Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Η Φωνή
1070 αναγνώστες
Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013
17:57

 Πιασμενο απο τον ιστό της αράχνης ξενυχτηςε το φως .Σαν μια ζεστη λάμψη,  πυγολαμπιδας όνειρο , γλυστρισε πανω στις διάφανες δροσοσταλίδες. 

Θάμπωσε το βλέμμα της σεληνης , το δάκρυ της σκαλωσε στα βραχια της μοναξιάς , τον βραχνά της σιωπής .Δίχως να το θέλει ενστερνιστηκε κι αυτη το παράδοξο φαινόμενο της γήινης ζωής. 

«Απροσδόκητη παραλλαγή, όσον αφορά το υλικό μέρος του σύμπαντος!» 

 

Απαγκιστρώθηκε τώρα και αιωρείται.

Μια φωνή , ζέστη , γουργουριστη και χαδιαρα χωνευεται αμιγώς στον σιδερένιο ρυθμο της μηχανής.

Η ανθρώπινη φωνή , η πηγή της ορθοδοξίας ,το ασίγαστο πάθος της φύσης,ο άγριος έρωτας , η μεταστοιχειωση της οργανικής ιδεοποιησης ,η  ουσία της ανθρωπινοτητας. Διχως ευκατανοητη μάζα και επαναληψιμη νοητική υφή ,στέκει απόμερα σε σιγαση, μακριά απο τις βιομετρικες και εργαστηριακές συνθήκες που της επιβάλλονται πανταχοθεν.

Προσδοκά τα μέγιστα και δεν εννοει εκπτώσεις.

Η φωνή ειναι κοινή ,απλή , χωρίς βάρος και αριθμό ,αλλά με βάθος και δυναμική άμεσης ψυχικής εγρήγορσης.

Η ανθρώπινη φωνή της ευλαβειας και της προσευχής.

Η φωνή της δικαιοσύνης.

Η μελωδική φωνή.

Η φωνή της μητέρας...

 

Η στέρεη φωνή της ωμης ψυχής !

 

 

Πικραμένο έσβησε το έντομο ,παγιδευμένο στο αδιάσπαστο σύμπαν της οσμης. 

Έφυγε απο τα εγκόσμια χωρίς ούτε μια τοσοδουλα φωνή για να το συνοδέψει .

Το ίδιο το φως χάθηκε ξαφνικά απο τα ματιά του ,χωρίς ούτε ενα αναστεναγμό.

Ποια φωνή θα το χαιρετήσει,αυτο το ποταμό οργανικό κατασκεύασμα ;

Αυτο που δεν διδάχτηκε ποτέ του το ανθρώπινο κάλλος.

Και δεν υψώθηκε ουδεποτε στην ύψιστη κορυφή του υπέροχου κόσμου της ανθρώπινης αυτοκρατορίας.

Η σιγαση της λειτουργικής του δομής  επηλθε τελικώς αφωνα.

 

Το ζεστό φως διασταυρώθηκε με τα πράσινα φύλλα της μυρτιας. Ενα τρεμούλιασμα διέσχισε τον ιστό απο άκρη σ´ άκρη. Χωρίς καθυστέρηση. Ηταν αναμενόμενο...

 

Κόλλησε το βλέμμα μου πανω στα χρυσοπρασινα φύλλα ,το παιχνίδισμα του ήλιου με μάγεψε .Πιαστηκα άθελα μου στον άυλο ιστό της διαφάνειας. Ενα μονάχα δέντρο είχε σε εκείνο το κατηφορικο μονοπάτι , κι αυτο ηταν απίστευτη ευεργεσια .

 Η συντροφιά του , το θρόισμα , ο ίσκιος του, κάθε ενα μικρό φυλλαράκι που σεμνά και ταπεινά υποκλίνοταν στον μέγα ήλιο ηταν σκέτο βάλσαμο για την ψυχή μου. 

Σε ενα απίστευτο και σαγηνευτικο τοπίο όπου η θάλασσα συναγωνίζεται σε ομορφιά τα βουνά και τον ουρανό .Όλα αυτά εξαφανίζονται αξαφνα πίσω απο το δροσερό φυλλωμα του δέντρου με τις λαμπερες ανταυγιες .

Αυτη η μαγευτική λάμψη, αυτο το αδαμαντινο καλειδοσκοπιο ,ριζωμένο πανω στην στροφή του μονοπατιού χρησιμεύει ,εδώ και αιώνες, σαν το ιδανικό μέρος για ανάπλαση ψυχής κάθε τιμωρημένου απο την ζωή ταξιδιώτη.

Αλήθεια ,αν καλοδεχόμαστε όλες αυτές τις παγίδες ομορφιάς που ολοένα συναντάμε στον δρόμο μας , τότε σίγουρα η ζωή μας θα μοιάζει με ενα χριστουγεννιάτικο δέντρο γεμάτο με απίθανα μαγικά στολίδια .Μια όλολαμπρη παγίδα αληθινής ζωής.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

11/12 00:53  GIASEMI
είναι ολόκληρο ένα καλο~λογικό στοιχείο :)

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι