτε σε αυτό ή κάτι αντίστοιχο, τι μπορεί να γίνει ; Αν αυτοί που [λένε ότι] θέλουν σφυρίζουν αδιάφορα, τι να περιμένεις από αυτούς που δεν θέλουν [ακόμα ;] ;
14/02 12:09  εκτός των άλλων
1.Βρισκομαστε ακομα μεσα στην κοιλια της μανας μας Ευρωπης.Ο ταυρος που αλωνιζει τα συνορα κι εχει στην ραχη του τα σκελια της,καλπαζει μανιασμενα.Σκιζει με τα μεγαλα του κερατα ολες τις
κοκκινες σημαιες και ποδοπατα με τις οπλες του τα σκουριασμενα σφυροδρεπανα.Μεσα στην κοιλια εμεις μαζι με τα εντερα της μανας μας πηδαμε πανω κατω.
2.Ειμαστε σπορος αρπαγων και φιλονικιων.Σπορος βιασμου ακαθαρτου.Εχουμε ομως δικαιωμα στην ζωη και την εξελιξη ακομα κι αν ο πατερας μας ητανε καθαρμα απ΄τα λιγα.Οχι?
3.Δεν παμε καπου.Μας κουβαλουν κι ετσι τον δρομο δεν τον γνωριζουμε.
4.Ειμαστε τα ονειρα που κανει η μανα μας για μας ,μαζι με εμας.
5.Ο κοσμος θα ειναι παντοτε καλυτερος μας,οταν εμεις τολμησουμε να γινουμε χειροτεροι του.
6.Ντυμενη
7.Οπως παμε απο την Δευτερα στην Τριτη.Ειναι η γνωστη διαδρομη που απαγορευει την "Πρωτη".

Βεβαια αυτες ειναι παντα οι δικες μου αποψεις.
14/02 18:46  oberon
"εκτός των άλλων" εκτός των άλλων με ... έπεισες - έχεις ... απόλυτο δίκιο !

στο 2 απαντώ ... ναι, αν και δεν με αφορά το "ακόμα ...".
14/02 19:50  zyzzx
Γεια σου oberon.
Μου ζητας να σχολιασω κατι που δεν εχω ακομη διαβασει.
Θα το κανω, αλλα με τον δικο μου "ρυθμο" και θα σου απαντησω.

Το ανθρωπινο επιθυμητο χρησιμοποιει καθ' ολη την ιστορικη του εξελιξη δυο δεδομενες και απαραβιαστες χρονοκαψουλες διαφυγης ,τον ερωτα και τον θανατο.
Φτιαχνοντας λοιπον ενα μπλογκ και κυνηγωντας ενα νεο εστω και τεχνητο χρονοδιαδρομο διαφυγης ειθισται να παγιδευομαστε μεσα στην ιδια μας την αναζητηση.
Χωρις δισταγμο.
Πιστευοντας πως κατι σπουδαιο εχουμε πετυχει αναμασαμε απλα χωνεμενες σκεψειςκαι ατροφικες αληθειες.

Η ελευθερια των μπλογκς λοιπον ειναι εκ προοιμιου ενα τρανο παραμυθακι.

Η ελευθερια των μπλογκς λειτουργει αδρα ωσαν ερωτικος πειθαναγκασμος...






14/02 19:57  GIASEMI
"δώσε αγάπη όπως δίνεις ένα μήλο,τόσο απλά!"
όχι ξινό-μηλο(αν και σε κάποιους αρέσουν και τα ξινά...μήλα)καλό βράδυ zyzzx
14/02 20:20  zyzzx
Γεια σου GIASEMI
Για το τελος σου φυλαξα το καλυτερο.
http://www.youtube.com/watch?v=BpV-Du5CyBA
14/02 22:54  oberon
zyzzx take your time ...

speaking about me : http://www.youtube.com/watch?v=Ob6RRcw3V3A&feature=related

with the emphasis on s-i-m-p-l-y !
15/02 19:35  zyzzx
Γεια σου oberon! Ετσι λοιπον και εγω με το μ-πασο μου θα παω .
Ταξιδευοντας απαλα στα γαλαζια φωτεινα νευματα τ' ουρανου.
http://www.youtube.com/watch?v=Nir4BnNIFmg

1 Στην εκτονωση της Ιστοριας μας
2 Δεν φθασαμε ποτε "εδω"
3 Σχηματοποιουμε την ζωη μεσα απο την ενατενιση του θανατου μας
4 Οι ανεπιθυμητοι
5 Εαν υπηρχε κατι καλυτερο θα απαντουσα
6 Η Ελλαδα ηταν υπεροχη παντοτε
7 Αφηνοντας το ΓΑτοΠαιδο να κανει αυτο που ξερει καλυτερα...


15/02 19:42  GIASEMI
υπέροχο είναι κι αυτό που φύλαξες για μένα,
αν και οικειοποιούμαι και όλα τα υπόλοιπα!
15/02 20:11  oberon
και πολύ καλά κανετε δις ...
15/02 20:15  oberon
zyzzx να με βοηθούσαν τα αγγλικά μου ...
πάντως για ήσυχο τονωτικό : perfect !

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
16/1Γλυκια Νεφερτιτη
Σύνδεσμοι