Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Διαισθητικη Ενταση
564 αναγνώστες
Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016
20:54

Κουρασμένο απο τις συνεχεις αναβασεις έσερνε τα βηματα του επάνω στο έλατοσκεπαστο βουνό . Ήταν ένα δροσερό πρωινό , ένιωθε διαφορετικά , σαν μια βαριά πέτρα να είχε  σφιχτοδεθει πανω στην πλάτη του . Κι έτσι ασυναίσθητα  αποφάσισε να κάνει κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ έως τώρα , να ξαπλώσει εκεί χάμω , πανω στις ξέρες χοντρές βελόνες που είχαν μαζευτεί κάτω απο τα δέντρα. Και ως εκ θαύματος ένιωσε την γη ελαφρύτερη και απο  το απαλοτερο στρώμα . Ένιωσε την καρδιά του να απλώνει ρίζες μέσα στο χώμα αναζητωντας την ζεστασιά και την γαλήνη . Έμεινε εκεί ανάλαφρο σαν υδρατμος για αρκετή ώρα και κοιτούσε  τα σύννεφα στον  ουρανό να πετούν με ορμή. 

Μπλε και άσπρα , απαράμιλλης´ χρωματικής ισορροπίας  και διαισθητικης εντασης  φώτισαν τα μάτια του.

Εκεί χάμω δέθηκε  στην Γη ατενιζοντας τον ουρανό !

...

Κάτω απο το βουνό ,εκει μεσα στα στενάκια της πόλης σαπισαν οι αναμνήσεις της παλιάς Αθήνας και το σίδερο σκουριασε απο το άφθονο αίμα των αδικοχαμενων ανθρωπων.

Ολοι κάθονται χαμω κουρασμένοι και κοιτούν τις ζωγραφιες στους τοίχους απογοητευμένοι , καθηλωμένοι , αποσβολωμένοι.

Ολοι νιώθουν σαν θανατοποινίτες κλεισμένοι μέσα σε σκοτεινή και βρώμικη φυλακή.

Οι ελπίδες στέρεψαν, τα μάτια σκοτείνιασαν κι έμεινε μονάχα ένα κουφαρι θλιβερο  όπου πανω  του με απληστία   συνωστίζονται τα αγια πτωματοφαγα.

Ελευθεροι σκοπευτές στις ταράτσες των πολυκατοικιών απαγορεύουν αυστηρώς την απόδραση των εγκλεισμενων βαρυποινιτών.

Βωμολοχιες και αναρίθμητες άναρθρες κραυγές κρέμονται  σαν χαλασμένοι μέντεσεδες , εξαθλιωμένες ψυχες, μέσα στις υγρές στοές της πόλης.

Ολοι οι άλλοι μιλούν για όλους τους άλλους .

Και ολοι μαζι βρήκανε τον φταίχτη !

Κανεις δεν κατάλαβαινει τι συμβαίνει γύρω του.

Φταινε για όλα οι αλλοι, δηλαδή αυτοί που βρίσκονται σωριασμένοι στο αντίκρυ πεζοδρόμιο.

Κανεις δεν γυρεύει εξηγήσεις παρα μόνο μια ευκαιρία για να ξεσκεπάσει τον θυμό του.

Ακομα και οι σοφοί κουρνιαξαν γιατί νιώθουν ένοχοι για τις αστοχιες τους .

Όλα ησυχάζουν , μόνο το σύρσιμο της απελπισίας ακούγεται ολοένα και δυνατότερο  μέσα απο τις παγωμενες καρδιές.

Ας ενώσουμε τουλάχιστον τα χέρια την ύστατη αυτη στιγμή αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες μας. 

Και ας αναρωτηθουμε εαν είμαστε η δεν είμαστε ένα ;

....

Η καρδιά ενιωσε αυτο το μυστικό και ενωθηκε  με το χώμα εκεί χάμω σε αθάνατο δεσμό !

Ας μας οδηγησει η καρδια μας ,η μονη που νιωθει την αληθεια!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι