Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ασματα Καηματα
1600 αναγνώστες
Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008
13:56

 

                            Τραγουδι που ποτε  του δεν χρησιμοποιει τον αερα απο τα πνευμονια μας


Στου Μπελαμή το ουζερί
Τα ούζα έπινε σερί
Το παλικάρι το χλωμό το πικραμένο
Όπως κι εγώ κάποια φορά
Όταν με πρόδωσαν σκληρά
Και από τότε με πιοτό αργοπεθαίνω

Στου Μπελαμή το ουζερί
Λόγια πικρά, κορμιά νεκρά
Βλέμμα σβησμένο
Ζήση μου ψεύτρα και σκληρή
Μου 'δειξες δρόμο σκοτεινό
Και λαθεμένο

Παλικαράκι μου χλωμό ακου και εμενα τι θα σου πω
δεν πρέπει αντρας για γυναικα να δακρυζει.
Ξεχα'στην και αλλη αγαπη βρες
Παψε να πίνεις και να κλαις
δες το φινάλε μου και πες μου αν αξίζει

Στου Μπελαμή το ουζερί
Λόγια πικρά, κορμιά νεκρά
Βλέμμα σβησμένο
Ζήση μου ψεύτρα και σκληρή
Μου 'δειξες δρόμο σκοτεινό
Και λαθεμένο

__________________
Σταματήστε τη γη να κατέβω..

                                     Αλλα αποσπασματα...

Λίγο πριν πεθάνει ο Μπάτης έγραφε τη διαθήκη του:

"Ο Μπαρμπα-Γιώργος γέρασε, δυο κόκαλα έχει μείνει, μα το μπαγλαμαδάκι του στιγμή δεν το αφήνει. Με μπαγλαμάδες αγκαλιά πέρασε τη ζωή του, με μια στερνή διπλοπενιά θ' αφήσει τη ζωή του. Να μην τον συγχωρήσετε, δεν έχει κάνει κρίμα, μόν' θέλει να τον θάψετε με μπαγλαμά στο μνήμα. Ο Μπαρμπα-Γιώργης ο Πειραιώτης, γερομάγκας και τσικ ιππότης, μπουζουκοπροσωπικότης, ο Μπαρμπα-Γιώργης ο Πειραιώτης"». (Π.Σ.)

Τουμπεκι ψιλοκομμενο:

"Οι μάγκες στον τεκέ θέλανε απόλυτη ησυχία να μαστουριάσουν να ονειρεύονται. Στον τεκέ θα μπεις μέσα θα κάτσεις ήσυχα και φρόνιμα αμίλητος, όχι και μουγγός, αλλά πάντως άκρα ησυχία. Εάν ο τεκετζής τα κάνει όλα μόνος του, θα κάνει τον ναργιλέ. Έχει καλώς, ειδεμί φωνάζεις, ρε Παναγιώτη, ρε Μάρκο, αν έχει τέτοιο όνομα μέσα, δεν πλένεις λίγο τουμπεκάκι φρέσκο να το κόψουμε ψιλό ψιλό να φουμάρουμε να μαστουριάσουμε όλοι;"

"Τουμπεκί είναι ένα φύλλο του καπνού το οποίο δεν το κόβουν όπως τον καπνό. Το αφήνουμε μεγάλο και αυτό το κόβουνε ψιλό ψιλό με το μαχαίρι...  Και μάλλον περσότερο δε φουμέρνανε τα τουμπεκιά, φουμέρνανε τα καήματα  των τουμπεκιών, των ναργιλέδων εκείνων ... Τα καήματα των γυάλινων ναργιλέδων που είχαν στα καφενεία."

 

Ενα παγωνι πολυχρωμο φλερταρει με το ουρανιο τοξο, συναγωνιζεται τα πολυχρωμα αστερια , τραγουδαει το κυκνειο ασμα του, διχως θλιψη, εκει στο μεγαλο λιβαδι ,στις καθαριες οχθες της λιμνης.Ομως εγω εκει κοντα δεν νοιωθω το ιδιο.

Σκαλισε την ασπιδα μου με φαρμακο λησμονιας μεγαλε τσικ ιπποτη! Να ξεφυγω τα φτερωτα βελη που ξαμολαει ο παντογνωστης ανθρωπος. Με ασματα καηματα σαν αυτα, να κανακιζεις την καρδια μου, να θρηνει μοναχη.

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
6 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

22/01 14:19  Goldmine
Σαν καήματα τουμπεκιών, λοιπόν...τα άσματα καήματα, όταν συντροφεύουν τις μοναχικές καρδιές, βαλσαμώνουν τα φαρμάκια της φυλής...και της ζωής!

Με σεβασμό στην έκφρασή σου...
22/01 14:36  Yannis K.
πολυ ωραιο!
πως γινεται ομως και βλεπουμε ετσι ωραια καταστασεις του παρελθοντος ενω οι αντιστοιχες σημερινες μας φαινονται αρρωστες?
μου θυμιζει μια φιλη μου που καμαρωνε γιατι ο παπους της που ηταν ονομαστος μπερμπαντης πηδολογαγε μεχρι τα 80 του οπου εβρισκε παρα τον καυμο της γιαγιας της.
Για δε τον αντρα της ομως ετρεφε παθολογικη (?) ζηλεια.
22/01 14:46  zyzzx
Ειμαι χαρουμενος που σε εχουμε παλι εδω goldmine.
22/01 14:50  zyzzx
Y.K. Μην ξεχνας το τραγουδι των snow patrol που μεταφρασα με χαρα, και ελπιζω επιτυχως πριν λιγες μερες. Αυτα ειναι του σημερα και μου φαινονται υπεροχα! Η μηπως παλι με τσιγκλας;
22/01 16:12  pol
Συμμερίζομαι το πεσιμιστικό της σημερινής γραφής.Τα νέφη δεν κρύβουν μόνιμα τον ήλιο.Ο χρυσός δεν απαξιώνεται ,αν λασπωθεί.Ο ρεμπέτικος καημός κυκλοφορεί στις φλέβες του δουλευτή,στις φλέβες κάθε σκεφτόμενου Ρωμιού. Με προβλημάτiσε το κύκνειο άσμα.
22/01 17:25  Yannis K.
προφανως σε τσιγκλαω
γιατι ... γιατι σ'αγαπαω
22/01 18:16  Goldmine
Φίλε, συμπτωματική ήταν η αποχή μου, λόγω φόρτου υποχρεώσεων. Πάντα σε διαβάζω με χαρά...
Πολ, ωραίο και το δικό σου σχόλιο.
23/01 07:50  zyzzx
Pol πρεπει να βλεπουμε την ζωη σε ενα (τσικ) καποιες φορες. Μελλον, παρον, παρελθον καποιες στιγμες ανοιγουν σαν επαλληλα παραθυρα και γινονται ενας αδιαιρετος χρονος. Αυτο σημαινει ο υποτιτλος μου. Εγω απλα κινηματογραφω την ωρα της κινησης(την ωρα που ανοιγουν ας πουμε τα παραθυρα), και ελαχιστα (με μεγαλο σεβασμο) μετα, την ωρα της ακινησιας. Οπως ενα καραβι που περναει απο τον Κολοσσο της Ροδου. Ποτε θα παιρναμε την καλυτερη φωτογραφια; Πιστευω την ωρα που θα περναει απο κατω. Το καραβι ομως δεν σταματαει... Εμεις ομως μετα μπορουμε να σχολιασουμε με ανεση την ακινητη φωτογραφια.Η γνωμη μου ειναι πως αυτη η ανεση μας (με λιγη αφελεια η πονηρια)μας δημιουργει αρκετα αλυτα προβληματα (www.youtube.com/watch?v=8c18OCKomsM)
23/01 12:28  pol
Φίλε zyzzx,ο χρόνος είναι ατέρμων.Εμείς στεκόμαστε σε μια χούφτα χώμα και μελετούμε τις ρίζες μας.Πρόσκαιρο φύτρωμα είμαστε με προδιαγεγραμμένη πορεία και λεπτή αποστολή.Να έχουμε υγιείς ρίζες και να συνεισφέρουμε με τη δημιουργία χρήσιμων καρπών.Αγάπη,φιλία,αλληλεγγύη,ανθρωπισμός...είναι η τροφή και η τελειότητα του ανθρώπου είναι ο γλυκός καρπός.Μέσα ,
ο γάμος ,η οικογένεια και η πολύπλευρη μόρφωση.Μητέρα φτερούγα είναι η φιλισοφική σκέψη και ο βαθύς στοχασμός.Το όνειρο γίνεται ελπίδα ,αγώνας και δικαίωση.
Ευχαριστώ το φίλο coldmine για τον καλό του λόγο.

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα



Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι