Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Μικρο Θαυμα
1794 αναγνώστες
Τρίτη, 25 Μαρτίου 2008
13:29

Ενα λαδοπρασινο συθαμπο επιανε απ ακρη σ ακρη τον τοπο.Περπατουσα η καθομουνα, μιλουσα η ακουγα; Δεν μπορω να θυμηθω. Τα υδατα του χαους κυλουσαν απροσκλητα, αναμεσα στις επικεφαλιδες του μυαλου μου.

Τα περισσοτερα μυστηρια οι πιο απροσιτες αληθειες βρισκονται στην αποκλειστικη κατοχη των μεγαλων μυημενων της γης. Εγω ποιος ειμαι; Που θελω, ετσι ξαφνικα να βαδισω στο κεντρο της αληθειας ; Ενας ανωφελα μουλαρωμενος κρετινος που καταντησε ο ιδιος ενα ελαφρομυαλο φιλοσοφικο κειμενο.

Εκει, στο θροισμα της ανημποριας μου, μια καμπυλη ευθεια, σαν την πιστη ασπιδα του Αχιλλεα, η σαν το παντοδυναμο ρευστο της γης που παντα αναβραζει υπο το κρατος του πειρασμου, κηλιδωσε το φως του κοσμου.

Ειναι μια δοκιμασια απο την πραγματικοτητα που παριστανει οτι ειναι ονειρο; Η το αντιστροφο; 

Μα επιτελους ποιος ειναι , τι ειναι;

Πως ειναι! Μου απαντησε.

Πως ειναι να γνωριζεις αυτα που για αιωνες αργα και απροσκοπτα δεν αλλαζουν αλλα σφιχτοδενονται ακομα περισσοτερο μεσα στο πλεγμα, απο τις ριζες μου.

Ακου, μην μιλας, οση ωρα σου μελλει να επικοινωνεις μαζι μου. Ακουσε με , αν και μπορει να σταματησω αποτομα και οριστικα.

Απο μικρη βρεθηκα σφιχταγκαλιασμενη με τον ιεροτερο τοπο επανω στην γη. Σαν ιερεια σε ενα απιστευτα υπεροχο και μεγαλο ναο. Δοξολογουσα μερα και νυχτα, την μαγικη απεραντοσυνη του Συμπαντος, και την ασβεστη μυρωδια του υπερτατου αγιου τοπου.

Ολα φαινοντουσαν ετσι η καπως ετσι. Μεχρι που εμφανιστηκαν οι πιο ανδρειοι πολεμιστες. Αυτοι οι ιδιοι με τους τριακοσιους,ναι ομοιοι και απαραλλαχτοι με αυτους. Ηρθαν με την λυσσα που αποκταει η φωτια οταν την πολεμανε τα ανημπορα δεντρακια.

Χαραξανε στο σωμα μου μια απιστευτα μεγαλη χαρακια ,με σπρωχνανε νυχτα μερα να με ξεριζωσουν, και τελικα μου αναψαν μεγαλες φλογες στα μακαρια φυλλωματα μου.

Ετσι μισοκαμμενη, μισογδαρμενη με βρηκε το βραδυ και κρυωνα. Ανημπορη να βγαλω τον παραμικρο ψιθυρο ξαφνιασα τα αστερια φιλους μου. Μεγαλη αναστατωση προκαλεσα εκεινο το βραδυ στα νεφελωματα, μεχρι που αποφασιστηκε να πεσει ενας ολοκληρος αστερισμος πανω μου για να με προστατεψει απο ολους αυτους τους ηρωες της διπλα γης.Ετσι απο τοτε μεχρι και σημερα ειμαι η ιδια εγω που σου μιλω εδω διπλα σου.

Για να θυμασαι παντα τους τριακοσιους ανιστορητους ηρωες σας. Και την μια και μοναδικη αληθεια που ειναι μπροστα σου γραμμενη πανω στις στρογγυλες ευθειες των φυλλων μου και των καρπων μου.

................................................................................

Ειχε σταματησει να μιλαει και εμεινα μονος μεσα στο πανεμορφο Μεσσηνιακο τοπιο της .

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
6 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

25/03 17:02  pol
"...μέχρι τα βαθιά μου γεράματα
δε βρίσκω στη δουλειά ντροπή,
είμαι η ελιά η τιμημένη! "
Αιώνιο σύμβολο του τίμιου αγώνα και της αρετής!
26/03 09:59  zyzzx
Μονο ελαχιστοι μυημενοι στις τελετουργιες της Μεσσηνιακης γης γνωριζουν, τον πολυτιμο θησαυρο της. Και μονο ελαχιστοι ανθρωποι μπορουν να αξολογησουν την ανθρωπινοτητα του. Κατι παντελως αδιαφορο για τους πρωτοπαλλικαραδες γειτονες. Εδω μιλαμε για αλλα φρουτα. Φρουτα της Σπαρτης, πολυ πιο σημαντικα και πρωτοκλασσατα ωποσδηποτε για την τρανς ιστορια μας. Που κοβει και ραβει, οτι θελει, και ποτε δεν πληροφορει με την απλοτητα της αληθειας.
Ετσι και εγω ακουσα την ιστορια απο ενα δεντρο. Γιατι αυτοι οι επιστημονες ξενοι και Ελληνες , μου μαγειρεψαν για μια αλλη φορα ενα ανοστο , ξερο και ανοητο φαγητο.
Κατι εντελως απαραδεκτο!
Και μαλιστα χαιρομαι που βλεπω τον Λεωνιδα να αποκταει ανθρωπινες διαστασεις. Γιατι στο κατω κατω ειναι ντροπη για αυτον, να τον χρησιμοποιουν σαν δικο τους ηρωα, καποιοι καποιοι.
Οχι αυτος ειναι δικος του ολοδικος του αθλος και ανηκει στον εαυτο του και μονο. Ετσι απλα και αγαπητικα δεν αλλαζει πατριδα, ουτε τωρα ουτε ποτε.
Αυτα για τους πικραμενους.
Γιατι πολυ πικρα ρουφηξαν και οι ριζες της ελιας μου. Αυτη ειναι μακαρια, μα εγω δεν ειμαι, και θα πω και παλι αυτα που πρεπει να ακουστουν.
Ο Λεωνιδας ανηκει στον Λεωνιδα.Μια εξαιρεση δεν αποτελει κανονα.
26/03 14:12  CANYON
5* Εχουν απομεινει ελαχιστες αδερφες της πριγκηπησας που ειχες την τυχη να ποζαρει στο φακο σου...ειναι αυτες που γλυτωσαν απο τη φωτια του Ιμπραιμ...αν ξεκινησεις απο την Κορωνη προς τη Μεθωνη πηγαινοντας θα ανταμωσεις μερικες ακομα που της φροντιζουμε με οση αγαπη μας απομεινε...
26/03 17:49  zyzzx
Θα κανω αυτη την βολτα γιατι την θεωρω απαραιτητη. Την γευση της μικρης περιπετειας, στο μερος που μας παρεδωσαν οι ξενοι την ελευθερια μας.Στο στρογγυλο βωμο της, οπου σκυβουν οι θεοι ,να θυσιασουν, για να εξευμενισουν το ανθρωπινο ειδος που θελει σωνει και καλα να τα ξεριζωσει ολα. Ψυχη τε και σωματι.
Αλλα οχι την δικια σου την ελια Canyon. Να θυμασαι πως τα βραδυα αυτη μιλαει με τα αστερια φιλους της. Και αυτα θα την προστατευουν για ολους τους αιωνες που θα υπαρχει η νυχτα και η μερα στην γη.
Μακαρια, οπως τοτε που πρωτοεβλεπε το φως του ηλιου.

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα



Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι