Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Το Πικρογελο
1052 αναγνώστες
Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014
20:16

Απλωσε τα χερια , η ζεστασια της φωτιας που σιγοκαιγε στο τζακι δεν την αγγιξε καθολου. Η ψυχη της ειχε παγωσει , ειχαν θολωσει τα ματια απο την μοναξια .

Απογευμα ηταν ακομα μα δεν ειχε σουρουπωσει , στα γρηγορα θα σκοτεινιαζε και θα επεφτε βαρια η νυχτα και μια ακομη παραμονη Χριστουγεννων θα ηταν μοναχη.

Παραμονη Χριστουγεννων , η γεννηση της ταπεινοτητας , το βασικο συστατικο της ανθρωπινοτητας.

Ταπεινοτητα , μονο αυτο και μονο ηταν αρκετο για να κατεβει ο ιδιος ο Θεος στην Γη σε εναν χωρο τοσο μικρο .

Ραγισε η καρδουλα της γιαγιακας , μοναχουλα μπρος στο τζακι πως να ζεσταθει λιγακι , δακρυσε κι εκλαψε βουβα μεσα στο γκριζωπο σκοταδι της καμαρας .

Μοναχα μια αγκαλιτσα , ενα χαδι στους καμπουριασμενους ωμους της θα μπορουσε να της χαρισει αιωνια ζωη . Μα κανενας δεν ηταν εκει κοντα της.

Μονο τον Ιησου Χριστο ειχε συντροφια ,την Παναγιτσα και το μικρο της ραδιοφωνακι για να ακουει τον σταθμο της εκκλησιας. Τα μεγαλα εκκλησιαστικα βιβλια δεν τα ανοιγε πια ,δεν την βοηθουσαν τα ζαρωμενα ματακια της. Ειχε πικραθει τοσο πολυ γιατι δεν μπορουσε να διαβασει το Ευαγγελιο , και ακομα περισσοτερο γιατι δεν ειχε την δυναμη να παει στην Εκκλησια . Τα δυο μοναδικα πραγματα που την παρηγορουσαν εδω και χρονια τα ειχε στερηθει εδω και καιρο.

Μονη ,συνοφρυωμενη στην ακρη του καναπε ,καθεται και περιμενει την μοναδικη της παρηγορια, τον αρχοντα του Αδη ναρθει στο κατοπι της.

Ουτε Χριστουγεννιατικο δεντρο , ουτε στολιδια , ουτε μια μικρη φατνη  δεν εφτιαξε γιατι ηταν καταπονημενη τοσο μα τοσο πολυ …

Μονη της εσβηνε σιγα -σιγα εκει μπροστα στην αναμμενη φωτια.

Παραμονη Χριστουγεννων και ουτε μια μικρη αγκαλια.

Σκαρφαλωσε το χιονι στις διχαλες των κλαδιων πανω στο βουνο και σταθηκε να αφουγκραστει τις καυτες ανασες της πολης. Ουτε κι αυτη την χρονια δεν θα στρωσει να κοιμηθει μεσα στην πολη , ειναι τοσο πικρη η ατμοσφαιρα εκει μεσα και πνιγεται .

Εχει παγωσει και η καρδια της γιαγιουλας οσο ποτε αλλοτε.

Τοσο πολυ κρυο δεν ειχε νιωσει , τοσο πολυ μακρια απο την γλυκια ζεστασια των δικων της ανθρωπων  δεν ειχε βρεθει ποτε.

Μονο μια ζεστη αγκαλια θα μπορουσε να θερμανει την μικρη της καρδια  …μονο μια γνωστη ματια θα ηρεμουσε την πονεμενη ψυχουλα της.

Ελλαδα , Ελλαδιτσα , Ελλαδακι μου.

Το πικρογελο στολισε φετος τα Χριστουγεννα το γαληνιο και σεβασμιο προσωπο σου.

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
1/6Λυρικο Περιεχομενο
Σύνδεσμοι