Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Αορατος Κοκκινουλης
1475 αναγνώστες
Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2008
12:02

 

Εχω ενα ιδιορρυθμο κοκκινο ψαρακι, που ολη την ωρα επιταχυνει, γυρνωντας γυρω-γυρω στην σφαιρα-ενυδρειο, με εκπληκτικη ταχυτητα. Καποια μερα προσπαθησα να μετρησω τους κυκλους που κανει, αλλα κουραστηκα στους πρωτους πεντακοσιους. Επιταγχυνει σε τετοιο σημειο που ορισμενα δεκατα του δευτερολεπτου χανεται απο τα ματια μου. Και ειναι αληθεια πως με κυτταει συνεχεια, σαν κατι να θελει να μου πει, να επικοινωνησει μαζι μου, με το δικο του ιδιορρυθμο λογο. Και για να πω την αληθεια, μετα απο αρκετο καιρο που συζηταω μαζι του. Καταλαβα πως ο ενας και μοναδικος του στοχος και ποθος , ειναι να επιταχυνει τοσο οσο θα χρειαζοτανε για να πηδηξει απο την γυαλα στον μεγαλο ωκεανο. Προσπαθω και εγω να το συνετισω λεγοντας του πως πρεπει να ξερει πρωτα πρωτα οτι ειμαι φιλος του, και θα ηθελα να τον βοηθησω να πετυχει το τελειο ονειρο του. Μονο που εκει στον ονειρεμενο ωκεανο δεν θα προλαβαινε να ζησει παρα ελαχιστο χρονο. Θα γινοτανε μια γλυκια μπουκια για τον πρωτο τυχοντα. Και ομως οσο του τα λεω εγω αυτα, εκεινο επιταχυνει ακομα πιο πολυ, εφαρμοζοντας το τρικ της εξαφανισης.

Αγαπω τον Κοκκινουλη μου και θα εκανα τα παντα για αυτον, μονο που δεν θα μπορουσα ποτε να φτιαξω ενα ολοδικο του ωκεανο. Ακομα, για να πω και την αληθεια, περα απο τις επιδοσεις του, ο Κοκκινουλης μου ειναι τελειως μπουνταλας την ωρα του φαγητου. Γιατι του τρωει σχεδον ολο το φαγητο ο Κιτρινουλης, το αλλο μου ψαρακι.

      

Περιστασιακες, πηγαιες, στιγμιαιες, αποκαλυψεις΄στιγμες, μικρες σταγονες γλυστρανε κατω απο το πεπλο της καθημερινης πραγματικοτητας. Ξυπνωντας μας απο τον ασφαλη υπνο της μαζικης συνειδητοτητας. Γεννωντας μας ενα εσωτερο ποθο ψυχης, για την ευρυτερη αληθεια, την απολυτη υπερβατικη εμπειρια, της επιβιωσης στο απειρο. Ετσι καπως εξηγειται, τι ειναι αυτο που επιταχυνει τον ανθρωπο περισσοτερο και ακομα περισσοτερο. Ειναι ο γλυκος ποθος της εισοδου στην ιερη μητρα του ΕΝΟΣ που αγαπαμε αιωνια με ολη μας την ψυχη. Να λοιπον που ο ανθρωπος παρομοιαζει και ζηταει οτι ακριβως και ο μικρος Κοκκινουλης μου. Προσφερει και την ζωη του, για  μια στιγμη μοναχα στην αγκαλια της μακαριας αγαπης του. Μα αυτο δεν γινεται! Οχι, για τον ελαχιστο χρονο που θα βρισκομαστε εδω στην Γη. Εκει εξω απο την γυαλα, εξω απο την οικοσφαιρα δεν θα μπορεσουμε να ζησουμε, ειναι γνωστο!

Τι θελω και τα λεω τωρα αυτα και εγω; Τα ακουσε ο Κοκκινουλης και βαλθηκε να με τρελλανει. Εκανε ακουσον-ακουσον τρεις γυρους γυρω-γυρω,  αν κρινω απο τα δεκατα του δευτερολεπτου που περασαν, εντελως αορατος!

Ετσι και εγω κανω γυρω-γυρω στο μικρουλη αυτο μπλογκακι και μερικες φορες επιταχυνω και επιταχυνω, και να δειτε, πως μια μερα θα πεταχτω αξαφνα εξω, στον ψηφιακο οριζοντα της δυαδικης εγρηγορσης. 

Αξιολογήστε το άρθρο 
5 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

12/01 12:53  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Το σημερινόν κείμενον, προσεγγίζει το λογοτέχνημα. αξιαι αι ψήφοι σας!
12/01 13:27  zyzzx
Η στασις ευλαβους σιωπης,που διατηρει ο Κοκκινουλης μου με συγκινει τοσο πολυ!
Ισως αυτο να φταιει. Το απλο συναισθημα, το κατι τις που οδηγει τις συνισταμενες της σοφιας του στο νερουλιασμενο μου μυαλο.
12/01 21:48  Yannis K.
εγω δεν επιταχυνω πολυ, εχω παντα ενα φοβο μη μου παρει ο αερας το καπελο...

Θαυμασιο γραπτο, σα νερακι...
15/01 16:23  pol
Συγκινεί ο προβληματισμός για την άδικη εκμετάλλευση του ανθρώπου μέσω του Κοκκινούλη.Θέλει να πετάξει,να ελευθερωθεί και να δημιουργήσει.΄Οτι και να πω ,θα μείνει σαν ευχή,γιατί δε σταματάει το άδικο.Το βλέπουμε γύρω μας σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Το μόνο παρήγορο είναι να ενωθούν οι φωνές και να γίνουν θύελλα στις παριές των κρατούντων.

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα



Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι