Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Βρωμικο Ροζ.
698 αναγνώστες
Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015
20:30

Ειμαι μια μικρη τελιτσα στον ουρανο

αδικοχαμενη

Καμωμενη απο πηλο

χαμω πεταμενη απο καιρο.

Σβησμενη αναμνηση σε μαυροπινακα τριμμενο απο  τοννους κιμωλιας.

Σ'εχω βαθια μεσα στην καρδια μου καλα κρυμμενο μυστικο. Τελιτσα με θαυμαστικο. Ειμαι εγω και ειμαι  εδω.

Μη με σβησεις . Ασε με μονο να σε κοιτω.

Ετσι πεταμενη , τσαλακωμενη, σκουριασμενη , πατικωμενη , ασε με μονο να σ' αγαπω.

Πετρωμενη θυμηση , καρφωμενη στον ασβεστωμενο φραχτη του χειμωνα , πανω στο σκασιμο της μπογιας ξεμυτω.

Καρφι στην καρδια, σιδερενιο τελαρο φορεμενο στραβα, στα ματια σπασμενα γυαλια. Μια υποψια μαυρης ατελειας πανω στα κατασπρα φτερα των κύκνων.

Περιστρεφομαι γυρω σου χωρις να νοιαζομαι για τον κοσμο αυτο. Η δικη μου  εντολη ειναι να σε φυλαω  απο το κακο.

Ναμαι και παλι ξεπροβαλω πανω στα ροδινα μαγουλα σου σαν φιλι γλυκο.

Οπως οταν διασχιζω το ασημενιο ποταμι των ματιων σου.

 Ετσι ειμαι εγω ,ενα τελος χωρις καυμο .

Μονο μια και μοναδικη ανασα αγαπης.

Ενα τελευταιο ερωτικο σκίρτημα.

Ενα στρογγυλο βρωμικο ροζ στην ακρη του στηθους σου.

Μια πνιχτη λαμψη στο τελειωμα των χειλιων σου.

Το  μικρο βαρκακι που θαλασσοδερνει  στο  χρυσαφι ωκεανο  των μαλλιων σου.

Ειμαι αυτη εδω χάμω η μικρη τελιτσα  ,μια κουκιδιτσα τόση δα γεματη πηχτο κόκκινο αίμα  

και χτυπάω δυνατα

 για σένα  μοναχα .

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι