Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Πως & Εδω
1616 αναγνώστες
Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018
19:16

Τι  είναι  αλήθεια αυτές οι μαυρες σκιές στο σταχτι χώμα ;

Μέσα στο γκρι χάραμα ένα φως τρεμοπαίζει , ένα σημάδι ζωής , μια ζωντανή λάμψη ,η μονη διασωθείσα  .

Ο πόνος καίει βουβός  κι άγρυπνος , κυκλοφορεί σαν φάντασμα μέσα στην καρδιά και την ψυχή και δηλητηριάζει το κάθε τι με την αναπνοη του.

Ποσο φαρμάκι μπορεί να αντέξει μια ανθρώπινη ψυχη αραγε πριν πάρει τον κακό δρόμο ο λογισμός ;

Ξαφνικά το απροσδιοριστο φως μεσα στο αχνο σκοταδι διεκδικεί το σήμερα απο το χθες 

Ενα καντηλακι σιγοκαιει ακομα μεσα στην κουφαλα του αιωνοβιου πευκου. Σαν προσκυνηταρι της Παναγιας καμωμενο απο ξυλο μοιάζει . Η φλογα αναπηδα μεσα απο την καρδια του πευκου , σβηνει απαλα και ξαναναβει .

Παντου γυρω απλωνεται η  μαυριλα πανω στη γη . Και μονο αυτο το καντηλακι ξεχωριζει μεσα στην παγωμενη απελπισια των μαυρισμενων κορμων. Τα ματια μου με αγωνια αναζητουσαν μια  συντροφια. Κοιταξα μεσα στα ματια το φως και πλημμυρισε η ψυχη μου απο την γλυκυτητα της μικρης φλογας. Εδω ειναι ενα προσκυνηταρι στο κέντρο  του αφανισμενου δασους. Και ειναι σιγουρο πως καποια αγνη ψυχη το αναψε για να φωτισει τα τρεμαμενα βηματα της αποκαμωμενης καρδιας  μεσα στις πυκνες σειρες  των καμμενων πευκων.

Ενα κυμα δροσιας απροσδόκητα γεννημενο  απο μια φλογα ηταν σαν να  φωναζε...

Πως κι εδω !

Πως κι εδω !

Ξαφνικά  το φως απο το καντηλάκι φώτισε την σκιά μιας ηλικιωμένης γυναίκας η οποία ήταν γόνατισμενη  μπροστά στο μεγάλο πευκο.

Πως κι εδώ  , την ρώτησα με φόβο.

Η σκιά μια χανότανε μαζί με το ελάχιστο φως της φλόγας και μια φαινότανε.

Εδώ ζούσα πολλά χρόνια , μου απάντησε. Και όταν ήρθε ο καιρος μου να πεθάνω είπα στα παιδιά μου πως η ψυχή μου ,όταν φύγω απο την ζωή, θα γυρνάει και παλι εδω  μέσα σε αυτό το καταπρασινο δάσος.

Ήρθα εδώ να ανάψω ένα καντηλάκι για το αγαπημενο μου μεγάλο δέντρο που χάθηκε.

Όμως η ψυχη του δασους τώρα πια καηκε τι να κανω εγώ τωρα εδω ; 

Με  νανούριζε όσο ζούσα  με το γλυκο τραγουδι του οταν  η αυρα φυσαγε μεσα απο τις πευκοβελονες του .

Κράτησε στην αγκαλιά του την ψυχή μου όταν ήρθε η ώρα μου  να πεθανω.

Και τώρα χάθηκε οριστικά .

Ασε με να κοιμηθω εδώ δίπλα στο μεγάλο πεύκο μου ,σημερα πεθανα δευτερη φορα και παντοτινα. 

Η φλόγα σταματησε να φέγγει  , η σκιά εξαφανίστηκε. 

Η ψυχή του πολύπαθου δάσους έσβησε χωρις τυμπανοκρουσίες αφωνα και ειρηνικά .

 

Τοτε κι εγω καταλαβα πως ποτε δεν θα ξαναπρασινισει το Κοκκινο Λιμανακι . Καθε ενα πευκακι που θα αντικρυζει το φως θα ζεριζωνεται οπως τα αγριοχορτα . Τα οικοπεδα θα γεμισουν τσιμεντο , πλακες και πλακακια . Μεγαλοι δρομοι και ασφαλτινες πλατειες θα καλύψουν  τους αδειους χωρους. Το πολεδομικο χαος θα διορθωθει ομως το πευκοδαδος θα εξαφανιστει. 

Πως κι εδω ;

Αυτη θα ειναι η αυθορμητη ερωτηση η οποια θα εκφραζει την απορια μας οταν  θα αντικρυζουμε στο μέλλον ενα πευκακι στο Κοκκινο Λιμανακι.

 

Η ψυχή του δάσους στην πραγματικότητα ηταν μια μυστική ένωση των ανθρώπων με τα πεύκα. Υπήρχε μια αδιαίρετη συμβίωση , ένας ακατανόητος για πολλούς κόσμος ο οποίος ήταν ισως το τελευταίο καταφύγιο  της αδικοχαμενης Αττικής. 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
Δεν έχει αξιολογηθεί
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα



Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι