Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Συγγρου Δασος
2173 αναγνώστες
Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2008
14:25

 

Ειμαι ενα τιποτα στο κεντρο των παντων. Ενα κενο σημειο στο μεσο του απειρου. Μια αθεατη φλογα κυκλωμενη απο το παρε-δωσε του συμπαντος. 

Ειμαι ενα παρατηρητηριο σπασμενο, σκουριασμενο, ξεβαμμενο, ξεδιαντροπο, χωρις τροπους και αιτιες ΄ασαλευτο, πεινασμενος φυλακας, αδειος απο οτι και αν συμβαινει γυρω μου. Ειμαι στο τριστρατο ακουγοντας τα χιλια και ενα παραμυθια  Παρον, παρελθον και μελλον αναδευουν τα αγρυπνα συννεφα. Φευγουν, σταματουν και ερχονται δινοντας μορφες στις νεες μου ιδεες. Φερνοντας ανεμους ελπιδας στο κακοπαθημενο μου κουφαρι. Περαστικε γυρισε για λιγο κυτταξε με. Στα νειατα μου ειχα την δυναμη απο χιλια ποταμια .Δεσποζα στο πρασινο λοφακι, σαν ομορφος πριγκηπας. Κανεις δεν τολμουσε να αμφιβαλει την δυναμη και την επιρροη μου στα γεγονοτα.

Περιπατητη,τωρα αχ τωρα μην κυτταξεις, μην δεις αυτη την μαυρη καταφρονια. Στεκομαι σαν εξωγηινος εφιαλτης μεσα στο πρασινο αλλοτε λοφακι. Μετραω τα μαυρα κουφαρια των υπηκοων μου. Στο δασος αυτο το τελευταιο Παρθενωνα επι της Γης. Περναει στη ζωη μου το σημερα περναει το αυριο, το χθες. Πεζοπορε δακρυσες, γιατι; Σε αυτο το τοπο δεν κλαινε μονο γελανε με χαρα, σκουζουν δυνατα με ολη τους την δυναμη: Φωτια! Φωτια! Και υστερα σκεπτονται δειλα για την ομορφια. Και πιο υστερα γλεντοκοπουν και αρχιζουν το ατελειωτο παρε-δωσε τους.

Στο Συγγρου δασος, μετραω τις μερες,τις ωρες, τα λεπτα της κουτσουρεμενης μου ελευθεριας. Το κοκκινο λιμανι της ζωης μας ειναι εκει σε καθε πιθαμη του. Τα σπιτια της ψυχης μας ειναι εκει . Οι γεφυρες, οι αιθουσες, τα μονοπατια, οι υμνοι, οι ακροατες, οι κοιλαδες, οι πυλες, ο εβδομος ουρανος ειναι εκει. Το αγαπημενο μας, τελευταιο Κοκκινο Λιμανακι, ειναι εκει. Οχι δεν πηραν το νερο το κοκκινο! Δεν εφεραν το ασπρο οχι ! 

Και εσυ τι; Και αυτο το καλοκαιρι τι; Πως να κοιμηθω στα παγωμενα φθινοπωρα οσο η ζωη μου κονταινει τα επομενα Καλοκαιρια. Πως;

                              Και εσυ νομε των ανομων ασπιδα

                              Σαν την μαιμου απο κλωνο σ΄ αλλο πηδα

                              απ' την κορφη με την ουρα κρεμμασου

                              να μην γλεπει ο λαος τα πισινα σου.

                                                     Βαρναλης

( Τι μου ετοιμαζουνε οι σοφοι, επιστημονες και μη, διεφθαρμενοι και αδιαφθοροι;)

                                            ΠΑΡΕ-ΔΩΣΕ

    Κουνησε μαιμου μου λιγο το κορμι σου ελα!

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

14/01 16:10  pol
Πολύ βαθύς στοχασμός προβληματισμού ,απαισιοδοξίας,ματαιότητας και αισιοδόξου μηνύματος.Κάπου υπάρχει η φλέβα της ελπίδας και του δικαίου.Την αναζητώ.
15/01 07:15  zyzzx
Μην με αναζητεις, γιατι ειμαι εκει που με αφησες. Στην θαλασσα-ποταμι ελα περασε, στασου εκστατικος. Ναι διαφερεις τωρα πια, εισαι ο ασημενιος αετος η πρωτη σταγονα της βροχης. Μην μιλας, ακου γυρω σου την σιωπη. Κατι σε αλλαξε, τιποτα δεν εμεινε ιδιο σαν με αφησες!
15/01 16:12  pol
Κρατώ στο χέρι μου το άρωμα του θυμαριού,του φασκόμηλου και της μυρτιάς και προσεύχομαι για τον άνθρωπο υπηρέτη της διαβολομηχανής και της ψεύτικης ευημερίας.Υπάρχει φως στον ορίζοντα.
Η ελπίδα γεννιέται στην πρώτη ηλιακτίδα ,στο πρώτο κλαψούρισμα του βρέφους.
Ελπίζω, ελπίζει

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα



Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι