Το Περιβάλλον ειναι ο Ναός μας
Ωχρινο Βραχοτοπι
1281 αναγνώστες
Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008
15:01

 

 


 

http://www.kilifis.gr/

20/05/2008
ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ...
Η 5η Ιουνίου, καθιερωμένη διεθνώς ως ημέρα περιβάλλοντος, πλησιάζει και, όπως συνηθίζεται κάθε χρόνο, τήν ημέρα αυτή πολλοί από τους καθ’ ύλην αρμοδίους της Πολιτείας κόπτονται υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος, με μεγαλοστομίες και αφορισμούς. Τα αποτελέσματα όμως είναι απογοητευτικά. Οι καταπατήσεις, οι αυθαίρετες ανεγέρσεις οικοδομών και οι περίεργες καθυστερήσεις αναδάσωσης των καμμένων περιοχών συνεχίζονται ταχύτατα και θρασύτατα.

Ένα απλό παράδειγμα αποτελεί και το κατακαμμένο Πεντελικό βουνό, που βρίσκεται σε κατάσταση τραγική. Μάλιστα δε, το δράμα αυτό το ζω καθημερινά, επί χρόνια, στον άμεσο περιβάλλοντα χώρο της Ι. Μονής Πεντέλης, Κοιμήσεως Θεοτόκου, που –αν και κάηκε δύο φορές, πριν από (8) χρόνια– δεν φυτεύθηκε ούτε ένα πεύκο, παρά τις υποσχέσεις που έδωσε –και μάλιστα τρεις φορές– η ηγεσία της Μονής, ότι θα αναδασωθεί. Αντιθέτως, φυτεύθηκαν μερικά ελαιόδεντρα, ώστε να αποχαρακτηρισθεί ο χώρος από δασικός και να θεωρηθεί αγροτικός, με τις γνωστές συνέπειες...

Το γεγονός αυτό με κάνει να ντρέπομαι, τόσο για τη Μονή μας, όσο και για όλους τους αρμοδίους της Πολιτείας, που μας εμπαίζουν επί σειρά ετών.

Η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική έως και τραγική και, δυστυχώς, δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα καμία θετική, ουσιαστική αλλαγή.

Θεωρώ ως μόνο παρήγορο γεγονός, την υπόσχεση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου μας κ. Ιερωνύμου, κατά την πρόσφατη (στις 5 Μαΐου) επίσκεψή του στή Μονή μας, περί αναδάσωσης του περιβάλλοντος χώρου της Μονής και ευελπιστώ, ότι δεν θα επιτρέψει σε καμία απολύτως περίπτωση, να ανεγερθούν και άλλα κτίσματα –όπως επιθυμούν μερικοί– όχι μόνον εις τον περίβολο της Μονής, αλλά και εις τον ευρύτερο αναδασωτέο χώρο του Πεντελικού βουνού, που ανήκει στη δικαιοδοσία της Μονής μας.
ΤΙΜΟΘΕΟΣ Κ. ΚΙΛΙΦΗΣ
Αρχιμανδρίτης
Ι. Μ. Πεντέλης

 


Στο ωχρινο βραχοτοπι , η ζεστη ολο και δυναμωνει! Εχω αναγκη απο σκια περισσοτερο απο ποτε. Τα βηματα μου ζαρωνουν μεσα στις γυμνες τουφες των θαμνων. Στις καταξερες και ρυπαρες πλαγιες ,βραχνιαζουν τα βαθμιδωτα σκουπιδια της πρωτευουσας.

Ευυποληπτες, μαργαριτες κοφτες, θολωνουν τα υγρα μου ματια. Τι κι αν κλονιστηκε η πιστη μου για τους ανθρωπους. Γυρναει πισω με το ελαχιστο αερακι, το μερακι για την χαρα της ζωης. Δηλαδη την παρεα των λιγων και εκλεκτων φιλων. Που βαδιζουν παρεα με την ησυχη καρδια μου ,στο ωχρινο μονοπατι ,εκει πανω στο ματωμενο βραχοτοπι της πονεμενης αναμνησης . Μνημες ζεστες απο αλλοτινες παραμυθιες , ηλιοβασιλεματα της αδολης πατριδας.

Στην αρμη κολλημενη ,στο μουσκεμενο πανι, εκει θα βρουμε την παγιδευμενη ανασα μας. Στα πυκνα  δαιδαλωδη και βαθυσκια μονοπατια των πολεων ,χασαμε την τελευταια ελπιδα  για ζωη. Κι ομως υπομενουμε ειρηνικα ,τον βαθυ μας πονο. Με την καρδια μας προσανατολισμενη στην ανθρωπινη καλωσυνη και την καθοδηγηση των φωτισμενων μας οδηγων.

Τι κι αν αυτοι καθορισαν το προσδοκιμο της αγαλλιασεως μας ,σαν ενα γυαλιστερο μπιχλιμπιδι . Τι κι αν αυτοι οι ιδιοι ξεφορτωσαν στους καθε ειδους καταπατητες τα παρθενα πευκοδαση μας.

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
3 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Οι Θειοι Αριθμοι Συνιστουν
Εναν Απροσιτο Συμφωνικο Ιστο
Ενα Συμπαν Απο Αγνες Ωδες
Μια Μοναδικη Μυθωδης Οντοτητα





Μοναδικοτητες
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι